Τα δικά μας λεφτά

Τα δικά μας λεφτά

Πρωτοπήγα το 1974 στη Γενεύη με τον πατέρα μου για το ξεκάρφωμα. Είχε μαζί του κάμποσα εκατομμύρια δραχμές, σε πεντακοσάρικα, «πράσινα μάρμαρα» είχα ακούσει να τα αναφέρουν συνθηματικά στο τηλέφωνο...

Πρωτοπήγα το 1974 στη Γενεύη, με είχε πάρει ο πατέρας μου για το ξεκάρφωμα. Πίστευε ότι πατέρας και κόρη θα κινούσαν λιγότερες υποψίες. Είχε μαζί του κάμποσα εκατομμύρια δραχμές, σε πεντακοσάρικα, «πράσινα μάρμαρα» είχα ακούσει να τα αναφέρουν συνθηματικά στο τηλέφωνο. Από τότε, πηγαινοερχόταν ο συγχωρεμένος τακτικά στην Ελβετία. Και εμείς, σε σχολεία το καλοκαίρι εκεί για τη γλώσσα. Γαλλικά δεν έμαθα ποτέ. Έμαθα όμως για τα λεφτά. Πάντα έξω. Πάντα εκεί.

Όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ, βάρεσε κανόνι και όλα τα λεφτά της επιχείρησης πήγαν στο γνωστό λογαριασμό. Ήταν πολλά. Ο μικρός θυμάται ακόμα τον κόσμο να στέκεται έξω από το εργοστάσιο την ημέρα που έκλεισε και να έχει περικυκλώσει τη μερσεντές μας. «Θύματα του νέου καθεστώτος» είπε ο μπαμπάς για τους τριακόσιους ογδόντα που έχασαν τη δουλειά τους. Πήραμε το σπίτι στη Γενεύη. Ο πατέρας έγινε μόνιμος κάτοικος, τώρα δεν μπορεί κανείς να μας τα πάρει έλεγε.

Μετά ήρθαν τα ΜΟΠ και αργότερα τα ΕΣΠΑ. Φτιάξαμε με τον αδερφό μου και τον θείο Τάκη τη συμβουλευτική. Ο θείος Τάκης ήταν στα πράγματα από την εποχή του Πολυτεχνείου ακόμα. Είχε διασυνδέσεις με όλο το καινούργιο σύστημα. Βγάζαμε τις επιδοτήσεις για τους «δικούς μας», με το αζημίωτο φυσικά. Η ιστορία συνεχίστηκε για χρόνια. Φτιάξαμε τα σπίτια της Φιλοθέης και της Μυκόνου.

Παντρεύτηκα τον Κώστα. Παλιός αριστερός, όπως ο παππούς από τη μεριά της μαμάς. Λίγα χρόνια μετά, όταν κατάλαβε που πήγαινε το πράγμα, άνοιξε μαζί με δύο συμμαθητές του από το Κολλέγιο την Χρηματιστηριακή. Φίλοι μας πια όλα τα καινούργια τζάκια. Η χρυσή εποχή, η μεγάλη ζωή. Ο Κώστας έμπειρα, πριν σκάσει η φούσκα, τράβηξε όλα τα λεφτά και τα έστειλε έξω με τα άλλα. Νόμιμα αυτή τη φορά πια.

Τα αγόρια τελείωσαν το κολλέγιο και πήγαν Αμερική να σπουδάσουν. Πέρυσι το καλοκαίρι φύγαμε και εμείς από την Ελλάδα. Ίσως επιστρέψουμε όταν τελειώσουν όλα αυτά, βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι αυτός ο τόπος έχει μέλλον. Ο μικρός άλλωστε λέει ότι όταν τελειώσει το πανεπιστήμιο θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική. Μέχρι τότε θα έχουμε λογικά γυρίσει και στη δραχμή και θα έχουν πια αξία τα λεφτά μας.

Σχετικά άρθρα