Πέτρος Τατσόπουλος: «Σημαδεύουν το κεφάλι. Το κεφάλι είναι ο στόχος, όπως έλεγε η Γώγου»

Κύριε Τατσόπουλε πως είδατε τις 100 μέρες διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα πρόβλημα διγλωσσίας αξεπέραστο κατά τη γνώμη μου γιατί δεν μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις δικές του προεκλογικές δεσμεύσεις και τις δικές του παλινωδίες. Και όσο δεν το αντιμετωπίζει και προσπαθεί να το παρακάμψει, ή προσπαθεί να το μετονομάσει, γιατί οι περισσότερες από αυτές τις 100 μέρες σπαταλήθηκαν σε μετονομασίες οργουελικής εμπνεύσεως. Η Τρόικα ονομάστηκε «Θεσμοί», το μνημόνιο δεν υπάρχει πια, δεν ξέρω. Είναι σα να βλέπω το 1984 σε greek version, ειδικά προσαρμοσμένη στις ανάγκες του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο ακολουθεί αυτή την τακτική δεν βλέπω διέξοδο. Αντίθετα, αυτό που βλέπω είναι ότι ο μήνας του μέλιτος συνεχίζεται για τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουμε έρθει αντιμέτωποι με τις παρενέργειες και τα αποτελέσματα της πολιτικής του, δεν έχουμε δει κάτι να συμβαίνει τουλάχιστον σε ολέθρια ένταση ώστε και να αντιστραφεί το εκλογικό σώμα. Όσο λοιπόν είμαστε σ’αυτή την κατάσταση, είμαστε σε ένα τέλμα. Είναι ένα τέλμα που όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’άπειρον, ούτε η κοινωνία το αντέχει, ούτε η αγορά το αντέχει. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να δίνει λόγο -ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να δίνει λόγο- να είναι όμηρος των λαϊκιστών και των ιδεοληπτικών του ΣΥΡΙΖΑ, δεν βλέπω να βγαίνουμε από το τέλμα αυτό.

Με ποιο βιβλίο θα παρομοιάζατε την πολιτική κατάσταση της χώρας αυτή τη στιγμή;

Με ποιο βιβλίο; Ένα θεατρικό μου έρχεται στο μυαλό, του Πιραντέλο το «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», που έχει να κάνει με τις μετονομασίες. Διότι όταν έχουμε την ίδια την Πρόεδρο της Βουλής να λέει ότι το «θα καταργήσουμε το Μνημόνιο», ήταν ένα «σχήμα λόγου», και όταν έχουμε τον κύριο Μπαλάφα να λέει ότι «εμείς δεν είπαμε ποτέ να σκίσουμε το Μνημόνιο». Όπως θα έλεγε η Κατερίνα Γώγου «μας σημαδεύουν και μας πυροβολούν στο κεφάλι» αυτή τη στιγμή. Δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό, πολύ λίγο καιρό αφότου τα’λεγαν αυτά, να πουν πως όχι μόνο τα αναιρούν-αυτό θα ήταν και ανθρώπινο- μετά ή άνευ συγνώμης. Να  έλεγαν πως παιδιά δεν μας βγαίνουν αυτά που λέγαμε, τα αναιρούμε, αλλάζουμε ρότα. Δεν το κάνουν αυτό. Αντίθετα, βγαίνουν και μας λένε ότι δεν τα είπαν ποτέ! Ναι, σημαδεύουν το κεφάλι. Το κεφάλι είναι ο στόχος, όπως έλεγε η Γώγου. 

Εσείς θεωρείτε τον εαυτό σας Ευρωπαϊστή;

Ναι. Κοιτάξτε, εγώ, τον καιρό που ήμουν ακόμη στο ΣΥΡΙΖΑ, ήμουν στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Στο Συμβούλιο της Ευρώπης από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, ήμασταν εγώ, ο Γιάννης Δραγασάκης και ο Δημήτρης Παπαδημούλης, οι τρεις μας. Λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ έστελνε κατ’επέκταση τους ρεαλιστές. Δεν έστελνε τους σαλταρισμένους, δεν έστελνε τους ιδεοληπτικούς. Επειδή είχε ένα στοιχειώδες γνώθι σ’αυτόν, που έλεγε ότι τις μαλακίες που λέμε στο εσωτερικό, δεν μπορούμε να τις πούμε στο εξωτερικό, θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες. Ξέρετε, το καλό του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον ενάμισή χρόνο που ήμουν εκεί, είναι πως δεν σου επιτρέπει να έχεις την ασυδοσία  που έχεις στο εσωτερικό της χώρας. Όχι επειδή απαγορεύεται να πεις το μακρύ σου και το κοντό σου, απλώς επειδή θα καθίστασαι αυτομάτως αναξιόπιστος. Κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά, αν ακολουθήσεις τη λαϊκιστική ρητορική που ακολουθείς στο εσωτερικό. Οπότε, είχαμε το παράδοξο, άνθρωποι οι οποίοι στην Ελλάδα είχαν διαπρέψει σε λαϊκιστική ρητορεία, στο εξωτερικό να είναι πάρα πολύ μαζεμένοι και νουνεχείς. Σίγουρα λοιπόν θεωρώ τον εαυτό μου ευρωπαϊστή και αν θέλετε θεωρώ πως μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες –αυτή τη στιγμή- του τόπου είναι ότι οι ευρωπαϊστές και οι αντιευρωπαϊστές, επειδή ο λαϊκισμός έχει το πάνω χέρι στην Ελλάδα, είναι ανάμεικτοι στα μεγάλα κόμματα.  Και στο ΣΥΡΙΖΑ, και στη Νέα Δημοκρατία, θα βρείτε μία τάση ευρωπαϊστών και μία τάση είτε αντιευρωπαϊστών είτε ευρωσκεπτικιστών στην καλύτερη περίπτωση. Λοιπόν, για όσο θα συνεχίζεται αυτό το τουρλουμπούκι, να είμαστε όλοι δηλαδή φύρδην μίγδην, ευρωπαϊστές και αντιευρωπαϊστές μαζί, να θέλουμε τη δραχμή και να θέλουμε το ευρώ μαζί, κανένας να μην μας αναγκάζει, να μην μας υποχρεώνει να βρεθούμε αντιμέτωποι με τις συνέπειες των απόψεων μας. Να λέει, άποψη η μία, άποψη και η άλλη, δημοκρατία έχουμε, όλοι καλοί είμαστε. Όλοι οι καλοί χωράνε. Όσο γίνεται αυτό, δεν μπορεί ποτέ να εξυγιανθεί η πολιτική ζωή του τόπου. Θα βαλτώνει και θα απομακρύνεται από την πραγματικότητα με ρυθμούς διαστημοπλοίου. Με ταχύτητα διαστημοπλοίου. Πυραυλακάτου. Θα ήθελα πάρα πολύ αύριο-μεθαύριο, γιατί ξέρω πως δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη και κυρίως, και δυστυχώς, δεν μπορεί να γίνει χωρίς να συμβεί μια μεγάλη καταστροφή. Στην Ελλάδα δυστυχώς, προχωράγαμε μέσω καταστροφών. Δυστυχώς. Δεν υπήρξε ποτέ περίοδος που να αλλάξουμε μυαλά, χωρίς να έχει συμβεί μια μεγάλη καταστροφή, και μετά από λίγα χρόνια επαναλαμβάναμε πάλι τα ίδια λάθη. Το ίδιο έγινε και το 1897, το ίδιο έγινε και το 1922, και το 1946 και το 1974. Πάντοτε γίνονταν οριακές στιγμές και εθνικές καταστροφές. Λοιπόν, το ιδανικό είναι χωρίς να ξανασυμβεί μια εθνική καταστροφή, να δημιουργηθεί ένα ευρωπαϊκό και ένα αντιευρωπαϊκό μέτωπο. Χωρίς ψευδαισθήσεις πια, το ευρωπαϊκό μέτωπο να λέει: «Παιδιά, αυτή είναι η Ευρώπη, καλή, κακή, ψυχρή κι ανάποδη, αυτή είναι η Ευρώπη. Δεν είναι καμιά φαντασιακή Ευρώπη στα μέτρα μας, ούτε καμιά Ευρώπη-αγελάδα να την αρμέγουμε από το πρωί ως το βράδυ, έχει αυτούς τους όρους, τους πολύ σκληρούς, έχει αυτή την πολιτική, την πολύ σκληρή, αλλά όπως έλεγε και ο Τσώρτσιλ για τον κοινοβουλευτισμό, είναι χάλια πολίτευμα, είναι πολύ κακό πολίτευμα, αλλά είναι το καλύτερο απ’όλα τα’άλλα. Λοιπόν, αν μου πείτε εσείς κάτι-ένα μοντέλο εκτός Ευρώπης που να είναι καλύτερο από το μοντέλο της Ευρώπης- ευχαρίστως να το ενστερνιστούμε και να πάμε στο αντιευρωπαϊκό μέτωπο. Όσοι δεν θέλουν την Ευρώπη, δεν θέλουν την Ευρωζώνη, δεν θέλουν το ευρώ, να πάνε μια χαρά να συστρατευτούν στο αντιευρωπαϊκό μέτωπο. Στη δραχμή, στο ρούβλι, όπου θέλουν και να παιχτεί επιτέλους ένα καθαρό παιχνίδι στην Ελλάδα. Να μην βρισκόμαστε κάτω από την ίδια στέγη, οι ευρωπαϊστές με τους αντιευρωπαϊστές, μόνο και μόνο για τα ψηφαλάκια.

Για να κάνω και τον δικηγόρο του Διαβόλου… Δεν σας είδαμε όμως στις εκδηλώσεις των Ευρωπαϊστών στο Σύνταγμα…

Καλά, αυτό είναι τυχαίο. Δεν έχει σημασία. Έχω πάει σε πολλές άλλες εκδηλώσεις, το ότι δεν ήμουνα προχθές στην εκδήλωση για την Παιδεία, ήταν συμπτωματικό. Δεν μπορούσα εκείνη την μέρα. Χωρίς να έχει καμία σημασία, ήταν για εντελώς ιδιωτικούς λόγους που δεν κατέβηκα. Από την άλλη μεριά, συνυπογράφω και συμπαρίσταμαι πλήρως στην προσπάθεια που γίνεται να μην περάσει η αντιμεταρρύθμιση στην Παιδεία. Γιατί όντως αυτή δεν είναι μεταρρύθμιση είναι αντιμεταρρύθμιση. Προσπαθεί να περάσει ένα μοντέλο, το οποίο έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια. Η μεταρρύθμιση του Μπαλτά, πρέπει να λέγεται «αντιμεταρρύθμιση Μπαλτά». Μας πάει πολύ πίσω. Θέλω να πω, πως συμφωνώ με τους ανθρώπους που είχαν κατέβει στο Σύνταγμα και δεν με απασχολεί κιόλας αν ήταν πολλοί ή λίγοι. Γιατί διάβασα πάρα πολλά χαιρέκακα, μοχθηρά, σχόλια στο διαδίκτυο ότι δεν ήταν πολλοί και δεν μπορούν να μαζέψουν πολλούς… Δεν με ενδιαφέρει εμένα. Ποτέ δεν με ενδιέφερε αν οι απόψεις που πρεσβεύω είναι απόψεις πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Ποτέ δεν με ενδιέφερε, γι’αυτό ίσως έφαγα και το κεφάλι μου. Άλλοι ενδιαφέρονται να εκφράζουν την πλειοψηφία. Η πλειοψηφία κινούμενη άμμος, στην Ελλάδα. Ο Chris Woodhouse ήταν υπαρχηγός της βρετανικής αποστολής, την περίοδο του πολέμου. Έβγαλε ένα βιβλίο που λέγεται «Το Μήλον της Έριδος» και το έβγαλε αυτό το 1948. Ενώ ήταν σε πλήρη εξέλιξη ο Εμφύλιος Πόλεμος στην Ελλάδα και έχει ανάμεσα στα άλλα, ένα σχόλιο, πολύ  to the point, που λέει ότι «οι Έλληνες πάνε πάντα με το νικητή». Όπως όλοι ήταν το 1944 με το ΕΑΜ, έτσι όλοι το 1946 πήγαν με την Δεξιά. Πάνε με τον νικητή, πάνε μ’αυτόν που προαισθάνονται πως θα είναι ο νικητής, πάνε και κολλάνε μαζί.Γι’αυτό βλέπουμε και παράδοξα φαινόμενα να συμβαίνουν, για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει διογκωθεί τόσο πολύ αυτή τη στιγμή να έχει φτάσει στο 36-37%, αλλά η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, η «Αυγή» να μην έχει ανεβάσει καθόλου τις πωλήσεις της. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ και δεν πρεσβεύουν και τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι λοιπόν ένα εποχιακό κύμα, το οποίο στην πρώτη στραβή, πχ άμα κλείσουν οι τράπεζες, άμα γίνει μαζική ανάληψη κεφαλαίων, αν υπάρξει έλεγχος κεφαλαίων επίσης- το “capital control”-αν συμβούν τέτοια πράγματα λοιπόν, όλο αυτό το «κύμα» μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη, να μεταστραφεί.

Σχετικά πάλι με την επικαιρότητα. Εφόσον έχετε ήδη σχολιάσει τη μεταφορά των λειψάνων δεν θα σας ρωτήσω κάτι σχετικά μ’αυτήν. Αλλά θα ήθελα τη γνώμη σας για το αν πρέπει να αποποινικοποιηθεί η κάνναβη ή όχι.

Κοιτάξτε, εδώ και πολλά χρόνια έχω πει πώς πρέπει να γίνει η αποποινικοποίηση της κάνναβης. Διότι στην ουσία τι γίνεται; Γίνεται μία ανατροφοδότηση ανάμεσα στην ποινικοποίηση της κάνναβης και το εμπόριο ναρκωτικών. Η κάνναβη πρέπει να είναι αποποινικοποιημένη, υπό δημόσιο έλεγχο, όπως είναι σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Όταν λέω δημόσιο έλεγχο εννοώ νοσοκομειακό έλεγχο. Όσο η κάνναβη ποινικοποιείται τόσο η εμπορική της αξία ανεβαίνει και δημιουργείται ένα παραεμπόριο εξαιρετικά επικερδές. Τρεις βιομηχανίες υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον κόσμο που ανθούν, η βιομηχανία του σεξ ,η βιομηχανία των όπλων και η βιομηχανία των ναρκωτικών. Αυτές οι τρεις. Είναι υπερβιομηχανίες. Όσο παραμένει ποινικοποιημένη η κάνναβη, αυτό το εμπόριο ανατροφοδοτείται συνέχεια. Βεβαίως ξέρω ότι υπάρχουν και άλλες απόψεις, που λένε πως εάν αποποινικοποιήσουμε την κάνναβη, θα οδηγήσουμε στο επόμενο σκαλοπάτι, δηλαδή σε πιο σκληρά ναρκωτικά. Σεβαστές απόψεις, δεν λέω πως είναι για πέταμα αυτές οι απόψεις, βλέπω όμως μία τεράστια υποκρισία, και αδιαφορία αν θέλετε της κοινής γνώμης στην Ελλάδα γύρω από το ζήτημα, περισσότερο μας απασχολούν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας, κανένας κατ’επέκταση δεν μιλάει για χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Είναι το μεγάλο ταμπού αυτό, δεν το θίγει κανένας και έχουμε αυτό το παράξενο υβρίδιο να είμαστε ένα κοσμικό κράτος αλλά όχι και τόσο κοσμικό. Ένα μπασταρδεμένο κράτος είμαστε, έχουμε και λίγο φράκο και λίγη φουστανέλα και φτάνουμε να υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους τα λείψανα, το Άγιο Φως… Ευτυχώς, έγραψα τις προάλλες, το Ιερό Δισκοπότηρο ακύρωσε την επίσκεψη του τελευταία στιγμή. Θα είναι σε λίγο οι μόνοι αρχηγοί κράτους που θα επισκέπτονται αυτή τη χώρα. Όλους τους νεκρούς, τους ταριχευμένους, τους βαλσαμωμένους, αυτούς θα έχουμε. Ζωντανός δεν θα’ερχεται, δεν θα πατάει άνθρωπος. Θα λένε πως είναι και πολύ διεστραμμένη αυτή η χώρα, τι να πα να κάνουμε εκεί πέρα; Αυτοί είναι και πολύ kinky εκεί πέρα. 

Πάντως, την έχουμε τη νεκροφιλία λίγο…

Βέβαια την έχουμε. Και στους θεσμούς μας την έχουμε και στη νοοτροπία μας.

Μετανιώσατε την ενασχόληση σας με την πολιτική;

Αν μετάνιωσα με την ενασχόληση μου; Όχι, απλώς δεν πιστεύω ότι η ενασχόληση με την πολιτική- την ενεργό πολιτική- πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Δηλαδή κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.  Σας λέω, όσο συνεχίζεται αυτό το τουρλουμπούκι, του να είμαστε όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια, δηλαδή να μην μας ενδιαφέρουν οι απόψεις των ανθρώπων που είναι δίπλα μας, και να λέμε πάμε, προχωράμε μαζί, δεν πειράζει, και ας είναι «άλλος για Χίο τράβηξε και άλλος για Μυτιλήνη» δεν πειράζει, μαζί. Μαζί για να πάρουμε την εξουσία. Αυτό δεν με ενδιαφέρει. Δεν με ενδιαφέρει. Αν τώρα, αρχίσει να αχνοφαίνεται, να δημιουργείται, μία καθαρή σύγκρουση, ανάμεσα σε δύο κόσμους, όπως είπαμε των ευρωπαϊστών και των αντιευρωπαϊστών, τότε πιθανόν να με ενδιέφερε να ξαναεμπλακώ στην πολιτική. Αλλά προς το παρόν δεν το βλέπω στον ορίζοντα, προς το παρόν, στο λεγόμενο ευρωπαϊκό μέτωπο ασχολείται ο καθένας με το μαγαζάκι του, στο λεγόμενο, στις δυνάμεις που θα μπορούσαν να απαρτίζουν το ευρωπαϊκό μέτωπο.  

Τι γνώμη έχετε για άλλους συγγραφείς-πολιτικούς και αν πιστεύετε πως αυτοί οι τόσο διαφορετικοί κόσμοι της συγγραφής και της πολιτικής μπορούν να εμπλακούν.

Κοιτάξτε, οι συγγραφείς, όπως ξέρετε, είναι πολλών ειδών, πολλών καταγωγών επίσης. Μπορείς να είσαι συγγραφέας-δικηγόρος, ή μπορείς να είσαι δικηγόρος που νομίζει ότι είναι συγγραφέας, μπορείς να είσαι συγγραφέας-γιατρός ή γιατρός που νομίζει ότι είναι συγγραφέας ή το ανάποδο ή να είσαι δημοσιογράφος συγγραφέας κλπ. Επίσης, μπορείς να είσαι συγγραφέας καλός ή συγγραφέας μέτριος ή συγγραφέας κακός, ανεξαρτήτως της άλλης επαγγελματικής σου ιδιότητας. Αν θεωρήσουμε ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με την ενεργό πολιτική, έχουν και αυτοί μια επαγγελματική ιδιότητα του πολιτικού, δεν σημαίνει a priori πως δεν μπορούν να ασχοληθούν με τη συγγραφή, ούτε σημαίνει a priori ότι μπορούν να ασχοληθούν με τη συγγραφή. Εγώ πάντοτε τους συγγραφείς δεν τους έκρινα ούτε από τον χαρακτήρα τους, ούτε από τις άλλες τους ενασχολήσεις. Υπήρχαν συγγραφείς εξαιρετικά παιδιά θα λέγαμε, να τα κάνεις παρέα, εξαιρετική συντροφιά, οι οποίοι ταυτόχρονα ήταν πολύ κακοί συγγραφείς. Υπήρχαν από την άλλη μεριά κάτι κωλόπαιδα που δεν έπρεπε να τα συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου, εκ του σύνεγγυς, οι οποίοι ήταν εξαιρετικοί συγγραφείς. Πολύ καλοί. Δεν υπάρχει δηλαδή, μια ισοδυναμία είμαι καλός άνθρωπος ή είμαι καλός πολιτικός, άρα είμαι και καλός συγγραφέας. Επίσης, υπήρχαν κάτι τύποι, συνδικαλιστές-συγγραφείς, οι οποίοι γράφανε τρισάθλια. Άλλοι που ήταν επίσης συνδικαλιστές γράφαν καλά. Τώρα, εκ των προτέρων, δεν μπορεί να πει κανείς το αν μπορείς να είσαι καλός πολιτικός ή καλός συγγραφέας ταυτόχρονα, αυτό μπορείς να το αποδείξεις μόνο από τα βιβλία σου. Από τα γραπτά σου. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Θα θέλατε να κάνετε μια τηλεοπτική εκπομπή αντίστοιχη με εκείνη του 1821, που κάνατε στο ΣΚΑΙ;

Ναι και δεν ήταν η μόνη εκπομπή που έκανα, έκανα και διάφορες άλλες. Δηλαδή, πριν από αυτήν, στα τέλη της δεκαετίας του 90, 1999-2000 για την ακρίβεια, έκανα το «Πνεύμα Αντιλογίας», που ήταν μια εκπομπή βιβλίου, μιλάγαμε για βιβλία αποκλειστικά, που προβαλλόταν από την ΕΡΤ1. Έκανα επίσης πρόσφατα το «Μπρα Ντε Φερ» στο Action24 που ήταν συνομιλίες με ανθρώπους, κυρίως πολιτικούς, που έκρινα εγώ ότι είναι ενδιαφέροντες, για να συζητήσουμε ανεξάρτητα από την κομματική τους προέλευση. Εκτός από το «1821» στο ΣΚΑΙ, συμμετείχα και στην παραγωγή των Μεγάλων Ελλήνων. Ήμουν παρουσιαστής στο πορτρέτο του Ελευθέριου Βενιζέλου. Συνεχίζει να με ενδιαφέρει.  Ένα μεγάλο μου απωθημένο, θα ήταν να κάνουμε κάποια στιγμή, να αξιωθούμε να κάνουμε μία πολύ σοβαρή παραγωγή για τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα. Αν θυμάστε το σάλο που ξεσηκώθηκε, για το 1821, δηλαδή για μια ιστορία πριν από 200 χρόνια, φανταστείτε τι θα γίνει αν αρχίσουμε να μιλάμε για τον Εμφύλιο Πόλεμο. Δηλαδή όλα τα κανάλια τρομοκρατούνται και μόνο στην ιδέα, ότι θα κάνουμε κάτι τέτοιο. Αλλά ναι, θεωρητικά θα με ενδιέφερε, βέβαια. 

Κάνετε και εκπομπή στα Παραπολιτικά από προχθές Δευτέρα (18/05), πείτε μου γι’αυτήν

Ναι, ξεκίνησα μαζί με τον Ανδρέα τον Παπαδόπουλο την εκπομπή στην ουσία που είχε, ήταν μαζί με τον Γρηγόρη Ψαριανό. Τώρα ο Γρηγόρης Ψαριανός δεν είναι μαζί του και είμαστε από Δευτέρα έως Παρασκευή, στα Παραπολιτικά, στη 1 με 2 το μεσημέρι. 

Είναι έτσι πολιτικού περιεχομένου;

Ναι, κυρίως πολιτικού περιεχομένου. Σχολιάζουμε την επικαιρότητα.

Ποια είναι τα σχέδια σας  εκτός από τη ραδιοφωνική εκπομπή που κάνετε τώρα;

Τελειώνω ένα βιβλίο, το οποίο το είχα ξεκινήσει, πριν εμπλακώ στην ενεργό πολιτική, το είχα ξεκινήσει δηλαδή το 2010. Πάντα λέω ενεργό πολιτική γιατί ούτως ή άλλως με την πολιτική ασχολιόμουν πάντοτε, αλλά με την ενεργό πολιτική, δηλαδή με το να κατέβω δηλαδή υποψήφιος βουλευτής, ασχολήθηκα μόνο από το 2012 και έπειτα. Μεγάλος ήμουν ήδη, ήμουν 52 ετών όταν κατέβηκα. Και είχα ξεκινήσει λοιπόν το 2010 να γράφω ένα βιβλίο το οποίο λέγεται «Gagarin: Ο κόσμος από χαμηλά» και έχει να κάνει κυρίως, με το μαγαζί του Νίκου Τριανταφυλλίδη, του γιου του Χάρρυ Κλιν. Το Gagarin το οποίο είναι στη Λιοσίων και έχει να κάνει με όλον τον cult πολιτισμό, από το τέλος του Πολέμου, από εκείνη την περίφημη διάλεξη που είχε κάνει για το ρεμπέτικο ο Χατζηδάκις στο Θέατρο Τέχνης το 1949, μέχρι τις μέρες μας. Όλη την παράλληλη ιστορία της Ελλάδας δηλαδή. Την μη επίσημη ιστορία, την όχι πολιτική. Είναι μια Ιστορία που μπορείτε να την βρείτε διάσπαρτη, σε περιοδικά, σε εφημερίδες της εποχής, αλλά συγκροτημένη έτσι, σε ένα σώμα, σε ένα βιβλίο, θα προσπαθήσω να το τελειώσω μέχρι φέτος, να εκδοθεί φέτος. 

Το βρίσκω εξαιρετική ιδέα, θυμάμαι που έχει και ένα φεστιβάλ τρόμου κάθε χρόνο

Έχει και ένα φεστιβάλ cult κινηματογράφου, όχι μόνο τρόμου και cult παραγωγές κάθε είδους. Από ερωτικές ταινίες, από ταινίες της ποπ κουλτούρας του 1980 και νεότερες. Σας λέω είναι ένας ολόκληρος παράλληλος κόσμος. Όπως στην ταινία Cotton Club του Κόπολα, που το Cotton Club ήταν μία κεντρομόλος δύναμη, ένα club το οποίο συγκέντρωνε την καλλιτεχνική κίνηση στα χρόνια του Μεσοπολέμου στην Αμερική, έτσι και το Gagarin μπόρεσε για πολλά χρόνια –πάνω από είκοσι- να συγκεντρώνει ως κεντρομόλος δύναμη, όλο αυτόν τον κόσμο και εξέφρασε αυτόν τον κόσμο.