Τα καλύτερά μας χρόνια | H αιώνια ρομαντική ταινία με το εκπληκτικό τραγούδι της Barbara Streisand…
Δεν θα ήταν υπέροχο, αν ήμασταν γέροι και είχαμε επιβιώσει από όλα αυτά, λέει η κινηματογραφική Μπάρμπαρα στον Ρέντφορντ,πριν χωρίσουν οριστικά...Όλα όσα νιώθει για το μεγάλο έρωτα που έζησαν.-.Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Τα καλύτερά μας χρόνια… (The Way We Were) … Ένα τραγούδι από μια υπέροχη δραματική ταινία του 1973 του Σίντνει Πόλακ που έγραψε τη δική της, μεγάλη ιστορία στον κινηματογράφο… Ερμηνεύτρια, το αηδόνι…Η ηθοποιός, τραγουδίστρια, παραγωγός, σκηνοθέτις, σεναριογράφος, η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ. Ένα πολυεπίπεδο ταλέντο που όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν χάνει την ικανότητα να μας εκπλήσσει. Στην ομώνυμη ταινία – που πρωτάθηκε για 6 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Α` γυναικείου ρόλου για τη Στρέιζαντ- συμπρωταγωνιστής της ήταν ο ανεπανάληπτος Ρόμπερτ Ρέντφορντ.
Ο Σίντνει Πόλακ αφηγείται τον δυνατό έρωτα δυο ανθρώπουν που αναπτύσσουν μια ιδιόρρυθμη σχέση μεταξύ τους. Μια σχέση απόρριψης, θαυμασμού και απαγορευμένου.
Ανάμεσα στους δύο ερωτευμένους, υπάρχει σύγκρουση αξιών που τους χωρίζει… Ναι μεν τα αντίθετα έλκονται. Μπορεί αυτό να συμβαίνει, γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Ίσως όμως, ο έρωτας δεν είναι αρκετός όταν υπάρχει σύγκρουση αξιών και ιδεολογιών.
Η Κέιτι λέει κάπου στα μέσα της ταινίας:”Οι άνθρωποι μετράνε περισσότερο από κάθε αξία και κάθε σκοπό.” μέσα στο φανατισμένο πλήθος μαζί με τους άλλους αντιδρώντες αντιτάσσει στην επιτροπή την πρώτη τροπολογία. Ο Χάμπελ αντιδρά στη γυναίκα του, φωνάζοντας οργισμένος. Εκείνη του απαντά ότι “οι άνθρωποι είναι οι αξίες τους”.
“Για ποια διακήρυξη δικαιωμάτων μου μιλάς, για ποια ελευθερία λόγου; Πότε δεν είχαμε, ούτε θα έχουμε ελευθερία λόγου σε αυτή την χώρα. Δεν είμαστε στο πανεπιστήμιο Κέιτι. Αυτή είναι πολιτική για μεγάλους και είναι ηλίθια και επικίνδυνη. Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά και κάποιος φασίστας παραγωγός χρειαστεί κάποιον κομμουνιστή σκηνοθέτη να σώσει την ταινία του θα δουλέψουν μαζί σαν να μην τρέχει τίποτα. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία.” της λέει εκείνος…
Κι εκείνη, λίγο πριν χωρίσουν θυμάται όλα όσα έζησαν μαζί, αναπολεί τα όνειρά τους,που δυστυχώς δεν μπορούν να κρατήσουν…”Δεν θα ήταν υπέροχο, αν ήμασταν γέροι και είχαμε επιβιώσει από όλα αυτά”λέει η Κέιτ πριν χωρίσουν οριστικά.. Όλα όσα νιώθει για το μεγάλο έρωτα που έζησαν, βρίσκονται στο υπέροχο τραγούδι…
“Τhe way we were…”
“The Way We Were”
Mem`ries, Light the corners of my mind Misty water-colored memories Of the way we were Scattered pictures, Of the smiles we left behind Smiles we gave to one another For the way we were Can it be that it was all so simple then? Or has time re-written every line? If we had the chance to do it all again Tell me, would we? Could we? Mem`ries, may be beautiful and yet What`s too painful to remember We simply choose to forget So it`s the laughter We will remember Whenever we remember… The way we were… The way we were…
Πως ήμασταν
Αναμνήσεις
σαν τις γωνιές του μυαλού μου
θολές ,σαν ζωγραφισμένες απο νερομπογιές,αναμνήσεις
του πως ήμασταν
Σκορπισμένες εικόνες
των χαμόγελων που αφήσαμε πίσω
χαμόγελα που δώσαμε ο ένας στον άλλον
γιατί έτσι ήμασταν
Μήπως όλα ήταν τόσο απλά τότε?
ή μήπως ο χρόνος έχει ξαναγράψει κάθε ατάκα?
Αν είχαμε την ευκαιρία ,να τα κάνουμε όλα ξανά
πες μου,θα τα κάναμε?θα μπορούσαμε?
Αναμνήσεις
μπορεί να είναι όμορφες αλλά ταυτόχρονα
ότι είναι οδυνηρό να θυμόμαστε
επιλέγουμε απλά να το λημονούμε
Οπότε,είναι το γέλιο
που θα θυμόμαστε
Όποτε θυμόμαστε
πως ήμασταν.
