Η κοινή τραγική μοίρα του Σωκράτη Κόκκαλη & του Αριστοτέλη Ωνάση
Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό για ένα γονιό να χάνει το παιδί του...Με την ευχή κανένα σπίτι -είτε πλούσιο, είτε φτωχό- να μην το αγγίξει αυτή η φρικτή μοίρα...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
Το τελευταίο 24ωρο η είδηση του θανάτου ενός νέου ανθρώπου, του Σωκράτη Κόκκαλη junior, σκόρπισε ανείπωτο πόνο στην οικογένειά του, στο φιλικό του περιβάλλον, αλλά και θλίψη σε όλους εμάς, τους απλούς “θεατές” αυτής της σύγχρονης τραγωδίας…
Το φευγιό κάθε ανθρώπου είναι οδυνηρό για όσους τον αγάπησαν. Όταν όμως, εκείνος που φεύγει δεν φεύγει πλήρης ημερών, είναι τόσο νέος- στο ξεκίνημα της ζωής του- ποια λόγια συμπόνοιας να πεις στους γονείς του; Η σκέψη νομίζω των περισσότερων, είναι στη μάνα και τον πατέρα του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν υπάρχουν λόγια. Μόνο σιωπή και προσευχή για να τους δώσει ο Θεός τη δύναμη να “σηκώσουν” αυτό το βαρύ χτύπημα της μοίρας- αυτήν τη σκληρή δοκιμασία…
Ο Σωκράτης Κόκκαλης, είναι ένας ιδιαίτερα ισχυρός επιχειρηματίας-από τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου με περιουσία που ξεπερνά τα 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
`Εχει αποκτήσει τρεις γιους. Έναν από τον πρώτο του γάμο με την Σοφία Σκούρα, τον Πέτρο Κόκκαλη και δύο με την Ελένη Κόκκαλη.. Τον Κωνσταντίνο και τον Σωκράτη junior που χάθηκε πρόωρα…
Στο μυαλό μου ήρθαν δύο περιπτώσεις, ιδιαίτερα ισχυρών ανδρών που κι εκείνοι έχασαν τους γιους τους…
Η πρώτη πρόκειται για μια από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές της Ιλιάδας τού Ομήρου– αυτή που περιγράφεται στην τελευταία ραψωδία τού επικού αυτού έργου, όπου ο Πρίαμος μεταβαίνει στην σκηνή τού Αχιλλέα για να ζητήσει το πτώμα τού νεκρού του γιου, Έκτορα. Ο συντετριμμένος γέροντας Πρίαμος, συγκεντρώνει όλα τα ψυχικά του αποθέματα κι αποφασίζει να επισκεφθεί τον Αχιλλέα και να τον παρακαλέσει να τού παραδώσει το πτώμα τού αγαπημένου του γιου.
“Μη με κρατάτε, φίλοι, αφήστε με, κι ας με πονάει η καρδιά σας, να βγω απ᾿ το κάστρο μόνος, στ᾿ άρμενα τ᾿ Αργίτικα να φτάσω, και να προσπέσω στον ανήμερο, στον άγριο ετούτον άντρα· μπορεί και να ντραπεί τα χρόνια μου, μπορεί τα γερατιά μου να συμπονέσει ότι είναι γέροντας κι ο κύρης ο δικός του, που τον γεννούσε και τον έθρεφε, βαρύ κακό να γένει στους Τρώες, μα εμένα απ᾿ όλους πότισε τα πιο πικρά φαρμάκια ότι τόσους γιους τρανούς μου εσκότωσε πα στον ανθό της νιότης.
Για όλους αυτούς βαριά κι αν πόνεσα, μα δε χτυπιέμαι τόσο, ως για τον έναν, που η λαχτάρα του στον Άδη θα με σύρει, τον Έκτορα! Αχ, ας ήταν να ‘σβηνε μες στα δικά μου χέρια! Καν τότε οι δυο μας θα χορταίναμε και βογγητό και θρήνο, ατός μου εγώ κι η που τον γέννησε βαριόμοιρή του μάνα…” ήταν κάποια από τα λόγια του τραγικού πατέρα…
Η άλλη περίπτωση είναι του ανθρώπου που ενσάρκωσε μοναδικά τη στερεοτυπική εικόνα του Έλληνα. Του Αριστοτέλη Ωνάση. Εργατικός, φιλόδοξος, αισιόδοξος, πληθωρικός, γλεντζές κατάφερε όσα κανένας άλλος. Δημιούργησε μια ολόκληρη αυτοκρατορία μέσα από τις στάχτες της Μικρασιατικής Καταστροφής κι έγινε δεκτός στους κύκλους των διεθνών VIPs. Πραγματοποίησε εκείνο το τρελό όνειρο μέσα από σκληρή δουλειά , υπομονή, επιμονή κι ακαταμάχητη προσπάθεια. Με την ιδιωτική του ζωή, τους έρωτες, τις επιχειρηματικές του επιτυχίες που απασχόλησαν και συνεχίζουν να απασχολούν όσα χρόνια και να περάσουν, έγινε ένας μύθος.
Η συναρπαστική ζωή του πέρασε μέσα από πρωτοσέλιδα που έμοιαζε με σαπουνόπερα. Μια σαπουνόπερα που μετατράπηκε σε αρχαία τραγωδία, αφού η μοίρα άρχισε να παίρνει ένα ένα τα μέλη της οικογένειας με τραγικό τρόπο. Πολλοί μίλησαν για την “κατάρα των Ωνάσηδων”.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το μοιραίο τέλος του γιου του, Αλέξανδρου Ωνάση, τη Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 1973… Το αεροπλάνο που πιλοτάριζε, ένα αμφίβιο «Πιάτζιο 136», έπεσε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, λίγα μόλις δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του. Ο Αλέξανδρος τραυματίστηκε βαριά και αφήσε στο ΚΑΤ την τελευταία του πνοή στις 7 το απόγευμα της 23ης Ιανουαρίου, λόγω βαρειών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης βρισκόταν στη Νέα Υόρκη και μαθαίνοντας τί συνέβη, κατέρρευσε. Ήταν σίγουρος ότι το δυστύχημα δεν ήταν τυχαίο και ότι γιος του ήταν θύμα εγκληματικής ενέργειας. Αργότερα, οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν όταν και τα τρία πορίσματα που εκδόθηκαν για το δυστύχημα συνέκλιναν στη διαπίστωση ότι προκλήθηκε από την ανάποδη τοποθέτηση των πηδαλίων κλίσεως. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το αεροπλάνο να μην υπακούει στις εντολές του πιλότου.
Πριν λίγους μήνες, η οικονόμος του Αριστοτέλη Ωνάση αποκάλυψε σε συνέντευξή της διάφορες άγνωστες πτυχές της ζωής του μεγιστάνα. Η πιο συγκλονιστική αποκάλυψή της είναι ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης αρνούνταν να θάψει το πτώμα του γιου του, Αλέξανδρου, επί 20 ημέρες, ώστε να μπορεί να του μιλάει…
Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό για ένα γονιό να χάνει το παιδί του…
Με την ευχή κανένα σπίτι -είτε πλούσιο, είτε φτωχό- να μην το αγγίξει αυτή η φρικτή μοίρα…
