Αθηναΐς Νέγκα | Υπάρχει μια συνέχεια στη ζωή που δεν μπορεί κανείς να την φανταστεί…

Αναζητούσα έναν κάπως διαφορετικό πρόλογο για εκείνη. Ανατρέχοντας σε προσωπικές της αναρτήσεις στα Social media, η ματιά μου έπεσε σε μια απρόμαυρη φωτογραφία από τον Αύγουστο του 1974. Ένα όμορφο,  νεογέννητο μωρό, στρογγυλοπρόσωπο, με μαγουλάκια που σε βάζουν σε πειρασμό να τα τσιμπήσεις και βλέμμα που είναι σαν να μαρτυρά ότι έχει μια έντονη περιέργεια για τη ζωή…  Η ίδια, όπως αναφέρει, τελευταία κατάλαβε ότι “το πρώτο κεφάλαιο της ζωής μας, την εισαγωγή, την πρώτη πρόταση της βιογραφίας την γράφουν πάντα οι γονείς. Μερικοί το κάνουν με προσπάθεια. διανθίζουν με λεπτομέρειες , με «φωτογραφίες» και τίτλους, χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή των κινητών και των social media. Μπορούσες πάντα εξάλλου να δημιουργήσεις μια καλύτερη ιστορία, να βάλεις φιοριτούρες όπου ήταν απαραίτητο, να αναδείξεις τα καλά, να φτιάξεις αναμνήσεις- είναι μεγάλη ευθύνη αυτή η πρώτη πρόταση.”

Τα χρόνια πέρασαν, η  Αθηναΐδα Νέγκα μεγάλωσε και μπήκε δυναμικά στο χώρο της δημοσιογραφίας. Μπορεί να προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις με το ιδιαίτερο, αυθόρμητο στυλ της στην εκπομπή με τον Βαγγέλη Περρή, ωστόσο μέχρι στιγμής όλα δείχνουν ότι κεντρίζει το ενδιαφέρον, με τον δικό της μοναδικό τρόπο.  Σήμερα, κερδίζει τις εντυπώσεις με την εκπομπή της στο One Tv, “One Talk Show” και… μοιράζεται μαζί μας διάφορες σκέψεις της για τη δουλειά της, την προσωπική της ζωή…

“Υπάρχει μια συνέχεια στη ζωή  που δεν μπορεί κανείς να την φανταστεί…” λέει ανάμεσα σε άλλα. Kι αυτή είναι η μαγεία της ζωής… Να μας εκπλήσσει…

Αξίζει να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί…

Ποιο ήταν το κίνητρό σας για να μπείτε στον χώρο των media;

`Ηθελα να γίνω συγγραφέας αλλά δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να κάθομαι και να γράφω μήνες χωρίς να πληρώνομαι -η δημοσιογραφία είναι η πλησιέστερη επιλογή.

 Όσοι καταλαβαίνουν από λεπτό και αιχμηρό χιούμορ, απολάμβαναν την εκπομπή με τον Βαγγέλη Περρή που κάνατε κάποτε στον ΣΚΑΪ . Το προφίλ της τωρινής σας εκπομπής στο One είναι τελείως διαφορετικό. One – talk show. Μια εκπομπή που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, όχι μόνο για τα πρόσωπα που επιλέγετε να φιλοξενήσετε, αλλά κυρίως γιατί την συντονίζετε με μαεστρία.Θα ήθελα να μας μιλήσετε για την τωρινή σας τηλεοπτική στιγμή.

Δεν έχω πολλά να πω. Είναι προέκταση μιας δουλειάς που έκανα πολλά χρόνια στα έντυπα, δηλαδή συνεντεύξεις -σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

Ποια είναι οι σκέψεις σας για την εξέλιξη αυτής της εκπομπής στο μέλλον; Τι θα θέλατε ίσως να προσθέσετε ή να αλλάξετε;

Όταν ο παρουσιαστής κάνει όνειρα, η διευθύνσεις των καναλιών γελάνε … τίποτα δεν θέλω να πω, μόνο : βλέπουμε.

Από όσες συνεντεύξεις είχατε μέχρι σήμερα , ποια έχετε ξεχωρίσει και ποια ίσως θα θέλατε να ξεχάσετε και γιατί ;

Δεν θελω να ξεχάσω κάποια. Μου άρεσε πολύ η συνέντευξη με την Λούκα Κατσέλη, με τη Δανάη Στράτου, με τον κωμικό Αλέξανδρο Τσουβέλα και άλλες πολλές. 

Δυο χρόνια πριν ξέσπασε το σκάνδαλο με τις καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση σε βάρος του παραγωγού του Χόλλυγουντ, Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, το οποίο όχι μόνο πήρε μεγάλες διαστάσεις, αλλά στάθηκε και η αφορμή για την ίδρυση του κινήματος #metoo. Μια νέα, όμορφη, γοητευτική  γυναίκα όπως εσείς, έχει αντιμετωπίσει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στον εργασιακό χώρο; Αν ναι πώς την αντιμετωπίσατε ή τί θα λέγατε σε έναν άνθρωπο που θα επιχειρούσε να κινηθεί με τέτοιο τρόπο απέναντί σας;

Δεν έχω αισθανθεί ότι απειλούμαι.  Υπήρξαν διάφοροι τύποι που γενικώς σαλιάριζαν αλλά δεν ένιωσα ποτέ πως με παρενόχλησαν. Οι γυναίκες που παρενοχλούνται δεν φταίνε, δεν το προκαλείς αυτό το εμετικό πράγμα, όταν ο άλλος είναι ανώμαλος. Απλά επειδή υπάρχουν ανώμαλοι, καλό είναι να μην έχεις και πολλά πολλά. 

 Αν κρίνω από τον εαυτό μου, η πιο δύσκολη & σκληρή στιγμή της ζωής μου ήταν όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, στα δέκα μου χρόνια. Μια πληγή που μπορεί να επουλώθηκε, ωστόσο άφησε το σημάδι της.  Όσα χρόνια κι αν περάσουν είναι στιγμές που πονάει… Θα ήθελα να μου πείτε πως βιώσατε εσείς τον αποχωρισμό από τον πατέρα σας σε τόσο τρυφερή ηλικία και πώς σας σημάδεψε αυτή η απώλεια στην πορεία της ζωής σας. 

Με  έκανε ανεξάρτητη, δεν συνδέομαι έκτοτε εύκολα. Αυτό με δυσκόλεψε στις σχέσεις μου. Προφανώς είναι τραυματικό, όμως δεν μου αρέσει και ο τίτλος της ορφανής πληγωμένης. Εγώ ντρεπόμουν και τότε γι`αυτό. Δεν θέλω και σήμερα να λέω πως ήμουν ένα καημένο παιδάκι γιατί δεν ήμουν. Όλοι κάποτε μένουν ορφανοί, ναι … είναι αλλιώς… Ας μην στεκόμαστε όμως σε δράματα. 

Στην πρώτη μας συνάντηση μου είπατε – με αφορμή μια συνέντευξη – ότι όλες  οι γυναίκες που γνωρίζετε και έχουν κάνει καριέρα, έχουν παιδιά.   Γνωρίζω πολύ καλά τις καθημερινές απαιτήσεις που έχει το μεγάλωμα των παιδιών κι εκτιμώ ιδιαίτερα εκείνες που καταφέρνουν να συνδυάσουν με επιτυχία την επαγγελματική με την οικογενειακή  ζωή. Είναι στιγμές που έχετε νιώσει ότι δυσκολεύεστε να συνδυάσετε αυτούς τους δυο ρόλους; 

 Όχι είναι ο μέσος όρος αυτός. Δεν χρειάζεται τίποτα να εκτιμάτε ιδιαίτερα. Οι γυναίκες πάντα δούλευαν – κάποτε ήταν στα χωράφια. Σήμερα, γυναίκες με σοβαρές καριέρες – πολύ σοβαρότερες από τη δική μου- είναι πολιτικοί, επιστήμονες, οι περισσότερες έχουν πάνω από δυο παιδιά. Σπανίως θα βρείτε άτεκνη ανάμεσά τους. Δεν υπάρχει, λοιπόν, δυσκολία που δεν υπήρχε. Οι γυναίκες πάντα τα συνδύαζαν όλα στη ζωή. Τίποτα δεν θυσιάζεις, τίποτα δεν ξεχωρίζεις. Είναι ρατσιστικό που δεν σκεφτόμαστε πως οι άνδρες για πρώτη φορά στην ιστορία τους τα συνδυάζουν αυτά – τους ρωτάει κανείς πώς τα καταφέρνουν όμως;!;

«Μικρές ηλεκτροπληξίες.»- η συλλογή  από άρθρα σας από διάφορα σε περιοδικά που κυκλοφόρησε 11 χρόνια πριν. Με αφορμή τον τίτλο του βιβλίου σας, ποια ήταν για εσάς η πιο ισχυρή «ηλεκτροπληξία» της ζωής σας μέχρι σήμερα και γιατί;

Ωχ είναι δύσκολο να θυμηθώ. Γενικά προσπαθώ να ζω μια ζωή χωρίς διακυμάνσεις – σχεδόν βαρετή. 

Ζούμε σε μια κοινωνία που δυστυχώς ακόμα και σήμερα αποδέχεται απόλυτα φυσιολογική   τη μεγάλη διαφορά ηλικίας σε ένα ζευγάρι με μεγαλύτερο τον άνδρα, ενώ η αντίθετη περίπτωση γίνεται αδίκως συχνά αντικείμενο σχολίων. Όπως για παράδειγμα του Προέδρου της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν και της συζύγου του, Μπριζίτ Μακρόν. Με αφορμή συνεντεύξεις σας όπου αναφέρεστε στη δική σας διαφορά ηλικίας με τον σύζυγό σας, τι θα είχατε να πείτε σε εκείνους που συνεχίζουν να ασχολούνται με τις επιλογές των άλλων; Μέσα από τις δικές σας εμπειρίες, πιστεύετε ότι η διαφορά ηλικίας (ανεξαρτήτως του ποιος είναι ο μεγαλύτερος) πρέπει να είναι βασικό κριτήριο στην επιλογή συντρόφου;

Θα σας δώσω μια συντηρητική  απάντηση – συντηρητικό άτομο είμαι.  Πρέπει να είναι και η ηλικία μια σοβαρή παράμετρος- δεν θα σας πω πως μετράει και δεν έχει σημασία. Στις περισσότερες σχέσεις είναι πρόβλημα μια μεγάλη διαφορά- πώς να το κάνουμε. Δεν είναι, λοιπόν, το μόνο κριτήριο, αλλά μπορεί να δυσκολέψει μια σχέση. Άτομα με διαφορά, έχουν άλλες εμπειρίες, κάνουν άλλες επιλογές. Σε κάποιους – λίγους- ανθρώπους, απλώς υπάρχει εξαίρεση. 

 Ίσως το πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζω σε εσάς, είναι ότι σε πείσμα μιας εποχής που συχνά κυριαρχεί το φαίνεσθαι και όχι το είναι , δεν είστε «δήθεν» αλλά αληθινή. Κατά τη δική μου γνώμη αυτό είναι ένα ακαταμάχητο προσόν. Ωστόσο, πολλές φορές δεν «συμφέρει» κάποιους ανθρώπους να ακούν την αλήθεια. Σας έχει δυσκολέψει αυτό το κομμάτι του χαρακτήρα σας στις συναναστροφές σας με τους άλλους; 

Όχι, γιατί δεν είμαι κοινωνική. Δεν έχω πολλές συναναστροφές. Είμαι μόνο επικοινωνιακή. Εκεί ξεγελάω, όμως δεν χρειάζομαι πολλούς ανθρώπους. Είμαι καλά με ελάχιστους.

Τα λάθη μου είναι η ζωή μου.” έλεγε ο Σάμουελ Μπέκετ. Συμφωνείτε μαζί του;

Καλά το είπε αλλά προτιμώ μια ζωή στημένη σε επιτυχίες και καλές επιλογές. 

Ο Αβραάμ Λίνκολν έλεγε: «αν θέλεις να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, δώστου εξουσία». Θα ήθελα να σχολιάσετε.

Συμφωνώ με τον Αβραάμ… Απόλυτα.

Να έχεις μια καρδιά που ποτέ δεν σκληραίνει , έναν χαρακτήρα που ποτέ δεν κουράζει, ένα άγγιγμα που ποτέ δεν πονά.»είναι τα λόγια του Ντίκενς. Πόσο συχνά συναντάμε σήμερα μια τέτοια προσωπικότητα όπως αυτή που περιγράφει;

Συχνά. Υπάρχουν μια χαρά άνθρωποι. 

 Στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής σας, σάς κυριεύει η λογική ή το συναίσθημα;

Είναι το ίδιο. Δεν τα ξεχωρίζω. Τα συναισθήματα σε ένα ισορροπημένο άνθρωπο δεν απέχουν από τη λογική. Δεν πιστεύω σε καταστροφικά πάθη, κτλ. Προσωπικώς δεν έχω να παλέψω ανάμεσα στο πάθος και στην λογική. Βλακείες κάνω καμιά φορά και ελπίζω όσο μεγαλώνω να μειώνονται . 

Ποιον στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι. Αυτό μου ήρθε.

 Δεν   πειράζει   να   διστάζεις,   αν   μετά   προχωράς   μπροστά”     είπε   κάποτε   ο Μπέρτολτ   Μπρεχτ.   Υπήρξε   κάποια   στιγμή   στη   ζωή   σας   που   λυγίσατε   αλλά καταφέρατε να προχωρήσετε; Αν ναι, τί σας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσετε;

Μου έδωσε δύναμη η πίστη πως αν λίγο φτιάξουν τα πράγματα, θα αρχίσω πάλι να καλοπερνάω.

«Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα   φτωχικό   μαγκαλάκι,   η   βουή   της   θάλασσας.   Τίποτα   άλλο”   έλεγε   ο   Νίκος Καζαντζάκης. Τί είναι για εσάς ευτυχία;

Δεν  έχω καμία σχέση με αυτή τη λογοτεχνία. Δεν είναι πως δεν την εκτιμώ. Διαβάζω άλλα πράγματα που είναι πιο κοντά μου. Η ευτυχία πάντως, ναι, είναι στιγμές. Δεν είναι καν λιτοδίαιτες. Είναι στιγμές – μπορεί να έχουν σχέση ακόμα και με την πολυτέλεια, αλλά και με το απόλυτο τίποτα- με μια αίσθηση πληρότητας. «Πάντα θα’ ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει” γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο “Παράπονό του”. Υπάρχει, πιστεύετε, δεύτερη ζωή, ή ευκαιρία να ζήσουμε κάποια πράγματα από την αρχή;

Υπάρχει η ζωή που ζούμε και η ζωή που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει. Δεν πρέπει να μας απασχολεί πολύ, διότι ζεις με τα μέσα στο παράπονο και το παράπονο δεν το μπορώ. Υπάρχουν πολλοί κύκλοι. Φτιάχνεις τα πράγματα όπως τα θες σε μεγάλο βαθμό -γι`αυτά που δεν φτιάχνονται, υπάρχουν  αυτοί οι κύκλοι, πρέπει να πιστεύεις πως υπάρχουν. 

 «Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.» έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τι είναι για εσάς η δόξα;

Δεν ξέρω. Ξέρω πως το φιλόδοξος είναι μια λέξη πολύ αρνητικά φορτισμένη στο μυαλό μου, γιατί έχει σχέση με την προσπάθεια  ανέλκυσης. Πρέπει να νιώθεις πως είσαι χαμηλά για να θες να ανέβεις- αυτό εγώ δεν το καταλαβαίνω- μου αρέσει η κίνηση να είναι στο πλάι. Να κάνει γύρους- να ψάχνεται το πράγμα- την επιθυμία για αυτό το «σκαρφάλωμα» δεν την κατάλαβα. Δεν αντιπαθώ τους φιλόδοξους πάντως. Απλά εγώ δεν βρίσκω ενδιαφέρον στην κίνησή τους. 

  Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι στιγμής;

Υπάρχει μια συνέχεια που δεν μπορεί κανείς να την φανταστεί. 

  Τι φοβάστε περισσότερο από όλα στη ζωή;

Την πολυκοσμία σε κλειστούς χώρους, τους ανθρώπους με πολλά υπερβολικά συναισθήματα την ίδια στιγμή. Σε βλέπουν, δεν σε ξέρουν καλά- καλά και σου λένε: αγάπη μου και σε αγκαλιάζουν, μετά γελάνε και μετά κλαίνε… Με λούζει κρύος ιδρώτας, δεν υπερβάλλω. 

Ποιο στοιχείο του εαυτού σας αγαπάτε και ποιο ίσως θα θέλατε να αλλάξετε;

Μπορεί να είμαι πολύ συγκεντρωμένη και αφοσιωμένη σε κάτι. Αυτό είναι το καλό. Είμαι τρομακτικά ακατάστατη- το κακό. 

Αν έπρεπε να δώσετε μόνο μία συμβουλή στα παιδιά σας, ποια θα ήταν αυτή;

Την ίδια που έδωσε και εμένα η μαμά μου: να βρείτε μια δουλειά να αγαπάτε, να είναι το παιχνίδι σας. 

Το δικό μου motto ζωής εδώ και λίγα χρόνια είναι τα λόγια του Αλμπέρ Καμύ: «Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες γι’αυτό κι έχουν λίγους εραστές.» Το δικό σας;

Never explain , never complain -ποτέ μην εξηγείς, ποτέ μην παραπονιέσαι- πρώτος πρέπει να το είπε ο Ντισραέλι, το υιοθέτησαν στην βρετανική πολιτική- εγώ έτσι βλέπω τον κόσμο- δεν χρειάζεται παραπάνω. 

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Κάνω ραδιόφωνο στον Alpha, 8-10 κάθε βράδυ. 

Αυτά,  ευχαριστώ πολύ !

Σας ευχαριστώ θερμά!