A$AP Rocky: Το μεγάλο comeback μετά από 8 χρόνια ήταν μία από τα ίδια
2.793 μέρες αναμονής, άψογος ήχος, μηδενικό ρίσκο και ένα άλμπουμ που επιβεβαιώνει τον μύθο χωρίς να τον εξελίσσει
Έβαλα τον νέο δίσκο του A$AP Rocky να παίζει στο repeat την ώρα που δούλευα, όχι γιατί είμαι μεγάλος φαν, αλλά γιατί όταν ένα τόσο εμπορικό όνομα κάνει comeback μετά από 8 χρόνια έχεις την περιέργεια να δεις αν άξιζε η αναμονή και το hype γύρω από την κυκλοφορία.
Σε γενικές γραμμές λοιπόν να σας πω ότι η απάντηση είναι ότι δεν άξιζε, όχι γιατί δεν είναι καλός δίσκος, αλλά γιατί ούτε το ποιος είναι ο A$AP Rocky επανακαθόρισε, ούτε κάτι πρωτοποριακό για τη συγκεκριμένη σκηνή προσέφερε.
Και δεν είναι ότι δεν είχε τις παραστάσεις να κάνει κάτι εντυπωσιακό. Στις τελευταίες 2.793 μέρες ο A$AP Rocky έγινε πατέρας τριών παιδιών με τη σύντροφό του Rihanna, κατηγορήθηκε για δύο κακουργήματα για επίθεση με ημιαυτόματο πυροβόλο όπλο (και μάλιστα μέχρι τελευταία στιγμή υπήρχε το ενδεχόμενο να πάει φυλακή για αρκετά χρόνια) και πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες, η μία μάλιστα του χαρισματικού Spike Lee.
Θέλω να πω ότι είχε πολλές εικόνες και πολλές ιστορίες να μας διηγηθεί από τα τελευταία αυτά 8 χρόνια, αλλά επέλεξε την πεπατημένη, με μηδέν εκπλήξεις και ατάκες τύπου «δεν σου χρωστάω τίποτα».
Στο Don’t Be Dumb ο A$AP Rocky καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να συνδυάσει τις ρίζες του από το Χάρλεμ, τις επιρροές του από το Χιούστον, την ψυχεδέλεια και την αίσθηση της μόδας που τον διακατέχει σε μια περσόνα. Είναι αποφασισμένος δηλαδή να επιβεβαιώσει όσα ήδη γνωρίζουμε για εκείνον, αντί να επανεφεύρει τον εαυτό του, και κατά την άποψή μου χάνει μια μοναδική ευκαιρία να κάνει κάτι ιστορικό και για τον ίδιο και για τη σκηνή.
Η έλλειψη ενδοσκόπησης στο Don’t Be Dumb είναι η μεγαλύτερη αδυναμία του δίσκου και το ερώτημα είναι αν στην τελική ήταν εκ προθέσεως ή αν ο Rakim Athelaston Mayers (που είναι το πραγματικό του όνομα) δεν μπορεί να μας προσφέρει κάτι διαφορετικό.
Και ενώ ο A$AP Rocky είναι φουλ στην ενέργεια, με τα «γκάζια» στο τέρμα, σπάνια λέει κάτι βαθύ ή ενδιαφέρον.
Το Don’t Be Dumb θα σε κερδίσει αν το ακούσεις χωρίς τις προσδοκίες που έχουν συσσωρευτεί μέσα στα τελευταία οκτώ χρόνια. Δεν καταφέρνει να φτάσει στα επίπεδα του AT.LONG.LAST.A$AP ή του LONG.LIVE.A$AP, παρά το ότι οι συμμετοχές των φίλων-καλλιτεχνών στον τελευταίο δίσκο του αποτελούν από μόνες τους ένα highlight, με τους Doechii, Westside Gunn, Brent Faiyaz, Tyler, The Creator και will.i.am, και προσθέτουν ενδιαφέρουσες πινελιές στο άλμπουμ.
Συνολικά, το άλμπουμ είναι μια επίδειξη τεχνικής αρτιότητας: μπαίνεις στο στούντιο και παράγεις έναν δίσκο με εξαιρετικό, λουστραρισμένο ήχο, ώστε να αναδείξεις τα δυνατά σημεία ενός καλλιτέχνη, αποφεύγοντας τις «κακοτοπιές», αλλά πέφτοντας ταυτόχρονα στην παγίδα ο πρωταγωνιστής να εμφανίζεται ανούσιος και τετριμμένος.
Από τον δίσκο κρατάμε οπωσδήποτε τα Punk Rocky, Order of Protection και Stole Ya Flow, φτωχή «συγκομιδή» αν σκεφτείς ότι έχει 17 τραγούδια.
Υ.Γ.: Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε και εικονογραφήθηκε από τον Tim Burton, σηματοδοτώντας ένα κινηματογραφικό και θεατρικό όραμα για το άλμπουμ, το οποίο ο καλλιτέχνης εκτέλεσε μονάχα σε ελάχιστο βαθμό.
