Forever 27: Το πιο exclusive και «καταραμένο» club της rock σκηνής

Λένε πως αν κάτι επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Βέβαια, το να ψάχνεις απεγνωσμένα μια κοσμική συνωμοσία ή κάποιο μεταφυσικό pattern για να ενώσεις τα μέλη του θρυλικού «Club 27», μοιάζει πλέον κάπως γραφικό. Ωστόσο, αν το δούμε καθαρά ως ένα lifestyle brand της τραγωδίας, αυτό το club κρύβει μέσα του έναν καλλιτεχνικό θησαυρό που προκαλεί δέος. Μιλάμε για μουσικά icons που –άλλο λιγότερο, άλλο περισσότερο– έγραψαν ιστορία με χρυσά γράμματα και, παρόλο που έκαναν το μεγάλο «exit» στα 27 τους, συνεχίζουν να κάνουν provide το απόλυτο influence στη σύγχρονη μουσική σκηνή.

Brian Jones (The Rolling Stones)

Αν ψάχνουμε τον «ιδρυτή» αυτού του μακάβριου VIP lounge, τότε ο Brian Jones είναι ο άνθρωπός μας. Ο τύπος που ουσιαστικά έφτιαξε τους Rolling Stones, τους έδωσε το όνομά τους και τους έμαθε τι θα πει στυλ, βρέθηκε στον πάτο μιας πισίνας το 1969, λίγες μέρες αφού οι υπόλοιποι Stones του έστειλαν το «χαρτί της απόλυσης». Πολυοργανίστας, fashion icon και το πρώτο θύμα της rock n roll υπερβολής, ο Brian έφυγε πριν προλάβει να δει την μπάντα του να γίνεται η μεγαλύτερη στον πλανήτη. Ένα γνήσιο “it boy” που κάηκε πολύ νωρίς, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο «γιατί».

Alan “Blind Owl” Wilson (Canned Heat)

Λίγοι τον θυμούνται με το όνομά του, αλλά όλοι έχουν κουνηθεί με το “Going Up the Country”. Ο Alan Wilson ήταν η ψυχή των Canned Heat και ένας από τους πιο υποτιμημένους bluesmen της λευκής φυλής. Με μια φωνή που ακουγόταν σαν να έρχεται από άλλο γαλαξία και ένα ταλέντο στη φυσαρμόνικα που έκανε τους πάντες να παραμιλάνε, ο “Blind Owl” έκανε το δικό του exit τον Σεπτέμβριο του 1970, μόλις δύο εβδομάδες πριν τον Jimi Hendrix. Ήταν η ήσυχη δύναμη της εποχής των λουλουδιών, που όμως δεν άντεξε το βάρος της δικής του ευαισθησίας.

Pete De Freitas (Echo and the Bunnymen)

Εδώ έχουμε μια περίπτωση total αδικίας. Ο Πητ ήταν ο drummer των Echo and the Bunnymen, της μπάντας που τρέχει ακόμα ο θρυλικός (και κάπως drama queen) Ian McCulloch. Αν και ο Πητ ήταν ο αρχιτέκτονας του ήχου τους, οι περισσότεροι σήμερα τον θυμούνται ως μια απλή υποσημείωση, επισκιασμένο από το τεράστιο ego του frontman του. Για τον McCulloch όμως, το κενό παραμένει τεράστιο. «Λείπει ένα μεγάλο κομμάτι που δεν σε αφήνει να νιώσεις ποτέ ξανά ολοκληρωμένος», είχε δηλώσει το 1997 στην επανένωση της μπάντας. Με λίγα λόγια, χωρίς τον Πητ, το vibe δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο. Enough said.

Amy Winehouse

Αν και έχουν περάσει πλέον 15 χρόνια από εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 2011, η Amy παραμένει το τελευταίο μεγάλο icon που σφράγισε την «κατάρα» του κλαμπ. Η Αγγλίδα star δεν κατάφερε ποτέ να κάνει swipe left στα προσωπικά της δαιμόνια, παρά την τεράστια δημοσιότητα. Οι παπαράτσι έκαναν πάρτι πάνω στα συντρίμμια της ζωής της, αλλά η ίδια, με μόλις δύο albums, κατάφερε να κάνει το retro revival το πιο hot trend των τελευταίων δεκαετιών. Μπορεί ο όρος να ακούγεται κάπως «δήθεν», αλλά αφού μας θύμισε τι σημαίνει ποιότητα, της βγάζουμε το καπέλο και την ευχαριστούμε.

Richey Edwards (The Manic Street Preachers)

Εδώ το story έχει το απόλυτο μυστήριο. Αν και το 2008 κηρύχθηκε επίσημα νεκρός από τις αρχές, το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ, αφήνοντας μια βαριά σκιά στην αγγλική σκηνή. Ο Richey ήταν ο εγκέφαλος πίσω από το edgy στυλ και τον σκληρό ήχο των Preachers στην αρχή τους (καμία σχέση με τη μεταγενέστερη, πιο mainstream πορεία τους). Όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι bandmates του, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο μετά την εξαφάνισή του το 1995 – ούτε σε δυναμική, ούτε στην ικανότητά τους να προκαλούν το σύστημα.

Kurt Cobain (Nirvana)

Κάθε φορά που μιλάμε για τον Kurt, το πράγμα δυσκολεύει. Έχουν ειπωθεί τόσα, που πλέον η εικόνα του έχει γίνει ένα θολό icon θρησκευτικής λατρείας. Είναι αδύνατον να δεις τον άνθρωπο πίσω από τη θεοποίηση. Το μόνο σίγουρο; Ο τύπος δεν ήταν ένα τυχαίο «one trick pony». Θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να βλέπαμε πώς θα εξελισσόταν μετά το grunge, αλλά δυστυχώς μείναμε με τις αιώνιες θεωρίες συνωμοσίας περί αυτοκτονίας ή δολοφονίας. Κρίμα, γιατί του άξιζε κάτι πολύ ανώτερο από αυτό το ατελείωτο σενάριο.

Jim Morrison (The Doors)

Ο Jim είναι ο Cobain των 60s όσον αφορά το cult status. Η παρουσία του και μόνο τον έχρισε «Θεό». Θεατρικός, απρόβλεπτος και μόνιμα τσακωμένος με τη λογική του «ερώτηση-απάντηση», παραμένει το απόλυτο σύμβολο του rock n roll lifestyle. Μεγάλη φωνή; Σίγουρα. Μεγάλος ποιητής; Ε, ας μην υπερβάλλουμε. Πάντως, οι πρώην συνεργάτες του απέδειξαν πόσο λίγο κατάλαβαν το legacy του, όταν επιχείρησαν εκείνη την τραγική αναβίωση των Doors, εμφανιζόμενοι στη σκηνή με φανέλες της Εθνικής Ελλάδος. Πάλι καλά που δεν φόρεσαν και τσαρούχια!

Robert Johnson

Ο master των blues είναι αυτός που τερμάτισε το rock n roll myth-making. Αν πιστέψουμε τον θρύλο, ο Johnson πούλησε την ψυχή του στον Διάβολο σε ένα σταυροδρόμι για να πάρει το απόλυτο skill στην κιθάρα. Οπότε, ξέχνα τη στρυχνίνη στο ουίσκι που του έριξε ένας απατημένος σύζυγος – ο Βελζεβούλ απλά ήθελε να εισπράξει τα χρωστούμενα νωρίτερα. Γιατί, καλή η κόλαση, αλλά φαίνεται πως και ο Διάολος έχει ανάγκη από λίγο καλό blues για να βγάλει τη μέρα.

Jimi Hendrix

Όταν το όνομά σου είναι συνώνυμο με την ηλεκτρική κιθάρα, έχεις κερδίσει το παιχνίδι της υστεροφημίας. Ο Jimi άφησε πίσω του μια κληρονομιά που προκαλεί δέος, ακόμα κι αν εξαιτίας του βγήκαν στην επιφάνεια κάτι «τεχνικοί» τύποι όπως ο Joe Satriani που μας ζαλίζουν με την αυτοαναφορικότητά τους. Στον Τζίμαρο όμως τα συγχωρείς όλα, γιατί δεν έγραψε απλά κομμάτια – έγραψε ολόκληρη την ιστορία της κιθάρας. Και αυτό αρκεί.

Janis Joplin

Δεν γινόταν να λείπει η Janis, μια από τις πιο iconic φωνές του rock. Μπορεί το «φωνακλάδικο» χίπικο στυλ της να μην είναι για όλα τα γούστα, αλλά η γυναίκα δεν είχε απλά φωνή – είχε ένα εσωτερικό ορυχείο που έβγαζε σπάνια διαμάντια. Δυστυχώς, το ορυχείο πλημμύρισε από το αλκοόλ και η ιστορία της «Μέδουσας» με τη φωνάρα τελείωσε άδοξα. Το χειρότερο; Σήμερα τη χρησιμοποιούν ως «σημαία» διάφορες σκυλοτραγουδίστριες που νομίζουν ότι το rock είναι μόνο τσιρίδες και όχι μελωδία. Αλλά οκ, δεν φταίει η Janis για το κακό γούστο των άλλων.