Love Letters: Το γράμμα του Άκη Παπαντώνη στην γυναίκα της ζωής του

Οξφόρδη, 02/04/2009

Στη γυναίκα της ζωής μου, των 34 Απριλίων—

Την ώρα που στριμώχνω τα πόδια μου, κρύα πάγος, κάτω από το πάπλωμα τρίβεις, άθελά σου, τη μύτη στη μαξιλαροθήκη σου και βυθίζεσαι, ύστερα κλείνω τα μάτια, έτσι κάνει κανείς πριν κοιμηθεί, και μου διηγείσαι—από την άλλη πλευρά του ύπνου—ιστορίες από τα παιδικάτα σου⋅ άραγε τί με νανουρίζει, η φωνή ή το πρόσωπο σου; Να ‘χεις ήσυχο ύπνο, απαίδευτο, το κορμί θέλει το κορμί, κι αν πάλι οι ζωές των δύο μας μετριούνται πια σε μίλια, σε τηλέφωνα, σε φλουταρισμένες βιντεοκλήσεις και σε αίθουσες αναμονής, έχουμε ακόμα τη ζεστασιά του ύπνου, την προσμονή του καλοκαιριού—εκεί κοιμόμαστε κάτω απ’ τον ήλιο. Ίσως πάλι να μην έχουμε τίποτα, τί μένει να ‘χεις αν έχεις τα πάντα; Κι οι φράσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά λέξεις στη σειρά, κι οι λέξεις, με τη σειρά τους, γράμματα παραταγμένα, πίσω από τις κλειστές κουρτίνες σου μαθαίνω να συλλαβίζεις, γράμμα-γράμμα, εσύ μετά μου μαθαίνεις να χαμογελώ—στο τέλος πάντα λες τα πιο πολλά⋅ στο τέλος πάντα σε φιλώ στα μάτια και ξημερώνει, αλλά ζωή είναι ό,τι ζεις, άρα ό,τι θυμάσαι, άρα ό,τι καρφώνεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, μια ζεστή υγρασία που ξεκινά στο υπογάστριο και αναβλύζει από τα μάτια και τα δάκτυλά σου, στάσου μπροστά στην κάμερα και χαμογέλα, αρκεί αυτό⋅ άλλες, πάλι, φορές σε ταΐζω στο στόμα πολύχρωμα φρούτα, χυμοί σου στολίζουν το στήθος και την κοιλιά κι εσύ γελάς με το κεφάλι ριγμένο πίσω, γελάς ένα γέλιο ασταμάτητο, εξαγνiστικό, λούζομαι κι εγώ στο γέλιο σου κι αναρωτιέμαι ό,τι βάζει ο νους σου: αν άλλαξαν τροχιά οι πλανήτες, αν έχει νόημα το να βλέπεις και ν’ ακούς άμα μπορείς να αισθάνεσαι, αν με λογαριάζεις, αν σε νοσταλγώ, αν τραβιέται η κουρτίνα που χωρίζει τη ζωή μας σε βορρά και νότο… Κάθε φορά που ξημερώνει πίσω απ’ τις βαριές κουρτίνες και πρέπει να σύρω τον εαυτό μου ως τη στάση—τα πρωινά πάντα μουντός—κουρασμένος επειδή όλη τη νύχτα σε κράταγα ψηλά με το ‘να χέρι, ψηλά πάνω από το κεφάλι μου, και σου ‘δειχνα τον κόσμο, και εσύ όλη την ώρα κοιτούσες κάτω, σε μένα, κι εγώ πάνω, σε σένα, όσο τα βότσαλα της πίσω αυλής μου μάτωναν τα γυμνά πόδια, κρύα πάγος⋅ μόλις χθες σε κοίταζα από το παράθυρο της κουζίνας να με λούζεις, το νερό σταμάτησε στα μισά, ξέπλυνες τα μαλλιά μου με κλάματα, βγήκα στη στάση, φτάνει το 35Α, το δίπατο, στο απέναντι πεζοδρόμιο περπατούσες στις μύτες των ποδιών, ο ήλιος στην πλάτη σου, τόσο όμορφη, πόση ώρα θέλει άραγε το φως να φτάσει δυο χιλιάδες μίλια μακριά;

Α.

ΥΓ: με τα λόγια του Σεφέρη, «Τα δάχτυλά της/ στο θαλασσί μαντίλι/ κοίτα: κοράλλια».

O Άκης Παπαντώνης (Αθήνα, 1978) σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εργάστηκε ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης  και από το 2013 είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Έχει δημοσιεύσει πεζά σε ελληνικά και αγγλόγλωσσα λογοτεχνικά περιοδικά, κριτικά σημειώματα στην Εφημερίδα των Συντακτών, ενώ διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Η νουβέλα “Καρυότυπος” (Κίχλη, 2014) είναι το πρώτο του βιβλίο.Ο Άκης Παπαντώνης βραβεύτηκε για τον Καρυότυπο, με το Βραβείο του Αναγνώστη ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας στην πεζογραφία.http://www.facebook.com/l.phpu=http%3A%2F%2Fwww.oanagnostis.gr%2Fta-vravia-tou-anagnosti-2015%2F&h=xAQF1Cp_F