Όταν η ζωγραφική εμπνέεται από το δράμα
Οι πρόχειρες καλύβες των προσφύγων στις γειτονιές των Γερμανικών πόλεων αποτυπώνονται με μοναδικό τρόπο στους καμβάδες της Moki Mioke
Ακρυλικοί πίνακες εξερευνούν τις μορφές που μπορεί να πάρει η λέξη στέγη σε στιγμές ανάγκης. Η Γερμανίδα ζωγράφος Moki Mioke περιγράφει την περίπλοκη σχέση του ανθρώπου με το σπίτι του, το καταφύγιό του, το μέρος που θα «κρυφτεί», θα νοιώσει ασφάλεια. Εμπνέεται από τους πρόσφυγες που συναντά συχνά στη γειτονιά τους, ανθρώπους ξεριζωμένους που η ανάγκη τους έκανε αρχιτέκτονες και κατασκευαστές, να φτιάχνουν οι ίδιοι τα σπίτια τους με οικόπεδο το δρόμο και υλικά αυτά που οι άλλοι θεωρούν σκουπίδια.
Οι πρόχειρες και «ταπεινές» καλύβες τους αντιπροσωπεύουν την ευρηματικότητα που γεννά η ανάγκη, τη σκληρή έννοια της ανακύκλωσης, όπου το πεταμένο καλείται να παίξει το ρόλο δομικού υλικού, το ευτελές, του ασφαλούς και η λύση απόγνωσης, της ελπίδας.
