Love Letters: Ο Χωρισμός

Κάνω με ηδονή αυτά που δεν σου άρεσαν καθόλου. Για το μόνο που ζω είναι αυτές οι μικρές εκδικήσεις που παίρνω από σένα και ξέρω πως το ξέρεις και δεν σε νοιάζει και έτσι εκδικείσαι εσύ εμένα και πάλι από την αρχή, σπαράζουμε στον ίδιο κύκλο. Η αγαπημένη μου κολώνια αυτή την εποχή είναι αυτή που δεν άντεχες, Μitsouko από Guerlain που σε ανατριχιάζει. Και εμένα ανατριχιάζει , αλλά τη φοράω επειδή πονάς. Η ζωή μας ήταν ένα τεστ κοπώσεως με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, ύπουλη, με σφιγμένα δόντια και σφιγμένες γροθιές. 

Δεν ήμασταν ο George και η Martha, ποτισμένοι με αλκοόλ – με αγαπάει και πρέπει γι αυτό να υποφέρει – όχι, με ανέχεται και πρέπει να με υποφέρει, θα γίνω ο χειρότερος άνθρωπος που έχει γνωρίσει ποτέ και δε θα χορταίνει. Αλλά δεν άντεξα, καλέ μου, δεν άντεξα. Κάθε μέρα ξερνάω πίκρα και χολή στα μέσα συγκοινωνίας, στο δρόμο, στις τουαλέτες των καφέ. Ίσως και να ξερνάω εσένα και να μην το ξέρω. Βγαίνω βέβαια από το σπίτι ελάχιστα, η μαμά μου αγοράζει τσιγάρα, νερό και σαπούνι, μου φτιάχνει καφέ και με σκεπάζει. Μετά θέλω να την κλωτσήσω, αλλά δύναμη δεν έχω. 

Κάποτε σου έφτιαχνα γλυκά, αγόραζα ξυλάκια βανίλιας και αλμυρή καραμέλα, μετρούσα τη ζάχαρη με τη μεζούρα, μοσχομύριζε το σπίτι, δεν τα έτρωγες. Μια φορά πήγα να βάλω το χέρι μου στο μπλέντερ να το κόψουν οι λεπίδες, αλλά φοβήθηκα. Μετά ερχόσουν κοντά μου κατάκοπος. Σου έλεγα πως σε βαριέμαι. `Ημουν άνθρωπος; Όχι. `Ημουν σύντροφος; Όχι. Δεν τα κατάφερα να γίνω εφιάλτης σου, αν και προσπάθησα πολύ. 

Ήταν γιατί απόλυτα σε αγαπούσα. 

Με κράτησες στη ζωή με το ζόρι, με μια κλωστή, ενώ ζητούσα να με κρεμάσεις με σχοινιά. Αλλά κι εσύ έτσι με αγάπησες, δυστυχισμένη. Αν ήμουν ευτυχισμένη δεν θα το άντεχε κανένας από τους δυο μας. Ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ; Κάτι βράδια στα Μεσόγεια με τον Μπρους να τραγουδάει το Thunder Road και εσύ να τρέχεις, γκάζι, γκάζι, η φυσαρμόνικα, το φόρεμα της Mary, να μπερδεύονται τα μαλλιά μου, η καντίνα που αγοράζαμε καφέ, τα πόδια μας γυμνά και στο τέλος, μαγευτικό το Λαύριο και τα καρνάγια. Είσαι ένα σπασμένο και εγκαταλελειμμένο καρνάγιο μου έλεγες, παλιά πάνω σου έφτιαχναν πλοία, τώρα θα βουλιάξουν και θα με βουλιάξεις και το θέλω, αλλά δεν αντέχω πια, στο τέλος θα γίνουμε το ίδιο τέρας. Έλα απόψε για λίγο. Θα έχω λικέρ και χάπια. Θα πιούμε και θα πάμε στη θάλασσα να δούμε τα βράχια και να τα ανέβουμε. Μετά θα γυρίσουμε και θα δούμε μια συκιά. Θα την προσπεράσουμε και όλα πια θα έχουν τελειώσει. Έλα απόψε για λίγο έστω. Θα σε περιμένω με τα καλοκαιρινά μου. Καληνύχτα.