Ο Γιώργος Παπαδάκης μέσα από πέντε ιστορίες (τηλεοπτικές και μη)

Δύσκολο να βρεις κάποιο τηλεοπτικό πρόσωπο που να πρωταγωνιστεί ανελλιπώς από την ελληνική απορρύθμιση της τηλεόρασης, από την έλευση των ιδιωτικών καναλιών έως σήμερα, και να μη σκεφτείς το όνομα του Γιώργου Παπαδάκη. Εξίσου δύσκολο είναι να σκεφτείς την παιδική σου ηλικία (αν είσαι 25-35), την εφηβική και την ενήλικη, χωρίς να αντηχεί στο σπίτι σου η φωνή του. 

Ο Γιώργος Παπαδάκης υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια (από το 1986 με τους «Τρεις στον Αέρα» έως το 2025 με το «Καλημέρα Ελλάδα») την τηλεόραση, ως η πιο σταθερή και συνεπής παρουσία της. Χωρίς ποτέ το όνομά του να αποκτήσει τη επίγευση που αφήνουν ονόματα όπως: Πορτοσάλτε, Λιάγκας, Μπογδάνος· χωρίς ποτέ να εκμεταλλευτεί την εμπιστοσύνη του κόσμου για να πολιτευτεί (βλέπε Τέρενς Κουίκ, Γιώργος Βαρεμένος, Γιώργος Αυτιάς κλπ…). 

Γιατί όμως ο Γιώργος Παπαδάκης έγινε η φωνή των πρωινών μας; Και πώς έμεινε για 30+ χρόνια σε αυτή τη θέση; Η απλή απάντηση συνοψίζεται στην αγάπη για τη δημοσιογραφία. Η σύνθετη απάντηση συμπεριλαμβάνει και τόσο την ιστορία του ίδιου του Παπαδάκη, όσο και την ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Πριν την τηλεόραση: Τα μάρμαρα και το περίπτερο

Από πολύ νωρίς ένιωσε την ευθύνη να συνδράμει στα βάρη της οικογένειάς του: από τα 13-14 ξεκίνησε να εργάζεται, είτε κουβαλώντας κιβώτια (τα οποία του χάρισαν άμεσα προβλήματα στη μέση), είτε κουβαλώντας στεφάνια για κηδείες, βοηθώντας έτσι οικονομικά το σπίτι του. Γιος μαρμαρά, δεν ένιωθε ποτέ ντροπή για τη δουλειά, ούτε όταν του το «χτυπούσαν» αργότερα, στα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφικής του καριέρας, ότι ήταν «απλά ένας περιπτεράς». Όλο το βάρος άλλωστε είχε πέσει στην αδερφή του, Μαρία, που είχε σύνδρομο Down και χρειαζόταν φροντίδα. Πού να βρεθεί χώρος για ντροπή;

Η αγάπη για τη δημοσιογραφία πυροδοτήθηκε από τον -κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερό του- αδερφό του Γιώργου Παπαδάκη, που ήταν και ο ίδιος δημοσιογράφος. Ένα μακρινό όνειρο, γεννημένο μέσα σε μια οικογένεια χωρίς «τζάκι». Έτσι, ξεκίνησε να εργάζεται αμισθί για τα «Νέα», περνώντας λίγο αργότερα στο ραδιόφωνο με το Δεύτερο Πρόγραμμα.

Τρεις στον αέρα, Κόκκινη Κάρτα: Λίγο πριν την παντοδυναμία

Από το 1986 έως και το 1988, λίγο πριν την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης, μία παρέα δημοσιογράφων είχε αναλάβει την ενημέρωση τον τηλεθεατών στην ΕΡΤ: η Σεμίνα Διγενή, ο Νάσος Αθανασίου (ο οποίος αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Γιάννη Δημαρά) και ο Γιώργος Παπαδάκης, ήταν οι «Τρεις στον Αέρα». Με καλεσμένους όπως την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Μιχάλη Κακογιάννη και τον Αλέκο Αλεξανδράκη, η εκπομπή θεωρείται εμβληματική, αφού έθεσε τις βάσεις για τον θρύλο του Γιώργου Παπαδάκη σήμερα, αλλά και έδωσε φωνή σε παλιές φιγούρες του ελληνικού πολιτισμού, στην εποχή της τηλεόρασης. Πλέον όλες οι συνεντεύξεις έχουν ιστορικό και αρχειακό χαρακτήρα. 

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεόραση απέκτησε τόσο με το «Καλημέρα Ελλάδα», που ξεκίνησε να εκπέμπεται από το 1992, όσο και με την «Κόκκινη Κάρτα» που, μπορεί να τον «απασχόλησε» για μία μόνο σεζόν, όμως απέκτησε με μία εκπομπή ιστορικό χαρακτήρα, όταν γεννήθηκε στο πλατό του το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Το Χαμόγελο του Παιδιού

Στις 9 Δεκεμβρίου του 1995, στην εκπομπή «Κόκκινη Κάρτα» του Γιώργου Παπαδάκη, είναι καλεσμένος ο 10χρονος Ανδρέας Γιαννόπουλος. Με αφορμή την ασθένειά του, ο Ανδρέας εμπνέεται την ίδρυση ενός οργανισμού που θα βοηθά κάθε παιδί να βρίσκει ξανά το πιο χαρακτηριστικό του στοιχείο: το χαμόγελό του. Ο Γιώργος Παπαδάκης έδωσε το βήμα να ακουστεί η φωνή του Ανδρέα, για όσο λίγο και αν αυτή κράτησε, με στόχο να μείνει για πάντα το μήνυμά του, με το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Μπορεί να έφυγε λίγες μέρες αργότερα από τη ζωή, όμως το όραμα του Ανδρέα έγινε άμεσα απτό, ενώ οι ζωγραφιές του κοσμούσαν για πολλά χρόνια το στούντιο του «Καλημέρα Ελλάδα».

Το ωμό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής

Είναι 7 Ιουνίου 2012. Η Χρυσή Αυγή διεκδικεί ξανά μια θέση τη Βουλή, μετά τις αποτυχημένες εκλογές του Μαΐου, αφού κανένα κόμμα δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες έδρες για αυτοδυναμία. Στο πλατό του «Καλημέρα Ελλάδα» παρευρίσκονται οι: Λιάνα Κανέλλη (Υποψήφια Α’ Αθηνών για το ΚΚΕ), Ρένα Δούρου (Β’ Αθηνών για το ΣΥΡΙΖΑ), ο Προκόπης Παυλόπουλος (Α’ Αθηνών για τη Νέα Δημοκρατία) και ο Ηλίας Κασιδιάρης της Χρυσής Αυγής. Έχει προηγηθεί ένα «δεν ασχολούμαι με φασισταριά» από τη Ρένα Δούρου, ένα «παλιοκομμούνι» ως απάντηση του Κασιδιάρη, που απαντήθηκε με το σχόλιο ότι το κόμμα θα πάει τη χώρα «500 χρόνια πίσω», το οποίο σβήστηκε με ένα ποτήρι νερό από τον Ηλία Κασιδιάρη προς την πλευρά της Ρένας Δούρου, με την επωδό «άντε, βρε νούμερο». 

Ο μόνος άνθρωπος από το πάνελ που σηκώθηκε για να σταματήσει τον Ηλία Κασιδιάρη ήταν ο Γιώργος Παπαδάκης, φωνάζοντας «όχι, όχι». Ο δεύτερος που σηκώθηκε ήταν η Λιάνα Κανέλλη, η οποία και δέχτηκε μπροστά στις κάμερες έναν τεράστιο σημειολογικά προπηλακισμό, αλλά συνάμα ένα πολύ μικρό δείγμα του φασισμού τον οποίο ως χώρα ενεργά αγνοούσαμε. Η εν λόγω εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη κατάφερε να αναδείξει κάτι λίγο από το φάσμα του φασισμού, πέρα από τα προστατευμένα και οργανωμένα περιβάλλοντα που άλλες δημοσιογραφικές δυνάμεις διέθεταν (βλέπε εκπομπή Σταύρου Θεοδωράκη μόλις έναν μήνα πιο πριν, με συνέντευξη από τον Νίκο Μιχαλολιάκο, «ρεπορτάζ» του «Πρώτου Θέματος» για τα «παιδιά με τα μαύρα» της Χρυσής Αυγής που «προστατεύουν τις ηλικιωμένες από επιθέσεις στα ΑΤΜ» κλπ). Είδαμε έναν επιθετικό φασισμό, μια ακούνητη δεξιά, μια αριστερά να δέχεται επίθεση, και έναν δημοσιογράφο να φωνάζει «όχι» σε αυτήν τη συνθήκη. 

Για την ιστορία: Μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και της 17ης Ιουνίου, η Χρυσή Αυγή ανέβηκε κατά μία θέση, από την έκτη στην πέμπτη, χάνοντας μόλις γύρω στις 15.000 ψήφους. 426.025 άνθρωποι έμειναν αμετακίνητοι στην επιλογή του φασισμού.

Η ιστορία που λέγεται μέσα από κάθε σπίτι μέχρι σήμερα

Σύμφωνα με την επί 20+ χρόνια αρχισυντάκτριά του, η ματιά του Γιώργου Παπαδάκη κατά τη διάρκεια των εκπομπών του ήταν σχεδόν πάντα στραμμένη στα χαρτιά μπροστά του και (αργότερα) τον υπολογιστή του. Αυτό συνέβαινε καθώς διάβαζε κάθε μήνυμα, κάθε σχόλιο τηλεθεατών. Ενώ είχε τη δυνατότητα να βρίσκεται μόνος του σε έναν γυάλινο πύργο, χάρη στα υψηλά νούμερα που συγκέντρωνε η εκπομπή και του εξασφάλιζε το εισιτήριο για κάθε σεζόν, επέλεγε να γνωρίζει τα πάντα για τη γνώμη των πολιτών, σε πραγματικό χρόνο. Και αυτή δεν είναι η μόνη απόδειξη της αγάπης που είχε για το «Καλημέρα Ελλάδα» και το δημοσιογραφικό έργο του εν γένει: το καθημερινό εγερτήριο για τον ίδιο γινόταν 1:45 τη νύχτα χωρίς ξυπνητήρι, όπως έλεγε. Από τις 4:00 και μετά είχε ήδη γίνει το δεύτερο meeting της εκπομπής, ώστε να βγει στον αέρα γύρω στις 6:00.

Σύμφωνα με την τελευταία του συνέντευξη στο «Ενώπιος Ενωπίω» με τον Νίκο Χατζηνικολάου, οι στιγμές με την μεγαλύτερη πρόκληση στη διάρκεια της καριέρας του ήταν όλες οι καταστροφές και τα δυστυχήματα, με έμφαση στα Τέμπη. «Εμείς ήρθαμε εκείνο το πρωί να κάνουμε εκπομπή, όταν η τραγωδία δεν ήταν γνωστή στο μέγεθός της, και οι πληροφορίες έρχονταν εκείνη τη στιγμή. Και είσαι υποχρεωμένος να κοντρολάρεις τα συναισθήματά σου, όταν μαθαίνεις σιγά σιγά το μέγεθος της τραγωδίας, γιατί δεν είσαι από πάγο». 

+1: Η ανακοίνωση για την Ελένη Βλαχάκη και το ότι δεν έχει απολυτήριο Λυκείου

Ακόμα και αν δεχτούμε πως ένας άνθρωπος, κάτοικος Ελλάδας τα τελευταία 30+ χρόνια έχει τύχει να μην δει τηλεόραση πρωί ούτε μια μέρα της ζωής του, σίγουρα αναγνωρίζει τη φωνή του Γιώργου Παπαδάκη σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές του Κωνσταντίνου & Ελένης. Στο επεισόδιο που η Ελένη Βλαχάκη ξυπνά από τον εφιάλτη κατά τον οποίο ο Γιώργος Παπαδάκης ανακοινώνει σε όλη την Ελλάδα το ότι η Ελένη δεν έχει απολυτήριο Λυκείου. Αυτό όχι μόνο δεν την αποθάρρυνε, αλλά της έδωσε το κίνητρο να μάθει απ’ έξω τους στίχους της Αντιγόνης που όλοι -όλοι, όμως- γνωρίζουμε: Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό, σπίτι μου στη βαθιά τη γη κι αιώνιο κελί μου.

Θα ξαναβγεί ένας Γιώργος Παπαδάκης; Η λογική λέει όχι, αφού η τηλεόραση όπως είναι σήμερα δεν πριμοδοτεί ένα τέτοιο προφίλ δημοσιογράφου. Απλά τώρα συμφιλιωνόμαστε με την ιδέα ότι η ιστορία αλλάζει, πεθαίνει και γεννιέται.