Σοφία Φιλιππίδου | Γαλήνη βρίσκω κοντά σε ανθρώπους που με κάνουν να αισθάνομαι ασφάλεια με την ευγένεια, την καλοσύνη & αγάπη τους.

Όταν η αγαπητή Σεμίνα Διγενή μου πρότεινε συνέντευξη με την κυρία Σοφία Φιλιππίδου, η πρώτη μου σκέψη ήταν να ανατρέξω σε ένα “μικρό θησαυρό” που φυλάω εδώ και πολλά χρόνια… Από την εποχή που ήμουν ένα μικρό κορίτσι που η μαμά του το έπαιρνε από το χέρι και παρακολουθούσαν σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις... Το θέατρο είναι μαγεία… Κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θαυμάζω κι εκτιμώ ιδιαίτερα τους καλλιτέχνες που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν αυτό τον ιδιαίτερο, δύσκολο “δρόμο”. Το δυσάρεστο είναι ότι τα τελευταία χρόνια, το θέατρο, – στη χώρα μας- περνάει κρίση… Ωστόσο, η ποιότητα λείπει στις μέρες μας και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μια καλή παράσταση είναι “τροφή” τόσο για το μυαλό όσο και για την ψυχή μας…

Ο “μικρός θησαυρός”, λοιπόν, που προανέφερα, δεν είναι άλλος από πολλά, παλιά προγράμματα θεατρικών παραστάσεων που έχω παρακολουθήσει… Ανάμεσά τους και το “Noices off” (Το Σώσε) του Μάικλ Φρεν, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και σπουδαίους Έλληνες πρωταγωνιστές.. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Πέμυ Ζούνη, ο Απόστολος Γκλέτσος, η Κατιάνα Μπαλανίκα, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης και… η Σοφία Φιλιππίδου στο ρόλο της Ντόλλυ Ντάλλας. Νομίζω ότι το δικό της αυτόγραφο, είναι το πιο ιδιαίτερο από όλα όσα έχω…Μια υπέροχη καρικατούρα της που είχε η ίδια σχεδιάσει… Γλυκιά, με έντονο βλέμμα και γέλιο που δύσκολα ξεχνάς. Ένας άνθρωπος με ευαισθησίες… Αυτή ήταν η εντύπωσή μου για εκείνη τα λίγα λεπτά γνωριμίας μας, το …1996…

“Θεωρώ επιτυχημένους τους βασανισμένους ανθρώπους.” δήλωσε σε συνέντευξή της, πριν από μια δεκαετία…Μια ανατρεπτική και τόσο αληθινή απάντηση μιας γυναίκας που με κάθε εγχείρημά της αποδεικνύει το ταλέντο, την ευρηματικότητα και την αγάπη της στην τέχνη που υπηρετεί. 

Μπορεί η πρώτη της θεατρική ατάκα -στα παιδικά της χρόνια- να ήταν “βασιλικός κι αν μαραθεί την μυρωδιά την έχει”, από τότε όμως έχει διανύσει σπουδαία διαδρομή. Έχει παίξει σε κλασικά έργα σημαντικών συγγραφέων όπως του Άντον Τσέχωφ, του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, του Τένεσι Ουίλιαμς, του Σάμουελ Μπέκετ, του Ευγένιου Ιονέσκο, του Χάρολντ Πίντερ, του Έντεν φον Χόρβατ, του Μπεν Τζόνσον, του Ζωρζ Μισέλ, του Ουίλιαμ Φώκνερ, του Ζωρζ Φεντώ, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες σκηνοθέτες : Σταμάτης Φασουλής, Μίμης Κουγιουμτζής, Ανδρέας Βουτσινάς, Νίκος Χουρμουζιάδης, Γιώργος Κιμούλης, Παντελής Βούλγαρης, Λυδία Κονιόρδου, Διαγόρας Χρονόπουλος, Θανάσης Παπαγεωργίου, Γιάννης Μαργαρίτης, Γιάννης Ιορδανίδης, Nίκος Αρμάος. Έχει λατρευτεί για τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις… Έχει διδάξει θέατρο και υποκριτική, ενώ έχει σκηνοθετήσει εξαιρετικές θεατρικές παραστάσεις. Και κάθε φορά, η ξεχωριστή Σοφία Φιλιππίδου, καταφέρνει να με κάνει να τη θαυμάζω ακόμη περισσότερο… Όχι μόνο για το θεατρικό έργο του Λεντς “Ιστορία του πρίγκιπα της Κούμπα Τάντι” που σκηνοθετεί, αλλά και για τον τρόπο σκέψης και τις σοφία που έχει κερδίσει μέσα από τις εμπειρίες της…

Αξίζει, λοιπόν, να διαβάσετε τη συνέντευξή της με προσοχή και ίσως κι εσείς ταυτιστείτε με κάποια από τα λόγια της…

-Σκηνοθετείτε την «Ιστορία του πρίγκιπα της Κούμπα Τάντι». Ένα πρωτοποριακό για την εποχή του έργο ενός επαναστάτη συγγραφέα. Θα ήθελα να μου μιλήσετε για την εν λόγω παράσταση, τους συνεργάτες σας και το λόγο που την κάνει να ξεχωρίζει.

-Έχω καταφέρει όχι εύκολα να κάνω ένα θίασο ταλαντούχων ηθοποιών που αγάπησαν το έργο και τους ρόλους τους, τον Λεντς αλλά πιο πολύ νομίζω το πάθος μου να παρουσιάσουμε πρώτη φορά στην Ελλάδα εμείς ένα έργο του Λεντς, ενός νέου ιδιοφυούς πρωτοπόρου ποιητή και συγγραφέα  «αδελφού» και συνοδοιπόρου του Γκαιτε και συνιδρυτή του κινήματος «Θύελλα και Ορμή»   που έμελλε να γίνει ο προάγγελος του ρομαντικού κινήματος.

Η παράσταση μας δεν ξέρω αν είναι ξεχωριστή. Εύχομαι να είναι! Ξεχωριστό είναι ότι ανεβάζουμε ένα συγγραφέα που γνωρίζουν και συμπαθούν  οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες στην Ελλάδα (όσοι τον γνωρίζουν) και ξέρω ότι υπάρχει ενδιαφέρον επειδή ο Λεντς εκδήλωσε πρόωρα τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας   και είχε άδοξο τέλος!

-«Έχω συγκεντρώσει εδώ κάθε λογής ενδιαφέρουσες σημειώσεις γύρω από κάποιον φίλο του Γκαίτε, έναν κακότυχο ποιητή ονόματι Λεντς, που έζησε εδώ την ίδια εποχή με εκείνον και που κατέληξε μισότρελος» είναι το σχόλιο του Γκέοργκ Μπύχνερ, ενός  από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς του 19ου αιώνα, αναφερόμενος στον  Λεντς. Νομίζω ότι στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν είναι πολλοί εκείνοι που γνωρίζουν τον ιδιοφυή Λεντς. Έναν χαρισματικό δημιουργό με το χάρισμα να φτιάχνει σαιξπηρικές πλοκές, ο οποίος είχε την ατυχία να αποπεμφθεί από τον «αδελφικό» του φίλο Γκαίτε. Κάποιος θα έλεγε ότι αυτό μπορεί να συνέβη από φόβο μήπως τον ξεπεράσει με το έργο του. Εσείς, τι πιστεύετε;

-Δεν έχω κάνει πλήρη  έρευνα και δεν έχω όλα τα στοιχεία. Και στην Γερμανία ακόμη όπου υπάρχει πλέον μεγάλο ενδιαφέρον γύρω από τον Λεντς δεν ξέρουν τι ακριβώς συνέβη με τον Γκαιτε και γιατί ο Λεντς έπεσε σε δυσμένεια. Υπάρχει καταγεγραμμένη η φήμη ότι ο Λεντς έκανε μια «γαϊδουριά» και επίσης μια άλλη ό,τι ερωτεύτηκε την ίδια γυναίκα με τον Γκαίτε -την ερωμένη του-…όμως δεν είναι ξεκάθαρο. Σήμερα κάποιοι λένε πως ίσως υπήρχε και μεταξύ τους μια ερωτική έλξη…όμως ο Γκαίτε φρόντισε μάλλον να εξαφανίσει όλα τα στοιχεία και να «θάψει» τον νεαρό πρώην φίλο συνοδοιπόρο και «αδελφό» του στην αφάνεια και στην τρέλα.

-Το έργο πραγματεύεται ανάμεσα σε άλλα τον «αδελφικό έρωτα» τη σαρκική αδυναμία και τα ορμητικά πάθη. Που μπορεί να οδηγήσουν τα παραπάνω έναν άνθρωπο;

-Το μοτίβο του έρωτα προς την αδελφή ψυχή εμφανίζεται έντονα στους ρομαντικούς χρόνους. «Τί υψηλή εικόνα γυναίκας! […] Κάποιοι από εμάς έχουμε αγαπήσει μιαν  Αντιγόνη, σε μια προηγούμενη ζωή κι αυτό µας κάνει να µην βρίσκουμε πλήρη ικανοποίηση σε κανένα θνητό δεσμό.» γράφει ο Percy Shelley στον John Gisborne τον Οκτώβριο του 1821, σχετικά µε τη μορφή της σοφόκλειας Αντιγόνης. Οι ρομαντικοί μιλούν  για «µία ψυχή µέσα στην ψυχή µας, η οποία διαγράφει έναν κύκλο γύρω από τον δικό της παράδεισο, όπου ο πόνος, η θλίψη και το κακό δεν τολμούν να εισχωρήσουν.» Η πνευματικής και συναισθηματικής χροιάς  αιμομιξία το απόλυτο πάθος, μπορεί λοιπόν να υπερνικήσει τον θάνατο και να διατηρηθεί αιώνια στους Ευρωπαίους ρομαντικούς. Έτσι, το ρομαντικό πορτρέτο του αδελφού οδηγείται στην εσωστρεφή ένωση του διχασμένου του εαυτού. Η συγκεκριμένη αντίληψη υποδεικνύει τον καθαρά ατομικιστικό και ιδεαλιστικό προσανατολισμό, που είχε λάβει η αισθητική και φιλοσοφική σκέψη των Ευρωπαίων ρομαντικών, προκειμένου το άτομο να διατηρήσει την ηθική ακεραιότητά του και να προστατευθεί από την κοινωνική απομόνωσή και τον πνευματικό κατακερματισμό που του επέβαλε η βιομηχανοποιημένη εποχή του.

Η σαρκική αδυναμία τα ορμητικά πάθη…ο έρωτας προς την αδελφή ψυχή ήταν και είναι κατά την γνώμη μου μια τρέλα που μπορεί  να οδηγήσει  τον άνθρωπο στον αφανισμό. Να μη ξεχνάμε πως ο Λετς συνδέεται πνευματικά με τον Γκαίτε με μια τέτοια «αδελφική» φιλία που είχε ολέθρια αποτελέσματα για τον ίδιο.    

-Ο Λεντς ανήκε στο ρεύμα «θύελλα και ορμή». Ποια ήταν τα κυρία χαρακτηριστικά τους και ποια από αυτά ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία σας.

-Το ρεύμα αντιτίθεται στον ορθολογισμό του Διαφωτισμού. Δίνει πρωτοκαθεδρία στα συναισθήματα και στα εξημμένα πάθη. Το πάθος υπερτερεί της λογικής, του ορθού λόγου. Είναι ένα κίνημα αμφισβήτησης που υποστηρίζεται κυρίως από τους νέους. Επαναστατεί κατά των ανωτέρων αρχών και εναντίον των μικρών αρχόντων που διοικούν τη χώρα. η έννοια της ελευθερίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν γι’ αυτούς θεμελιώδεις αξίες.

Εγώ σαν προσωπικότητα αγαπώ τους κανόνες που βάζει ο διαφωτισμός –μη ξεχνάμε πως μέσα στον διαφωτισμό γεννήθηκε η γαλλική επανάσταση και ο διαφωτισμός πρώτος μίλησε και εβαλε τις βάσεις  για αυτό που λέμε γνώμη άποψη  «κοινή γνώμη», αλλά με γοητεύει το κίνημα «θύελλα και ορμή» γιατί μιλάει για τον άνθρωπο και τα πάθη του έγινε από νέους που ήταν όλοι τους ιδιοφυΐες και είχαν μια ανατρεπτική διάθεση.   

-Ποια  είναι η δική σας «συνταγή» επιτυχίας;

-Δεν πιστεύω στις συνταγές της επιτυχίας και δεν ξέρω τον ορισμό της επιτυχίας. Όμως στην περίπτωση μου κινήθηκα από το συναίσθημα μου αρχικά από την παρόρμηση και το ένστικτο επιβίωσης, από την ανάγκη μου να γίνω ανεξάρτητη μεσω της δουλειάς μου, αφού δεν υπήρχαν άλλα μέσα. Έχω πάρει κλασσική παιδεία και μεγάλωσα σε συντηρητική οικογένεια ταπεινής καταγωγής (με προσφυγικές ρίζες) με αρχές και κανόνες, όπου όλοι έπρεπε να εργαζόμαστε για την πρόοδο και ανέλιξη μας. Είχα συνείδηση πως πρέπει να μάθω γράμματα και να μορφωθώ είχα αγωνιστική διάθεση,  ένα ανήσυχο  πνεύμα και μια ιδιαιτερότητα που με ξεχώριζε από την μαζική άποψη περί ζωής και κόσμου. Έκανα πολλά λάθη ψάχνοντας τον προσανατολισμό και τον εαυτό μου…χάθηκα  περιπλανήθηκα.. αλλά δεν ξέφυγα ποτέ από τις βασικές μου αρχές και πεποιθήσεις και διατήρησα κατά την άποψη μου την αγνότητα μιας  -αφελούς ίσως- παιδικότητας και την αυθεντικότητα μου. Κατά τα αλλά έχω κληρονομήσει πολλά ταλέντα από την μάνα μου και τον πατέρα μου.       

-Σας κυριεύει το συναίσθημα ή η λογική;

-Με κυρίευε το συναίσθημα στα νιάτα μου.  Ήμουν ένα καθαρό συναίσθημα που με καθοδηγούσε μέχρι να πονέσει όλο μου το σώμα…και να επέμβει  το μαθηματικό μου μυαλό για να λύσει καθυστερημένα κάποιες εξισώσεις που δεν βγαίνανε  με τον συναισθηματικό τρόπο. Τώρα έγινα καλά…νομίζω.

-Τί απεχθάνεστε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

-Τον εαυτό μου σιγά -σιγά τον κατάλαβα τον συγχωρέσα και τον αγάπησα. Εκείνο που απεχθάνομαι σε μένα είναι που δεν βρισκω εύκολα μια «πληρωμένη απάντηση»  και στους άλλους απεχθάνομαι αυτό: που εργάζονται συνειδητά και από πίσω για να κάνουν το κακό. Βέβαια γνωρίζω από την πείρα μου πως ο διάολος επιδιώκει πάντα το κακό και πετυχαίνει το καλό όπως λέει και ο Γκαιτε στον Φαουστ του.

-Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

-Οι πεθαμένοι μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές. Ολοι οι αγωνιστές της ζωής σε όλους τους τομείς οι σημερινοί πρόσφυγες, που ξεκινούν μια νέα ζωη, όσοι πνίγηκαν στη θάλασσα  ο μπαμπάς μου (ορφανός πρόσφυγας από την Μ. Ασια) και η μάνα μου ( πρώτη κόρη φτωχής οικογένειας με εννιά παιδιά) τα αδέλφια μου, η αδελφή μου κυρίως, που έφυγε 17 χρονών στην Γερμανία και σπούδασε μόνη της χωρίς οικονομική βοήθεια από την οικογένεια ενώ δούλευε στο εργοστάσιο…

-Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

-Σ’αυτά που γίνονται χωρίς δόλο αλλά και σε εκείνα που εκείνος που τα κάνει δείχνει έμπρακτη μεταμέλεια .

-«Ο πιο ευτυχισμένος -είτε βασιλιάς είτε χωριάτης- είναι αυτός που βρίσκει γαλήνη στο σπίτι του.»είχε πει ο Γκαίτε. Εσείς που βρίσκετε γαλήνη;

-Κυρίως στο σπίτι μου στο κρεββάτι μου αλλά και στο μπαλκόνι μου. Όμως βρισκω γαλήνη και σε κάποιους ήσυχους τόπους κοντά στην φύση μακριά από τον κόσμο, αλλά καμιά φορά και κοντά σε ανθρώπους ,που με κάνουν να αισθάνομαι ασφάλεια με την ευγένεια και την καλοσύνη και αγάπη τους. Γαλήνη βρισκω σε μερικές περιπτώσεις όταν διαβάζω ένα καλό βιβλίο στην ποίηση κυρίως και στα μεγάλα αριστουργήματα και στα έργα τέχνης. Εν τέλει γαλήνη είναι και η ομορφιά μάλλον και η αισθητική ίσως.     

-«Η ευτυχία δεν είναι ιδανικό της λογικής, αλλά της φαντασίας» είχε πει ο Εμμανουελ Καντ. Συμφωνείτε;

-Μα η μαμά μου μια μέρα ξύπνησε από ένα όνειρο -ήταν τότε 95 χρονών και είπε «υπάρχει το καλό, το κακό και το φανταστικό» Το βρήκα ιδιοφυές και άκρως σουρεαλιστικό να μπορέσει μια γυναίκα, που δεν πήγε σχολείο, να διατυπώσει μια τέτοια πρόταση φτάνοντας  στο τέλος της ζωής της -ένα τέτοιο συμπέρασμα!- Εκείνη  τη στιγμή ένιωσα πως ήταν ευτυχισμένη, το κατάλαβα από το χαμόγελο της …Με αυτήν την έννοια ίσως ναι, το φανταστικό (όπως εκφράζεται  μέσα στα όνειρα μας  και ή μέσα στα δημιουργήματα μας ) πιθανόν να είναι ο  παράδεισος μας, η ευτυχία μας!

-Πιστεύετε ότι ο έρωτας έχει διάρκεια και αν λήξει μπορεί να αναγεννηθεί;

-Ο έρωτας κατά την γνώμη μου μπορεί να έχει διάρκεια αν έχει σχέση με την πίστη σε ένα ιδανικό σε μια ιδέα… Δεν πιστεύω πως μπορεί να ξαναγεννηθεί όταν πεθάνει για ένα πρόσωπο…όμως ξαναγεννιέται για ιδέες όπως είναι η ελευθέρια, το θέατρο η τέχνη η ανεξαρτησία κλπ

-Τι χρειάζεται για να γίνει ο έρωτας αγάπη; Πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σας;

-Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλάω για ένα τόσο μεγάλο θέμα όπως είναι ο έρωτας ή ο θάνατος. Είναι πολύ ανεξερεύνητα τοπία και σε κάθε άνθρωπο είναι αλλιώς.. δεν ξέρω αν ο έρωτας μπορεί να γίνει αγάπη, μίσος  συμπάθεια ή αδιαφορία…και καλά-καλά δεν ξέρω τι είναι αγάπη εκτός από την χριστιανική αγάπη που δίδαξε ο Χριστός που είναι κατά την γνώμη μου μια ουτοπία

-Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει;

-Ναι βέβαια μετάνιωσα για πολλά πράγματα που έκανα λάθος αλλά αυτά είναι περασμένα και δεν ασχολούμαι μαζί τους άλλο,  δεν αφήνω να μου σπαταλήσουν τον χρόνο μου γιατί έχω δουλείες να κάνω. Τα επεξεργάστηκα στο έπακρον και τα έχω κάνει χρήσιμα εργαλεία και ουσία -κάτι σαν ενέργεια -για το παρών και το μέλλον

-Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι στιγμής;

-Να κατανοώ τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι  να πηγαίνω στην θέση τους και να τους συγχωρώ. Εννοείται ότι δεν κατανοώ τους καταχραστές και τους απατεώνες, αυτοί πάντα θα είναι απέναντι μου  

-«Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.» έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τι είναι για εσάς  η δόξα;

-Δόξα είναι να βρεις τον εαυτό σου και να ζήσεις μια ήσυχη δημιουργική ζωη και να σε θυμάται ίσως ο κόσμος με αγάπη.

-Ποιο στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

-Στην κατάσταση που είμαι τώρα που δίνω την συνέντευξη μου ήρθε στο μυαλό οι στίχοι από το ποίημα του ρομαντικού ποιητή Χάινριχ Χάινε που μετέφρασα για τις ανάγκες στης παράστασης μας

Δεν γκρινιάζω

κι ας έσπασε η καρδιά μου

δεν γκρινιάζω

Πως λάμπεις μεγαλόπρεπα

Αστραφτερό διαμάντι

κι ούτε μια λάμψη δεν περνά

την νύχτα της καρδιάς σου

Δεν γκρινιάζω

Να ξέρεις σε ονειρεύτηκα

κι είδα την νύχτα της καρδιάς σου

Είδα το φίδι που δαγκώνει την καρδιά σου

Είδα την ερημιά σου

Δεν γκρινιάζω

-«Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.» είπε κάποτε ο σπουδαίος Οδυσσέας Ελύτης. H σημερινή Ελλάδα, νομίζω   πως   διαφέρει   σε   μεγάλο   βαθμό   από   εκείνη   που   ονειρεύτηκε   ο   μεγάλος   Ελληνας   νομπελίστας. Αντικρίζοντας τη γονατισμένη χώρα μας, τι πιστεύετε ότι μπορούμε να ξαναφτιάξουμε;

-Εγώ δεν πιστεύω πως μπορούμε να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα του παρελθόντος. Αυτό δεν συνέβη ποτέ στην Ιστορία. Τα πράγματα προχωράνε σε συνάρτηση με τον καιρό τον άνεμο  το κλίμα την πολιτική οικονομική και κοινωνική  παγκόσμια κατάσταση και θα πάρουν τον δρόμο τους. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Να ξαναφτιάξουμε επομένως δεν μπορούμε  Ίσως να γκρεμίσουμε να κάψουμε να καταστρέψουμε και να ξαναχτίσουμε πάνω σε άλλες νέες βάσεις.  

-Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

-Δεν ξέρω αλήθεια, δεν το σκέφτηκα ποτέ αν και αγαπώ, θαυμάζω και εκτιμώ πολλές και μεγάλες προσωπικότητες και πολλούς ανθρώπους ταπεινούς τις καθημερινότητας. Εξ αλλού δεν ταυτίζομαι ποτέ και με τους ρόλους που παίζω. Είμαι πάντα εγώ και ο άλλος ,ο ξένος, ο ρόλος και προσπαθώ μέσα από μένα να τον προσεγγίσω, να τον καταλάβω, να τον αγαπήσω, να τον ερμηνεύσω, να αφηγηθώ την ιστορία του.

-Ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

-Αχ μα τι λέτε πάρα πολλοί  

-Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα; Ποιά αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;

-Σε έναν άντρα και σε μια  γυναίκα  τον λόγο του/ της, την καλοσύνη του/της,  την υπομονή, την εργατικότητα την μνήμη…    

-Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

-Προτιμώ να αποφεύγω τα ψέματα. Λέω μόνο κάτι χαζά που τα καταλαβαίνουν όλοι.  

-«‘Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ.» πίστευε ο Κάφκα. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να διατηρήσουν ακμαίο το μυαλό και την ψυχή;

-Πολύ σωστά το λέει ο Κάφκα και αυτός που έχει αγνή καρδιά είναι  αυτός που θα περάσει καλά στην ζωη του αυτή είναι γνώμη μου. Ο κόσμος είναι πολύ σκληρός αλλά έχει ομορφιές, ποιότητες, αξίες, πράγματα και θαύματα  Αν μπορεί κανείς με αγνή καρδιά να προσεγγίσει  τα θετικά στοιχεία της ζωής και την ομορφιά της φύσης είναι ευλογημένος και φαίνεται στη ζωη του και στο ίδιο του το πρόσωπο  

-Ποια είναι η αδικία που σας «πνιγεί» σήμερα;

-Συνήθισα στις αδικίες. Αμα ζήσεις μερικά χρόνια παραπάνω βιώνεις όλη τη ταλαιπωρία του Οδυσσέα για να φτάσει στην Ιθάκη. Δεν υπάρχει αδικία που με πνιγεί. Έχω πάρει αποστάσεις για το καλό της υγείας μου.

-Αγαπημένο μου motto  είναι τα λόγια του Albert Camus : «Η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες γι`αυτό κι έχουν λίγους εραστές». Το δικό σας;

-«θέλετε να χορέψομε Μαρία» Από το μυθιστόρημα της Μέλπως Αξιώτη. Η ζωη είναι μια χορογραφία πάνω σε πέτρες  

Σας ευχαριστώ πολύ! 

Σας ευχαριστώ θερμά κα Φιλιππίδου!

Συντελεστές

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου

Συνεργάτης Μετάφρασης: Ζαφειρούλα Χοχ Σκηνικά, Κοστούμια, Κίνηση: Σοφία Φιλιππίδου Βοηθός ενδυματολογικού: Μάγδα Καλορίτη Βοηθός Σκηνοθέτη: Σπύρος Ματζαβίνος Βοηθός για σκηνικά-κοστούμια: Αντζέλικα Κάτσα Μουσική-τραγούδια: Ελένη Μπούκλη Τραγουδάει και παίζει πιάνο: Ουσίκ Χανικιάν Χορογραφία μασκέ πάρτι: Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος

Παίζουν με σειρά εμφάνισης: Θανάσης Πατριαρχέας, Βάσια Λακουμένα, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Έλενα Μεγγρελή, Μάνος Καρατζογιάννης, Άκης Δήμας, Τατιάνα Μελίδου, Ντίνος Φλώρος, Χάρης Μπόσινας.

Στον ρόλο του Παλιάτσου ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος και σε ρόλο-έκπληξη η Σοφία Φιλιππίδου.

Η παράσταση επιχορηγείται από το υπουργείο Πολιτισμού και τελεί υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Γκαίτε.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

Έναρξη παραστάσεων 7 Μαΐου – Τελευταία παράσταση 29 Μαΐου

Δευτέρα, Τρίτη, 21:30

Διάρκεια: 2 ώρες με διάλειμμα

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 15 €

Φοιτητικό – ανέργων: 10 €

Ατέλεια: 5 €

Θέατρο Αθηνών