Στη γραφή της κατοικεί μια παλιά γλυκιά Ελλάδα με γεύση κεράσι και μυρωδιά από γιασεμί. Τα κείμενά της ξεσηκώνουν αναστεναγμούς, μ’ ένα ‘Αχ΄ ταξιδεύεις πίσω στο χρόνο σ’ ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια, αλλά δεν θέλεις να χάσεις.
Πρωτοπήγα το 1974 στη Γενεύη με τον πατέρα μου για το ξεκάρφωμα. Είχε μαζί του κάμποσα εκατομμύρια δραχμές, σε πεντακοσάρικα, «πράσινα μάρμαρα» είχα ακούσει να τα αναφέρουν συνθηματικά στο τηλέφωνο…
‘Με λένε κάπως και ίσως χαθώ σε μια στροφή και ίσως με ξαναβρώ μα δεν θα με πια εκεί’
Βλέπεις, αυτη τη φορά όλο το πείσμα μας είναι στριμωγμένο σε μια γωνία. Όλα τα πρόσωπα μας, είναι οπλισμένα και όχι αδιάφορα.
And the day after ties, dyes, deletes all of these rights and wrongs of whys, do’s and don’ts.
Είναι δύο το βράδυ. Όπως πάντα, δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είναι η ώρα των αναμνήσεων, βλέπεις. Tι γίνεται όταν μετά τον χωρισμό, οι αναμνήσεις, έρχονται σαν δαίμονες, όταν πέφτει το σκοτάδι.
“…άλλες, πάλι, φορές σε ταΐζω στο στόμα πολύχρωμα φρούτα, χυμοί σου στολίζουν το στήθος και την κοιλιά κι εσύ γελάς με το κεφάλι ριγμένο πίσω, γελάς ένα γέλιο ασταμάτητο, εξαγνιστικό…”
Υποβάλαμε την τρανς γυναίκα, συγγραφέα και αρθρογράφο Άννα Κουρουπού στο ευχάριστο βασανιστικό τεστ των 25 τσακ μπαμ ερωτοαπαντήσεων – κάτι σαν μίνι ψυχογράφημα.
Τα ροδοκόκκινα χείλη σου θα έπρεπε να είναι φτιαγμένα όχι λιγότερο για την τρέλα της μουσικής και του τραγουδιού από ό,τι για την τρέλα των φιλιών.
«Εσύ φταις. Δεν ακολουθείς τους κανόνες», μου λένε. «Δεν ξέρεις πώς να παίζεις το παιχνίδι». Μα εμένα δεν μου αρέσει να παίζω με τους ανθρώπους. «Μια ζωή το ίδιο κάνεις. Είσαι υπερδιαθέσιμη και ο άλλος σε θεωρεί δεδομένη και βαριέται από την πολλή ασφάλεια
