Η απαρχή της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας

Η τραγωδία αποτελεί ένα είδος δράματος το οποίο ήταν μοναδικό στην αρχαία Ελλάδα. Στην Ποιητική του, ο Αριστοτέλης ισχυρίζεται πως οι πρώτοι τραγωδοί ήταν στην αρχή τραγουδιστές που αυτοσχεδίαζαν τραγούδια σε αγροτικά φεστιβάλ. Η λέξη «τραγωδία» που κυριολεκτικά σημαίνει «τραγούδι για τράγους» είναι πιθανόν ότι αναφερόταν στα ζώα που προσφέρονταν ως θυσία σε αυτές τις γιορτές. Ο τρόπος που αυτά σταδιακά εξελίχθηκαν στην δραματική τέχνη της τραγωδίας δεν είναι ξεκάθαρος. Παρόλα αυτά, καθοριστικό ρόλο πρέπει να έπαιξε η καθιέρωση, τον 6^ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα, ενός διαγωνισμού δράματος στα πλαίσια του ετήσιου φεστιβάλ με όνομα Διονύσια. 

Η γιορτή των Διονυσίων πραγματοποιούνταν στις αρχές της Άνοιξης και περιελάμβανε παρελάσεις δρόμου, μουσικές παραστάσεις και γλέντια με φαγητό. Μέχρι τον 5^ο αιώνα π.Χ., ο διαγωνισμός δράματος είχε γίνει το κεντρικό δρώμενο των εορτασμών. Έργα γραμμένα από τρεις τραγωδούς ανέβαιναν σε διαφορετικές μέρες, ενώ η τέταρτη μέρα ήταν αφιερωμένη στην κωμωδία. Ο νικητής του διαγωνισμού επιλεγόταν από 10 κριτές ενώ εκείνος στεφόταν με ένα στεφάνι κισσού. 

Ως στοιχείο του φεστιβάλ, η τραγωδία προορίζονταν ώστε να παράσχει στους θεατές κάτι παραπάνω από απλή διασκέδαση. Έτσι, το δράμα αύξησε την πολυπλοκότητά του και την σοβαρότητα των θεμάτων που εξέφραζε. Ο πρώτος νικητής του διαγωνισμού λέγεται ότι ήταν ο Θέσπις. Όντας ο πρώτος τραγωδός που έπαιξε τους ρόλους των χαρακτήρων του έργου του, θεωρείται ο πρώτος ηθοποιός της ιστορίας. Λίγες πληροφορίες υπάρχουν για έναν άλλο τραγωδό τον Φρύνιχο και αυτές υποδεικνύουν πως οι τραγωδίες του αφηγούνταν ιστορικά γεγονότα και πως το ακροατήριο συγκινούνταν μέχρι δακρύων από αυτές. Μέχρι την εποχή του Αισχύλου, οι περισσότερες σωζόμενες τραγωδίες βασίζονταν σε θέματα παρμένα από την Ελληνική μυθολογία. Όπως και στις παλαιότερες, οι τραγωδίες του Αισχύλου αποτελούνταν από ωδές ή τραγούδια που απήγγειλε ο χορός μόνο που εκείνος εισήγαγε διαλόγους ανάμεσα σε δύο ηθοποιούς. Η συγκεκριμένη καινοτομία σηματοδότησε την εποχή που πλέον οι θεατές είχαν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν την δραματοποίηση και όχι μόνο την αφήγηση μιας ιστορίας.