ON THE ROAD με την Γλυκερία Μπασδέκη

Στη γραφή της κατοικεί μια παλιά γλυκιά Ελλάδα με γεύση κεράσι και μυρωδιά από γιασεμί. Τα κείμενά της ξεσηκώνουν αναστεναγμούς, μ’ ένα ‘Αχ΄ ταξιδεύεις πίσω στο χρόνο σ’ ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια, αλλά δεν θέλεις να χάσεις. Ή μήπως υπάρχει; Μέσα από τον λόγο δεν γίνεται το παρελθόν παρόν;

Βγαίνοντας από την παράσταση, ήμουν σα μαγεμένη. Είχα μόλις ξαναβρεί την πεμπτουσία του ρομαντισμού, τον παλμό εκείνο που διατηρεί την ισορροπία του, ανάμεσα στην τρυφερότητα και τη σκληρότητα, στη μεγάλη χαρά και στον μεγάλο πόνο

λιόλια/

(με πάθος,χαμένη)

«βιολιά βιολιά…γλυκά βιολιά…ζάχαρη άχνη, μέλι έσταζε… βιολιά βιολιά, παίξτε βιολιά! …με την καρδιά στις πατουσίτσες χόρευα…μ’ εσήκωναν τα χέρια του ψηλά, με εστροβίλιζαν…. …μια ιδρωτίτσα μόνο στο σβερκάκι…γλείψε νικόλα , φάε θαλασσίτσα αλμυρή μη σε λιγώσει η γλύκα…έγλειφε η γλώσσα, ρούφαγε… βιολιά βιολιά ,καράβι η σάλα, όλα με το χορό στα μάτια τα’παμε…..λιόλια παιδάκι λουλουδάκι για σήκωσε το φουστανάκι! λιόλια μελάκι σιροπάκι θα σου το φάω το ποδαράκι!-… …θα’βγαινε ο ήλιος απ’ τον Υμηττό σε λίγο…θα μας εκόρναρε το πρώτο τραμ… …τα μπράτσα του,οι ώμοι του,η μέση κι ο λαιμός του μόνο… τα χέρια του να φάω… τα δαχτυλάκια ένα ένα να τα γλείψω…τον δείκτη ,τον παράμεσο να πιπιλίσω, να χορτάσω ….με μύρια στόματα μιλούσαν οι ψυχές  μας βεργινία κι ας σωπαίναμε …

(λάμπουν τα μάτια της)

….γωνιά αιόλου, σε κάτι τόπια υφάσματα μπροστά με ξεμονάχιασε …»

Η Γλυκερία Μπασδέκη γεννήθηκε στη Λάρισα, σπούδασε στην Κέρκυρα και ζει στη Ξάνθη, όπου διδάσκει στο εσπερινό λύκειο. Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές, έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις και έχει γράψει τέσσερα θεατρικά έργα. Το τελευταίο της έργο με τίτλο «Αχ!» βασισμένο στην Κερένια κούκλα, το αθηναϊκό μυθιστόρημα που έγραψε το 1911 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, παρουσιάστηκε φέτος στην Αθήνα και στη Θεσσαλονική σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη από τη θεατρική ομάδα Bijoux de Kant.

Τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι?

Λάρισα –Αθήνα με τον αρχαίο μουτζούρη, προνηπιακή ηλικία αλλά θυμάμαι καθαρά τον ενθουσιασμό μου γι’ αυτήν την υπέροχη παιδική χαρά που έτρεχε πάνω σε ράγες.

Ποιό ήταν το καλύτερο ταξίδι σου?

Κέρκυρα-Ιταλία μ’ έναν σκυλοπνίχτη-ήμουν πολύ νέα, πολύ ερωτευμένη  κι η άθλια καμπίνα δίπλα στις μηχανές έμοιαζε μανιφέστο μιας επερχόμενης βιομηχανικής επανάστασης.

Σε ποια πόλη/χώρα θα μπορούσες να ζήσεις απ’ όσες έχεις επισκεφθεί?

Στο Λονδίνο, αλλά στα βαθιά γεράματα-να βγαίνω με διάφορες συνομίληκές μου σταρ αρχαιότητες για τσάι και συμπάθεια.

Τι αναζητάς όταν ταξιδεύεις?

Παλιά τον μεγάλο έρωτα στη διπλανή θέση. Tώρα τη διπλανή θέση άδεια για να αποφύγω και τον ελαχιστότατο διάλογο.

Τα ταξίδια μας βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο?

Ο κόσμος δεν θα εννοηθεί ποτέ, αλλά θα φάμε πολλά ΚΤΕΛ μέχρι να το μάθουμε.

Άνθρωπος / τοπίο / εμπειρία που θα θυμάσαι για πάντα από κάποιο ταξίδι?

Στη Βενετία ,έσχατα έιτις, φοιτητική εκδρομή, το’ χω σκάσει απ’ το βαρετό γκρουπ και περιφέρομαι ατάκτως. Δεν ξέρω πως, αλλά πέφτω πάνω στον Μιτεράν  και τους φουσκωτούς του. Γκαρίζω το αλονζανφάν και το φρέρεζακ, άλλο δεν ήξερα από γαλλικά. Τσίμπησε (με πέρασε πατριωτάκι μάλλον..) και μου’ στειλε ένα φιλί στον αέρα. Μεγάλες ερωτικές στιγμές!

Που ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις?

Στη Λισσαβώνα για ν’ ακούω Πορτογάλους να μιλάνε Πορτογαλέζικα. Δεν καταλαβαίνω λέξη αλλά κλαίω μ’ αυτή τη γλώσσα.

Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας».

Το διαστημόπλοιο Εντερπράιζ και τα λυπημένα αυτιά του Μίστερ Σποκ.

Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν?

Πτήση 201,της Πλάτωνος

Αν ήταν φαγητό?

Αυτά τα φρικτά και υπέροχα σάντουιτς των ΚΤΕΛ με τις ημιλιπόθυμες μορταδέλες.

Αν ήταν πίνακας ζωγραφικής?

Ένας οποιοσδήποτε άγγελος του Τσαρούχη με φτερά. Καρφωμένος στη γη, αλλά με σύνδρομο πτήσης.

Πώς θα όριζες την έννοια του  ταξιδιού με πέντε λέξεις?

Κάποιος θα με περιμένει κάπου.

https://www.facebook.com/glikeria.basdeki