Love Letters: Το καλοκαίρι έφυγε και πήρε και εσένα μαζί του, αλλά εσύ έμεινες μέσα μου.
Βλέπω ακριβώς που έβαλες τα χείλη σου, όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη, αργά την νύχτα.
Βλέπω ακριβώς που έβαλες τα χείλη σου, όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη, αργά την νύχτα. Ξέρω ακριβώς όλους τους ήχους που κάνεις από τις άκρες των χειλιών σου. Κοιμάμαι με την γεύση σου και ξυπνάω με την μυρωδιά σου. Αυτή η μυρωδιά που είναι αποτυπωμένη στο δέρμα που θέλω να τρίβεται επάνω στο δικό μου δέρμα, συνέχεια. Σε ένα κρεβάτι που έχει το μαξιλάρι σου δίπλα μου, εκεί που βυθίζω το πρόσωπό μου και παίρνω βαθιές αναπνοές, να καταπιώ όση μυρωδιά έχει μείνει από εσένα, να μην αφήσω ίχνος να πάει χαμένο. Στο ίδιο κρεβάτι που άπλωνα ένα μεγάλο χάρτη ανάμεσα στα πόδια μου και έψαχνα να βρω μία χώρα για να δραπετεύσουμε. Μία χώρα που την έχει εγκαταλείψει ο χειμώνας, με ανοικτούς ουρανούς και ψηλά κύματα. Και εμείς, σ` ένα κρεβάτι σαν αυτό, εκεί που χάνονται όλες οι αμφιβολίες, και γύρω μας, να έρχονται καταιγίδα και φλόγες μαζί, τα σημάδια στο σώμα σου, τα χέρια σου επάνω μου, τα μαλλιά μου μπλεγμένα στα σεντόνια. Χρησιμοποιώ σαπούνι και λοσιόν στο πρόσωπό μου, εκεί που έβαλες ακριβώς τα χείλη σου, αλλά τα σημάδια είναι ακόμη εκεί. Τα βλέπω κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη αργά την νύχτα. Το καλοκαίρι έφυγε και πήρε και εσένα μαζί του, αλλά εσύ έμεινες μέσα μου. Μεγάλα κύματα έρχονται. Θα καταπιούν την πόλη που μένω. Ανοίγω τα παράθυρα, ξημερώνει. Τζούλια Παπαδοπούλου
