Eσύ και Εγώ

Ένα αυτό διαχειριζόμενο και μονότερμο γράμμα ήθελα να γράψω, λέμε τώρα και ας πάμε παρακάτω. Γιατί, ξέρω αυτή τι φορά τι ψάχνω. Ψάχνω πρόσχημα για να αντιγράφω, για να σε γράφω. Εσύ; Σε ρωτάω, μην θυμώνεις, μην ταράζεσαι και μην τα βάζεις μαζί μου. Γιατί, εν καιρό τι είναι λάθος και τι είναι σωστό, δεν ξέρω, ψυχή μου. Γιατί βρίσκω κάπου, κάπως, ειρωνικά τουριστικά χαμογελα, και μπλέκω. Ναι και εγώ τι; Ναι τώρα, έμαθα καλά πως, στριμώχνονται τα πείσματα σε μια γωνίτσα και πως περνάει από χέρι σε χέρι μια φωτίτσα. Δίνω 40, δίνεις 60, δίνω 50 και συ 50. Και, ναι όποιος έμαθε απ’ τούς δυο μας να μπλέκει, να μάθει τώρα να ξεμπλέκει.

Ένωση συναισθημάτων και όχι μονο θέλαμε, ε τώρα, γίναμε, μικρό μικρό και ελεύθερο, κόκκινο, όχι δεν λέω την λέξη. Ναι, στην ίδια γεωγραφική θέση. Μα εσύ και εγώ αγάπη μου, είμαστε πάλι εκτός τόπου και χρόνου. Μη σου πω και εκτος θέματος και πόνου. Γιατί, τόσο απλά, ο κόσμος μας καίγεται. Γιατί, τόσο απλά, μια γριά Ελλάδα φλέγεται. Ναι πάμε  για εμφύλιο, πάμε για ωραία Ναι και ωραία Όχι. Πάμε καρδιά μου, και όπου μας βγάλει, γιατί το ζάρι αυτή τι φορα μας δείχνει το φεγγάρι.

Πάμε, γιατί είμαστε αθάνατοι, όπως τα τραγούδια. Γιατί ζούμε αναπνέοντας μονάχα, τώρα, μισά λουλούδια. Και το ξέρουμε βεβαίως, οι αναμνήσεις πεθαίνουν τελευταίες, σε αυτήν τη φάση, της ζωή μας. Συγγνώμη που δεν θαφτήκαμε πεντακόσια μέτρα κάτω απ’ τή γη μας. Συγγνώμη, θα στο πω σε όλες τις γλώσσες, έτσι όπως μπλέξαμε τώρα όλοι. Σε μια δυσάρεστη και ευχάριστη ‘καλή’ θέση, σε μια ‘ελεύθερη’ Ευρώπη. Γιατί ο Λόγος και οι ψίθυροι και οι κουβεντούλες, δηλώνουν αδυναμία. Ναι, όταν ξεδιπλώνονται κακιές συνήθειες και ταραχές και υστερία. Από εδώ έως εκεί και παραπέρα. Και από εκεί, έως εδώ, σαν μικρό χωριό, μικρή η σφαίρα.

http://www.writepostexpose.net/εσυ-και-εγω/