Νίκος Βανδώρος
Φωτογράφος του περιοδικού Τύπου ή εικαστικός φωτογράφος; Εικαστικός φωτογράφος ή μουσικός; Τίποτα απ` όλα αυτά και όλα μαζί. Έτσι κι αλλιώς, οι ταμπέλες δεν ταιριάζουν στους καλλιτέχνες.
Εάν έπρεπε να περιγράψω τον Νίκο Βανδώρο με μία λέξη, αυτή θα ήταν η λέξη «καλλιτέχνης». Μέσα από τις προσωπικές του διαδρομές στην τέχνη, χαράζει τη δική του πορεία με μια ιδιαίτερη αισθητική που έχει προσωπική σφραγίδα. Τόσο ως φωτογράφος όσο και ως μουσικός, καταφέρνει να δημιουργήσει μοναδικές εικαστικές εμπειρίες. Ο Νίκος Βανδώρος μιλάει στο KLIK για το μουσικό project που ετοιμάζει αυτό τον καιρό, αλλά και για την άλλη μεγάλη του αγάπη, τη φωτογραφία.
Πώς ασχοληθήκατε με τη μουσική; Ασχολούμαι με τη μουσική πριν ασχοληθώ με τη φωτογραφία. Σε χρόνο που δεν δουλεύω το ένα δουλεύω το άλλο.
Αυτό τον καιρό δουλεύετε ένα καινούργιο μουσικό project. Πρόκειται για ένα μουσικό project, ηλεκτρονικό – είναι η κατάστασή μου αυτό τον καιρό. Είναι εγκεφαλικό, κινηματογραφικό και εμπεριέχει και ρυθμό. Λέγεται Analock και βγαίνει από το “analogue” και το “locked”. Δηλαδή έχουμε το αναλογικό και το κλείδωμα, το locked.
Ποια δηλαδή είναι η κατάστασή σας αυτό τον καιρό; Όπως και η δική σας…
Δεν είναι ίδια… Ίδια είναι για όλο τον κόσμο… Χάος. Είναι χαοτική, αλλά την εκμεταλλεύομαι και την κάνω δημιουργική. Δηλαδή από το να κάθομαι σπίτι μου και να μιζεριάζω, κάθομαι σπίτι μου και έχω το στούντιό μου και γράφω τις μουσικές μου. Από το να βγαίνω έξω και να πηγαίνω να πίνω μπίρες στην Αγίας Ειρήνης και να μαλακίζομαι με όλους τους άλλους… Πιστεύω ότι γενικά στα μαγαζιά πλέον δεν υπάρχει χαρακτήρας, δεν υπάρχει ποιότητα, γι’ αυτό χρησιμοποιώ και αυτό το ρήμα.
Ποιες επιρροές έχετε μουσικά; Δεν έχω επιρροές συνειδητές, έχω υποσυνείδητες επιρροές από όλα αυτά που ακούω από την κοιλιά της μαμάς μου.
Μας είπατε πριν ότι είχατε ασχοληθεί με τη μουσική πριν από τη φωτογραφία. Δηλαδή; Εγώ μικρός, πιο μικρός απ’ ό,τι θα έπρεπε, ξεκίνησα δική μου επανάσταση ως punk. Punk καλής οικογενείας βέβαια. Η πρώτη μου μπάντα ήταν οι Teenage Dolls, όπου έκανα φωνητικά. Ήμουν τότε ο πιτσιρικάς της ιστορίας και το διασκέδασα, πέρασα καλά. Στη συνέχεια φτιάξαμε και άλλα μουσικά σχήματα και γενικά ήταν the joy of life για μένα.
Στο ενδιάμεσο ασχοληθήκατε με τη φωτογραφία.
Ναι. Πρώτον, με βοήθησε πολύ να εξελιχθώ ως «καλλιτέχνης» το ότι έκλεισαν τα περιοδικά, κατάφερα να τα αποχωριστώ χωρίς να με φεσώσουν, γιατί ξεκίνησα από μικρός στα περιοδικά, από τα 18 μου. Για καλή μου τύχη, παράλληλα με τα περιοδικά, τα γυναικεία γυμνά και τα δύο βιβλία που έχω βγάλει, εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και ασχολήθηκα λίγο πιο αρτίστικα με τη φωτογραφία, με αποτέλεσμα να βρίσκομαι σε κάποιες γκαλερί στην Αθήνα και να κάνω πράγματα που δεν θα μπορούσα να κάνω αν ήμουν παράλληλα και στα περιοδικά. Επειδή εδώ στην Ελλάδα είναι λίγο κομπλεξικές οι κατηγορίες, θεωρούν ότι οι φωτογράφοι είτε θα είναι δουλικά και θα δουλεύουν για τα περιοδικά είτε θα είναι αρτίστες και θα είναι μποέμηδες, με προοπτική κάποια στιγμή να βγάλουν κάποια χρήματα. Δηλαδή το να έχεις ένα μυαλό και κάποια στιγμή να μπορείς να διαχωρίσεις ας πούμε τη δουλειά από την τέχνη-ευχαρίστηση δεν το καταλαβαίνουν στην Ελλάδα. Οπότε, με λίγα λόγια, από τη στιγμή που έκλεισαν τα περιοδικά, εγώ το έπιασα αλλιώς.
Για αρκετά χρόνια ασχοληθήκατε με το γυναικείο γυμνό.
Το γυναικείο γυμνό ξεκίνησε καθαρά φετιχιστικά, με προοπτική εφηβείας και ερωτικής προσέγγισης πιο πολύ. Στην πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε ως ένα στοιχείο μέσα στις φωτογραφίες μου. Δεν αναφέρομαι σε ερωτική προσέγγιση με την έννοια τού να πλησιάσω γυναίκες ερωτικά, αλλά επηρεασμένος από φωτογράφους που μου άρεσαν εκείνη την εποχή που ξεκίνησα φωτογραφία, όπως ο Newton, ας πούμε, πήρα το μικρόβιο του γυναικείου γυμνού. Στην αρχή ήμουν λίγο πιο ωμός. Αυτό ήταν το πρώτο μου στάδιο στο γυναικείο γυμνό, όταν έβγαλα και το βιβλίο μου Girl Next Door, με αρκετά kinky στοιχεία, φετιχιστικό και λίγο πιο ωμό. Στο μεταβατικό στάδιο, μετά 10 χρόνια, στο δεύτερο βιβλίο μου, το Femme de Cine, ασχολούμαι και πάλι με το γυναικείο γυμνό αλλά σε δεύτερο ρόλο. Δηλαδή δεν είναι γυμνό που θα το δεις και θα σου ερεθίσει τις φαντασιώσεις, απλώς είναι στοιχείο μέσα στις φωτογραφίες μου. Έριξα πιο πολύ βάρος στο ρεπεράζ και στους χώρους και, παράλληλα με τους χώρους, προσπάθησα το γυμνό να μην είναι προκλητικό και απλώς να είναι σε μια δεύτερη ανάγνωση. Υποσυνείδητα ήθελα να φύγω από αυτό και μετά στην τρίτη μου εξέλιξη να κάνω μόνο χώρους. Στην πορεία κατέληξα στο Land Escapes, την τελευταία μου μεγάλη έκθεση στον “Αστρολάβο”, που ασχολήθηκα καθαρά με τους χώρους.
Αν και αυτή τη στιγμή σάς έχει κερδίσει η μουσική, θα σας ξαναδούμε να ασχολείστε πάλι επαγγελματικά με τη φωτογραφία;
Το «επαγγελματικά» έχει να κάνει με τα φράγκα. Αν δεν υπάρχουν φράγκα, δεν θα με ξαναδείτε να φωτογραφίζω επαγγελματικά. Δηλαδή τα χρήματα που παίρναμε όλοι οι φωτογράφοι πριν από 15 χρόνια αντιστοιχούν στο σημερινό ένα δέκατο. Δεν υπάρχει λόγος. Δεν θα ασχοληθώ με κάτι που δεν με καλύπτει. Είχα τη χαρά να δουλέψω με το Ε αρκετά χρόνια και, παρόλο που είχε μια αριστερή ροπή και δεν είχε παραγωγή που είχαν άλλα περιοδικά, εγώ μέσα από το σουρεαλισμό μου, έκανα την τρέλα μου και ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι ήταν ένα πολύ καλό σχολείο το Ε, γιατί, χωρίς ομάδα παραγωγής και αντιγραφές από ξένα περιοδικά, έβγαινε δουλειά με αποτέλεσμα απρόοπτο.
Μέσα από το μουσικό concept που ετοιμάζετε, πού στοχεύετε; Στην ευχαρίστησή μου. Και στο να βρεθούν κάποιοι άνθρωποι που με παρακολουθούν χρόνια -και είναι και γνωστοί μου, είναι και φίλοι μου- σε κάποια events και να περάσουμε όλοι καλά και να γουστάρουμε.
www.facebook.com/pages/Analock
