Κάπου και Κάπως

‘Πέρασε το σχολικό, χάσαμε χρόνια, χάθηκαν σημαίες και χάσαμε κάποιους αλήτες σε στροφές και κάποιους μόρτες στις γιορτές. Πέρασε και η Nίκη, η ιδέα και όχι το κοριτσάκι.Πέρασε και ο μικρός Νικόλας και αυτός μεγάλωσε και έβαλε όρια στα περιθώρια και στο ταχύ μυαλό του. Tatouaz τωρα σκέφτεται να κάνει την σπείρα του νου του, στο πλευρό του. 

Πέρασαν και οι γριές, μικρές άλλοτε σοφές άλλοτε μαυροφορεμένες. Στολισμένες και φρεσκοβαμμένες και λουλουδάτες. E πέρασαν και τα γερόντια, μασέλες μισομασιούντε τώρα σε μερικά σπίτια και σπιτάκια. Λόγια ναι και τα λόγια μισοφαγωμένα, σαν λογάκια.’

Και μας πήγαν βόλτες, φτερά μας πνίξτε δάκρυα, φτερά μας πλέξτε ανάσες. Αφήστε θεούς και αμαρτίες, η άβυσσος χαμογελάει τις νύχτες σε κάποιες κρυφές πλατείες. Και μας πήγαν βόλτες, ψυχές που κάποτε ύφαναν καρδιές και τώρα διώχνουν τις λύπες, τις μαύρες νύφες. Και μας ψιθύρισαν ψέμματα ωραία, μα οι αλήθειες δεν σβήνουν, ανάβουν σαν τσιγάρο και είναι πάντα αλήθειες. Και μύρισαν τ’ αρώματα σε παλιωμένες μαρμάρινες τύπισσες και σε πλατείες πάλι. Ναι μας πήγαν βόλτες, φτερά μας, ζωηρές οι νότες. 

Και κάπου μπλέχτηκαν και μας έπλεξαν και μας ‘έπαιξαν’ με ροζ καρδιές και μικρές ανάσες. Και κάπως αφέθηκαν μερικοί ‘θεοί’ και οι σκληρές αμαρτίες καθώς έκαναν πάλι πάρτι και τα έπιναν σε γωνίες. Και ναι χαμογέλασαν και ειρωνικά και με βία τα παιδιά, κάποιες ‘άλλες’ νύχτες σε ‘άλλες’ μακρινές πλατείες. Ναι μας πήγαν βόλτες. Και την ‘έκαναν’ στην άκρη, αυτοί οι δαίμονες που παιδεύουν και θα μας παιδέυουν κάποιους για πάντα. Μα κάπου, κάπως, κάποιοι καίνε τα πάντα. Ακούτε; Τα πάντα. Και μυρίζουν θάλασσα τα ρούχα της ζωής μας, της μικρής αυτής ψυχής μας. Θάλασσα μπλέ, γαλάζια και όχι σάπια και γκρι. Και τώρα αφήνουμε ιστορίες γιατί ηχούνε κάπου συναυλίες. Και τώρα αφήστε μας παρακαλώ να χαρούμε τα παιδιά, τα παιδιά στου πλανήτη τις γωνίες.

http://www.writepostexpose.net/κάπου-και-κάπως/