Η «Αδαμαντία» με την Μάνια Παπαδημητρίου επιστρέφει στο Υπόγειο του “Τέχνης”

Η Αδαμαντία, αγωνιά να επιβιώσει κτίζοντας στην άµµο της Αφρικανικής ερήµου την διαρκώς µετέωρη προσωπική της περιπέτεια. Γυναίκα και Άνδρας, Μάνα και Πατέρας σε µια οικογένεια που της ζητά να απολογηθεί για όσα λαχτάρησε αλλά δεν τα έζησε. Από ένα νησί του Αιγαίου, στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξάνδρεια, στο Κάϊρο, στην Αθήνα. Ελλάδα και Αίγυπτος, αλλά πουθενά ρίζα και φιλόξενη πατρίδα. Η Ελλάδα µετά τον εµφύλιο. Η Ελλάδα του Καραµανλή, της Δικτατορίας, η Ελλάδα του Ανδρέα. Παράλληλα µε την Αίγυπτο του Νάσερ, του Σαντάτ, του Μουµπάρακ. Γεγονότα στο Σουέζ και στην Κύπρο. Πόλεµος των έξη ηµερών, Πολυτεχνείο… Και δίπλα σε όλα αυτά η ζωή µιας γυναίκας που πρέπει να φέρει σε πέρας αυτά που είναι οι δικές της προτεραιότητες. Που πρέπει να µεγαλώσει τα παιδιά της, µέσα σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συµβάσεις και συµβιβασµούς.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κωστή Καπελώνη, η Μάνια Παπαδημητρίου επαναλαμβάνει και πάλι στη σκηνή του Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν την «Αδαμαντία» του Παναγιώτη Μέντη. Τραγουδά, αλλάζει πρόσωπα ανάλογα με τις εποχές, για να δώσει ένα πρόσωπο στην Κυρία Αδαμαντία, μια συνηθισμένη γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει και να φροντίσει τα παιδιά της, δηλαδή το μέλλον της πατρίδας.

Το έργο είναι βασισμένο σε μια πραγματική αλληλογραφία που περίμενε χρόνια την ανακάλυψη της από τον Κωστή Καπελώνη. Όπως μας εξηγεί ο ίδιος: «Κάποιος απ´ τους δασκάλους, ο Λαζάνης μάλλον, κράτησε σε ένα ντουλάπι στο θέατρο στη Φρυνίχου ένα φάκελο με 120 γράμματα, που έστελνε απ´ την Ελλάδα, στη διάρκεια μιας δεκαετίας, κάποια κυρία Αδαμαντία στον άντρα της στην Αίγυπτο. Προφανώς ο δάσκαλος θεώρησε πως αυτό το υλικό, το μικρό κι ασήμαντο, μπορεί το Θέατρο να το χρειαστεί. Ανακάλυψα τα ξεχασμένα γράμματα πριν δυο χρόνια και θεώρησα την ανακάλυψη μήνυμα απ´ το δάσκαλο. Διάβασα τα γράμματα και φαντάστηκα, σαν ένα παραμύθι, τη ζωή της κυρίας Αδαμαντίας… Έδωσα το υλικό στον Παναγιώτη Mέντη, (το είχαμε ξανακάνει αυτό το κατά παραγγελίαν), με μια προσθήκη που δεν ήταν γραμμένη στις επιστολές, ότι η Αδαμαντία, είναι σαν την Κλυταιμνήστρα. Δεν είναι μεν βασίλισσα, αλλά έχει δυο κόρες κι ένα γιο και περιμένει δέκα χρόνια τον άντρα της να επιστρέψει…».

Από την πλευρά του, ο Μέντης σημειώνει: «Στερεότυπο στη μεταξύ συγγενών αλληλογραφία το: «Είμαι» ή «είμαστε καλά», «το αυτό επιθυμώ» ή «επιθυμούμε δι εσέ» ή «δι εσάς».Κι αυτό το στερεότυπο γραφόταν και ξαναγραφόταν χρόνια ολόκληρα πριν τα SMS και τα κάθε είδους ηλεκτρονικά μηνύματα, που κι αυτά έχουν τα δικά τους στερεότυπα. Τι συνέβαινε όμως κάτω απ’ αυτά τα τετριμμένα λόγια. Τι ένοιωθε αυτός που έγραφε: «Είμαι καλά το αυτό επιθυμώ και δι εσέ;»… Τι ένοιωθε αυτός που το διάβαζε;… Η απόσταση, η στέρηση, η λαχτάρα, η αίσθηση και η ψευδαίσθηση, τι υπόσταση έπαιρναν στην ανάγνωση αυτού του επαναλαμβανόμενου μοτίβου επικοινωνίας;Γι’ αυτά θέλησε να μιλήσει η κυρία Αδαμαντία. Δεν έχει σημασία ποιος την άκουσε ή ποιος θα την ακούσει να βάζει λόγια στη σιωπή της. Στη σιωπή που έδινε ήχο εσωτερικό και κουράγιο για να βιωθεί μια ζωή φορτωμένη με υποχρεώσεις και άδεια από τη ζεστασιά του άλλου, του συντρόφου, του συζύγου, του ανθρώπου που ολοκληρώνει την ύπαρξη μας θεραπεύοντας τις ανάγκες του σώματος και της ψυχής».

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

Δευτέρα & Τρίτη | Ώρα έναρξης 20.00 | 3 Οκτωβρίου έως 1 Νοεμβρίου 

15€ κανονικό, | 10€ φοιτητές, κάτω των 21 και άνω των 65, ΑμΕΑ | 5€ άνεργοι

Υπόγειο: Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα, 2103228706