Love Letters: Εκείνο το βράδυ κατάλαβα όλα τα βράδια του κόσμου.
Για ποιον κλαις; Για εκείνον που δεν θα ξαναδείς ή για τον έρωτα σας που πέθανε;
*Πίνακας Premier Deuil του William Adolphe Bouguereau.
Εκείνο το βράδυ κατάλαβα όλα τα βράδια του κόσμου.
Μου φάνηκαν τόσο αστεία τα δάκρυα για έναν έρωτα ο οποίος απέτυχε να μην τελειώσει μόλις κατάλαβα ότι τελικά γίνεται να τον ξανασυνάντησεις σε ολοκαίνουργια αρχή που θα τα καταφέρει.Για ποιον κλαις; Για εκείνον που δεν θα ξαναδείς ή για τον έρωτα σας που πέθανε;Όσοι αγαπούν αλτρουιστικά, αληθινά κατά τη γνώμη τους, αδιάφορα και συμφεροντολογικά κατά το συναίσθημα μου θα σου πούνε και για τα δύο, κυρίως για το δεύτερο και γι αυτό συνεχίζουν ευχάριστα να βλέπονται, σε νέους ρόλους, να περιτριγυρίζονται και να ακκίζονται για το πόσο καλοί και ανώτεροι άνθρωποι είναι.
Αφού ήταν τόσο καλοί και ανώτεροι πώς τα κατάφεραν να δολοφονήσουν την επιθυμία;Στάσου δυο λεπτά και αναλογίσου τη δυνατότητα να απαξιώσεις τον έρωτα σου.Και μετά να μπορείς να συμπαθείς τον απαξιωμένο.Όπως ακριβώς συμπαθείς το ψητό κοτόπουλο ή τις μπάμιες.
Πόση ανωτερότητα μπορεί να έχει ένας τέτοιος ευτελισμός;Δεν έκλαιγα για τον έρωτα μας που πέθανε.Ο δικός μου εξάλλου ήταν ολοζώντανος και με έγδερνε ακατάπαυστα με καμία διαβεβαίωση για το πότε θα σταματούσε να με ταλαιπωρεί.
Δεν σε συμπαθούσα. Τι θα μπορούσα να βρω να συμπαθήσω σε αυτόν τον ξαφνικό άγνωστο ενώ ήξερα ότι είναι αυτός ο οποίος σκότωσε εκείνον που έκανε τα πάντα για να γινει ο ολοζώντανος έρωτας μου;Το μόνο που προσπαθούσα να καταλάβω ήταν το γιατί αυτός ο αντιπαθέστατος κύριος εμφανίστηκε από το πουθενά και αποφάσισε την εν ψυχρώ δολοφονία εκείνου που με έκανε να αποφασίσω ότι θα αγαπούσα ακόμα και ερωτευμένη.
Σε ρώτησα. Ξανά και ξανά. Πασχίζοντας να ανακαλύψω το κίνητρο της δολοφονίας.Είχα μεγάλη ανάγκη να σε συμπαθήσω. Όπως κάποιος συμπαθεί τις μπάμιες.Έγινα άθελα μου αντιπαθητική. Ενώ ήθελα να με συμπαθήσεις λίγο κι εσύ.Για να έχει μπορέσει να τα καταφέρει και αυτός ο έρωτας να εξαφανιστεί μέσα στην αποτυχία του να μην τελειώσει.
Πλέον καταλαβαίνω τις ημέρες και αγαπώ όσο τίποτε τα βράδια γιατί έχω μάθει ότι δεν χρειάζεται να τα καταλάβω και αυτά.Ακόμα κι αν δεν ανακάλυψα το κίνητρο της δολοφονίας τελικά τα κατάφερα από μόνη μου να σε συμπαθήσω όπως συμπαθείς ένα συνηθισμένο φαγητό το οποίο ποτέ δεν θα θελήσεις να δεις σε κανένα αξιοπρεπές μη φλύαρο μενού.
Εξάλλου εγώ εύκολα μπορούσα πάντα να διασκεδάσω το στόμα μου με λίγο καλής ποιότητας προσιούτο αρκεί οι Τετάρτες να είναι ταιριαστά ζωντανές.Τα έχω καταφέρει πια να σε συμπαθώ ξεχνώντας οριστικά το δολοφόνο ενώ ξέρω ότι διαλέγεις να κρατάς πεθαμένο τον οικειοθελώς νεκρό.
