FACE2FACE

«Με ακούς;»

«Όχι αλλά για πες.»

Λες, δεν μπορεί. Να, τώρα που θα φάει την μπουκιά. Α μπα, μην ελπίζεις.

Μια μικρή μουσουλμάνα από την Ξάνθη που χαίρεται περισσότερο όταν την κοιτάζουν στα μάτια παρά όταν καταφέρνει να πουλήσει ένα από τα μαραμένα της τριαντάφυλλα.

Κανείς δεν λυπάται κάτι το θεϊκό. Κανείς δεν δείχνει ευσπλαχνία για το αναίτια υπέροχο. Θα τα υποστείς όλα μέχρι να γιατρευτεί η λύσσα του έρωτά μου.

Where no music plays, no shouts

photography: Alexander Papaioannou

Σε εκείνη την τελευταία γουλιά που σε κάνει να γράφεις γι αυτά που δεν θέλεις να ζήσεις αλλά μόνο να φαντάζεσαι, ίσως μόνο τότε, μόνο εκεί, να σου λείπω, παρόλο που δε με μυρίζεις, ούτε κι εγώ, μέχρι να σε ξαναμυρίσω, θα μου λείπεις.

2 σε 1 στεκόμαστε ακόμα ,καθόμαστε πίσω θέση, χωρίς ζώνη.

Είναι Παρασκευή βράδυ και δουλεύεις μέχρι αργά. Χρειάζεσαι απελπισμένα ένα ποτήρι κρασί, μια μπύρα, ένα κοκτέιλ. Κάτι να σου αλλάξει την γεύση του αδύναμου – χωματένιου – ροφήματος που αποκαλούν καφέ στο γραφείο.

Σε αυτήν τη στήλη θα συναντάμε όλους εκείνους που δεν βλέπουμε ή που κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Εκείνους που νομίζουμε ότι δεν έχουν τίποτα να μας πουν. Τίποτα που να μας αφορά. Για αρχή λοιπόν, σας παρουσιάζω την Φτηνούλα του Δρόμου. (Κι ας μη σας αφορά.)

Tracing time to find sense in one caged word

Και όταν θα έρθεις, θα είμαι αυτό που θες. Αυτό που δε θα σε πιέζει γιατί ο έρωτας θα είναι διαχειρίσιμος. Δε θα σε θέλει όλη μέρα εκεί. Θα μπορείς να εμφανίζεσαι όποτε θες. Θα έχεις κι εσύ την ελευθερία σου κι εγώ τη δική μου κι ο έρωτας θα έχει μείνει στη βιτρίνα τού χασάπικου στην Παπαδιαμαντοπούλου ή μπορεί να τον έχει φάει κάποιος παππούς τού οποίου η σύνταξη δεν έφτανε για να πάρει τα καλύτερα έντερα για μαγειρίτσα.