Love Letters: Το γράμμα του Όσκαρ Ουάιλντ στον λόρδο Άλφρεντ Ντάγκλας. Και το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Gay Pride), Αθήνα 13 Ιουνίου 2015

Ιανουάριος 1893

Αγόρι μου, 

Το σονέτο σου είναι τόσο υπέροχο και είναι θαυμάσιο το ότι αυτά τα ροδοκόκκινα χείλη σου θα έπρεπε να είναι φτιαγμένα όχι λιγότερο για την τρέλα της μουσικής και του τραγουδιού από ότι για την τρέλα των φιλιών. Η λεπτή επίχρυση ψυχή σου περπατάει μεταξύ πάθους και ποίησης. Ξέρω ότι ο Υάκινθος, με τον οποίο ήταν τρελά ερωτευμένος ο Απόλλωνας, ήσουν εσύ τον καιρό της Αρχαίας Ελλάδας.  

Γιατί είσαι μονάχος στο Λονδίνο και πότε θα πας στο Σάλσμπουρι;

Να πας εκεί να δροσίσεις τα χέρια σου στο γκρι λυκόφως των Γοτθικών πραγμάτων και να έρθεις εδώ όποτε σου αρέσει. Είναι ένα υπέροχο μέρος εδώ, το μόνο που του λείπει είναι εσύ. Αλλά πήγαινε πρώτα στο Σάλσμπουρι. 

Παντοτινά με αθάνατη αγάπη, 

δικός σου, Όσκαρ. (μετάφραση:Σοφία Πολυχρονοπούλου) 

Εμένα το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Gay Pride) καθόλου δε μου αρέσει.

Δε μου αρέσει διότι μου θυμίζει ότι έχουμε φτάσει στο 2015 και ακόμα να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. 

Δε μου αρέσει γιατί με κάνει να θυμάμαι ότι η χώρα μας έχει δεχθεί αλλεπάλληλες καταδίκες από την Ολομέλεια του Ευρωπαικού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) για τη μη συμμόρφωση της προς τα Ευρωπαικά νομοθετικά δεδομένα και ότι ο Άρειος Πάγος συνεχίζει να επαναλαμβάνει ότι δε νοείται πολιτικός γάμος μεταξύ ομόφυλων.

Έχει κι αυτή τη λέξη μέσα, την υπερηφάνεια, η οποία με κάνει να σκέφτομαι ότι πρόκειται περί ανοησίας το να λες ότι είσαι περήφανος για το αν είσαι γκέι, στρέιτ ή μπάι αλλά από την άλλη αν κάποιος μου έλεγε “μα καλά δεν ντρέπεσαι που είσαι στρέιτ;” κι αν το κράτος τον έκανε να νιώθει εντάξει που το λέει αυτό μην παρέχοντάς μου ίδια δικαιώματα με τον οποιονδήποτε μη στρέιτ, το πιο πιθανό είναι ότι θα του έλεγα “Όχι βέβαια, είμαι περήφανη που είμαι στρέιτ, εσύ τι ζόρι τραβάς;”. 

Κυρίως όμως δε μου αρέσει διότι είμαι συντηρητικός άνθρωπος και δεν μπορώ τις εξαλλοσύνες. Και το Pride με κάνει να θυμάμαι την Κικίτσα που είχε παντρευτεί τον Κώστα τον οποίο μετά από λίγα χρόνια γάμου σιχαινόταν και τον είχε ταράξει στο κέρατο αλλά καθώς δεν είχε δικούς της οικονομικούς πόρους πώς να έφευγε και να ζήσει ανασφάλιστη και ανασφαλής με το άγνωστο; Θα έβρισκε άλλον Κώστα;

Και την ασφάλεια του λοιπόν απολάμβανε και την σύνταξη του μετά ως χήρα του γιατί ο κατακερατωμένος κύριος απεβίωσε πριν από την Κικίτσα του κεφιού. 

Και μετά θυμάμαι τον κύριο Παπαδόπουλο πιστό, αφοσιωμένο και ερωτευμένο σύντροφο του κυρίου Αλεξάνδρου, οι οποίοι έζησαν μια ευτυχισμένη ζωή μαζί, με πολλή αγάπη, δημιουργώντας μια μεγάλη περιουσία η οποία όμως περιουσία,για λόγους οι οποίοι δεν είναι του παρόντος, ήταν όλη στο όνομα του κυρίου Παπαδόπουλου και ενώ υπήρχε πλάνο να μοιραστεί εξίσου και στους δύο συντρόφους, ως ήταν δίκαιο καθώς μαζί τη δημιούργησαν, δεν πρόλαβε να μοιραστεί, διότι η ζωή ήταν σκληρή με τον κύριο Παπαδόπουλο και τον πήρε στους ουρανούς πριν την ώρα του. Έτσι ο κύριος Αλεξάνδρου έμεινε τελικά κυριολεκτικά στο δρόμο, καθώς οι δύο αδερφές του κυρίου Παπαδόπουλου και μοναδικοί κληρονόμοι του από το νόμο, τον πέταξαν έξω από το σπίτι του, το οποίο δυσκολεύτηκαν και να βρούνε όταν έμαθαν την διεύθυνση από τον δικηγόρο, καθώς είχαν να δούνε και να μιλήσουν με τον αδερφό τους πάνω από τριάντα χρόνια. 

Επίσης το Pride δε μου αρέσει καθόλου γιατί εκτός από όλες του τις σοβαρότατες και σημαντικότατες εκδηλώσεις και τα περίπτερα του, έχει κι αυτή την παρέλαση με τα άρματα που είναι πολύ της ελευθεριότητας, του φτερού και του πούπουλου και υπάρχουν πολλοί που έχουν θέμα με αυτή την αισθητική και ακούμε γκρίνιες. 

Αυτά τα άρματα με τους ημιντυμένους, τους ξεσαλωμένους και την φασαρία καθόλου δεν τα μπορούν. 

Δεν ταιριάζουν με τίποτε με την Προτεσταντική ανατροφή πολλών και την αισθητική Κοκό Σανέλ (less is more),δεν τους αρέσουν ούτε καν κάτι κλαμπ σε μερικές όχι και τόσο σικάτες περιοχές της Αθήνας που είναι πολλές γυναίκες  ημιτσιτσιδωμένα ντυμένες πολυεστερικά και χορεύουν  πάνω στα μπαρ, που επίσης αυτό σε πολλούς καθόλου δεν αρέσει, τι να σας εξηγώ τώρα, μην σας κουράζω, με δυο λέξεις παθαίνουν αρκετοί αλλεργία με αυτά τα πολύ αλέγρα. Είναι θέμα γούστου και όπως ξέρουμε de gustibus non est disputandum. 

Από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι πχ. εγώ που είμαι τέρας αισθητικής κι ας μη με ενοχλεί τίποτε από τα παραπάνω, αν ήμουν εγώ η αρμόδια για την οργάνωση του φεστιβάλ με το καταδικό μου εξαίσιο γούστο θα το έκανα να μοιάζει σαν επεισόδιο δεξίωσης του Ντάουντον Άμπει έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να πει ότι δεν του αρέσουν τα φτερά και τα πούπουλα. Βέβαια θα μπορούσε τότε κάποιος άλλος που το θέλει το πλουμίδι του να γκρινιάζει ότι έτσι είναι εντελώς ξενέρωτο. Όμως, αχ τέλειο θα ήταν. Άσε που θα γινόντουσαν όλα σεμνά, μουγκά σχεδόν, χωρίς φασαρία, κρατώντας πανό καλλιγραφικά γραμμένα με τα αιτήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καταπατούνται, ενάντια στο ρατσισμό και στον εκφοβισμό και άντε το πολύ πολύ μαζί με τα φυλλάδια ενημέρωσης να έδινα και από ένα αναμνηστικό Molton Brown κερί με άρωμα Βlack Pepper και έτσι ουδείς θα μπορούσε να μιλήσει για εξαλλοσύνες.  Ίσως όμως και κανένας με ένα τόσο ήσυχο δρώμενο να μη μου έδινε και καμία σημασία. Ποιος ξέρει;

Καθώς οραματίζομαι βέβαια όλο αυτό το αισθητικά άρτιο και ήσυχο set up δικής μου καλόγουστης εμπνεύσεως για το event, θυμάμαι ότι εγώ με αυτό το καθώς πρέπει γούστο, επειδή είμαι και πολύ εντελώς καθόλου της ταλαιπωρίας, ποτέ δεν έχω κατέβει στους δρόμους να διαμαρτυρηθώ για κάτι και αίφνης συνειδητοποιώ ότι πολλά από αυτά που απολαμβάνω σήμερα τα χρωστάω σε ανθρώπους που έτρεχαν,μάτωναν, ούρλιαζαν και διαμαρτύρονταν με κίνδυνο της ζωής τους, πολλές φορές πεθαίνοντας, για το καλό της κοινωνίας και νιώθω ευγνωμοσύνη χωρίς να διανοηθώ ούτε λεπτό να σκεφτώ το πώς ήταν ντυμένοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι αγωνίστηκαν και αν τα έκαναν όλα αυτά δίχως χορούς αλλά με comme il faut κινήσεις και λόγια που είναι τόσο της αρεσκείας πολλών. 

Και θυμάμαι πόσο αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Πόσο τους χρωστάω τη ζωή μου την ίδια. 

Και όλα αυτά με κάνουν να  θυμώνω με το κράτος που ενώ οφείλει να στέκεται πάνω από το προσωπικό γούστο και θυμικό του καθενός, κι όσο και αν δεν είμαστε όλοι όμοιοι και ευτυχώς ούτε και θα γίνουμε ποτέ, δεν έχει ακόμα φροντίσει να είμαστε όλοι ίσοι. 

Όσο κι αν τα φτερά ,τα άρματα και τα πούπουλα, επειδή καθόλου δεν αρέσουν σε αρκετούς, χαρακτηριστούν από τον οποιονδήποτε γελοία, η αλήθεια είναι πως επί της ουσίας η μοναδική γελοιότητα είναι το ότι έχουμε φτάσει στο 2015 και ακόμα υπάρχει λόγος ύπαρξης του Pride γιατί βρισκόμαστε ακόμα σε μια χώρα που πρέπει να παλεύουμε για τα αυτονόητα. Το ευτυχές είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι παλεύουν. Χρωστάμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό είναι το σημαντικό και όχι το αν είναι του γούστου μας ή όχι.