Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη… Στέγη! 5 + 1 παραστάσεις που ανυπομονούμε να δούμε

Πιστή στο σκοπό της, στην προβολή του σύγχρονου πολιτισμού, στην υποστήριξη της εγχώριας καλλιτεχνικής σκηνής, στην καλλιέργεια διεθνών συνεργασιών και στην παρουσίαση του έργου σπουδαίων δημιουργών του παγκόσμιου στερεώματος, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών συνεχίζει και το 2016 να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και να μας επιφυλάσσει ένα, αν μη τι άλλο, γεμάτο εκπλήξεις και συγκινήσεις θεατρικό πρόγραμμα. Από τη «Μισαλλοδοξία» της Ιούς Βουλγαράκη και τη «Μελαγχολία των Δράκων» του εικονοπλάστη Φίλιπ Κεν μέχρι το «Post Inferno – Προς Δαμασκόν» της Ρούλας Πατεράκη. Κι αυτές είναι μοναχά οι τρεις από τις έξι μεγάλες παραγωγές που θα δούμε στο θέατρο της Λεωφόρου Συγγρού κατά το δεύτερο μισό της φετινής σεζόν. 

Ας δούμε λοιπόν ποιες μεγάλες πρεμιέρες, εγχώριες και διεθνείς, θα μας δείξουν το δρόμο για τη Στέγη: 

«Μισαλλοδοξία»: Με την εμβληματική, τρίωρη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του Ντέιβιντ Ουόρκ Γκρίφιθ καταπιάνεται η Ιώ Βουλγαράκη για να αποδώσει θεατρικά την τελευταία ιστορία του φιλμ του 1916, όπου ένας αθώος καταδικάζεται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ, με φόντο τον άγριο καπιταλισμό και πουριτανισμό της Αμερικής του 1914-15. Η 30χρονη Ρωσοτραφής σκηνοθέτις συνθέτει με σημερινούς θεατρικούς όρους ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος γύρω από το δίπολο «αδιαλλαξία Vs αλληλεγγύη». Ένα πολλά υποσχόμενο θέαμα πολιτικής, κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας που θέτει το ερώτημα: «“Εμείς” ή οι “άλλοι” πάντα. Μα γιατί “πάντα”;». Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της, θα δούμε επί σκηνής ένα δεκαμελή θίασο πρωταγωνιστών -Γιώργος Γάλλος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Στέλιος Ιακωβίδης, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Αργύρης Ξάφης, Σωκράτης Πατσίκας, Εύη Σαουλίδου, Ναταλία Τσαλίκη, Νίκος Χατζόπουλος- και ένα κουαρτέτο, σε πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Αμπαζή. (20-31 Ιανουαρίου στις 20.30, Κεντρική Σκηνή).

«Καθαρή πόλη»: «Αθηναίες και Αθηναίοι! Πόσο “καθαροί” είστε;», αναρωτιούνται ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης, που μετά την παράσταση «Τηλέμαχος – Should I Stay or Should I Go?», επιστρέφουν στη Στέγη για να διερευνήσουν το ρατσισμό του «καθαρού», τον κίνδυνο του φασισμού, τη γυναικεία μετανάστευση στην Ελλάδα και την ταυτότητα της «καθαρίστριας» μέσα από την παράσταση «Καθαρή Πόλη». Ανιχνεύουν και επαναπροσδιορίζουν τα στερεότυπα, μέσα από το βλέμμα και τις προσωπικές μαρτυρίες εκείνων που είναι ειδικοί σε θέματα καθαριότητας: τις μετανάστριες καθαρίστριες της Αθήνας. Ταυτόχρονα, διερευνούν την ιστορική, φιλοσοφική και πολιτική διάσταση της έννοιας του «καθαρού» ως κανονιστικού όρου κρίσης που υιοθετήθηκε από τους Ναζί και έγινε ο βασικός πυλώνας της ρατσιστικής τους ιδεολογίας, με στόχο την εξολόθρευση των «άλλων» και τη δημιουργία μιας «καθαρής» φυλής. (3-14 Φεβρουαρίου στις 21.00, Μικρή Σκηνή).

«Η Μελαγχολία των Δράκων»: Τι δουλειά έχουν μια μπάντα χεβυμεταλλάδων, ένα αυτοκίνητο και μια γιαγιά σε ένα αλπικό τοπίο; Στην πρώτη του εμφάνιση στη χώρα μας, ο πρωτοπόρος Γάλλος σκηνοθέτης και εικαστικός Φιλίπ Κεν, αναρχικός των εικόνων και αλχημιστής του βλέμματος, όπως τον αποκαλούν, μας παρουσιάζει μια εικονοκλαστική παράσταση – ύμνο στη φιλία. Η ποπ κουλτούρα συναντά τη μεταφυσική, τα ευτελή σκηνικά εφέ την υψηλή μπεκετική αφαίρεση, η μελαγχολία την αισιοδοξία και το ψέμα του Θεάτρου την αλήθεια της Φύσης: αυτό είναι το σταθερό «οικοσύστημα» μέσα στο οποίο ο Κεν συνθέτει τα αλλόκοτα, ονειρικά και παράδοξα αστεία θεάματά του. (26-28 Φεβρουαρίου στις 20.30, Κεντρική Σκηνή).

«The Encounter» (Η Συνάντηση): Σε μια «εξωτική» εμπειρία προηγμένης τεχνολογίας, που μας διακτινίζει στα τροπικά δάση του Αμαζονίου και του υποσυνείδητου υπόσχεται να μας χαρίσει ο ιδρυτής της θρυλικής ομάδας Complicite, Σάιμον Μακ Μπέρνυ στην παρθενική του εμφάνιση στη χώρα μας. Αφορμή για τη δημιουργία του «The Encounter» αποτέλεσε ένα βιβλίο που διάβασε ο Μακ Μπέρνυ πριν από είκοσι χρόνια και το οποίο δεν ξέχασε ποτέ: το «Amazon Beaming» του Ρουμάνου συγγραφέα Πέτρου Ποπέσκου, που περιγράφει την αληθινή ιστορία του φωτορεπόρτερ του περιοδικού National Geographic, Λόρεν ΜακΙντάιρ. Σε μια αποστολή του, το 1969, χάθηκε στα τροπικά δάση μεταξύ Περού και Βραζιλίας, καθώς αναζητούσε τη μυθική κοίτη του Αμαζονίου. Διασώθηκε από τους ιθαγενείς μιας άγνωστης φυλής και μυήθηκε, μέσω των τελετουργιών τους, σε μια πρωτόγνωρη εμπειρία διεύρυνσης της συνείδησης. Μια ανάλογη εμπειρία θα μας προσφέρει ο Μακ Μπέρνυ. Το μόνο που μας ζητά είναι να φορέσουμε ακουστικά και να αφεθούμε στη μαγεία της 3D-audio συνθήκης ακρόασης του ηχοτοπίου του αρχέγονου και σήμερα απειλούμενου οικοσυστήματος του Αμαζονίου που ο ίδιος θα δημιουργήσει, σαν να βρισκόμασταν εκεί, στον πνεύμονα του πλανήτη Γη. (1-3 Απριλίου στις 20.30, Κεντρική Σκηνή)

«Adolf Hitler: Mein Kampf, Volumes 1 & 2»: Οι Rimini Protokoll, οι πολυβραβευμένοι ντοκιμενταριστές του ευρωπαϊκού θεάτρου, καταπιάνονται με το «Ο Αγών μου» (Mein Kampf, 1925-26) του Αδόλφου Χίτλερ και επιστρέφουν στη σκηνή της Στέγης δύο μετά το καθηλωτικό «Situation Rooms», το ζωντανό videogame-installation για το εμπόριο όπλων. Είναι, πράγματι, Ο Αγών μου ένα ανάγνωσμα επικίνδυνο και προπαγανδιστικό ή, μήπως, πρόκειται τελικά για ένα συνονθύλευμα κοινοτοπιών και παρανοϊκών ιδεολογημάτων; Τι διασφαλίζει η συμβολική απαγόρευση της επανέκδοσής του, τη στιγμή που σημειώνει ρεκόρ αναγνωσιμότητας ως e-book στο Ίντερνετ; Ποια είναι η ιστορική, πολιτική και λογοτεχνική του αξία; Τι τροφοδοτεί το «μύθο» του εδώ και ενενήντα ένα χρόνια; Τι, τέλος πάντων, λέει σε αυτό ο Χίτλερ; Ερωτήματα που θέτει σε δημόσια διαβούλευση η ρηξικέλευθη παράσταση της ομάδας, που εδώ και δεκαπέντε χρόνια επαναπροσδιορίζει το είδος του θεάτρου ντοκουμέντου. Κι όλα αυτά, την περίοδο που σχεδιάζεται, προκαλώντας σωρεία αντιδράσεων, κάτι που απαγορευόταν στη Γερμανία από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου μέχρι πρότινος: η επανέκδοση του Mein Kampf. (21-24 Απριλίου στις 20.30, Κεντρική Σκηνή)

«Post Inferno – Προς Δαμασκόν»: Για πρώτη φορά, η Ρούλα Πατεράκη ανεβαίνει στη σκηνή της Στέγης και παρουσιάζει την επική τριλογία του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, «Προς Δαμασκόν». Κεντρικό πρόσωπό της, ένας άνδρας χωρίς όνομα, ο Άγνωστος, ένα alter ego του ίδιου του Στρίντμπεργκ. Λάτρης των θηλυκών, και συνάμα μισογύνης, ο Άγνωστος αποπλανεί μια περαστική, την Κυρία. Άλλοτε μαζί της κι άλλοτε χωριστά, πορεύεται στις εσχατιές του ονείρου και της πραγματικότητας, του υπερβατισμού και του ρεαλισμού, του μυστικισμού και του χριστιανισμού, της τρέλας και της λογικής, της ασυνειδησίας και της συνείδησης, της αλχημείας και της επιστήμης, της ενοχής και της ελευθερίας, της αμαρτίας και της θέωσης, του σαδομαζοχισμού και της αγάπης. «Αναμετριέμαι με τον Στρίντμπεργκ μέσα από την αντίληψή μου για το σήμερα, όσο μου το επιτρέπουν οι καιροί, η επάρκειά μου κι ο έρωτάς μου για τον ίδιο», σημειώνει χαρακτηριστικά η Πατεράκη. (11-22 Μαΐου στις 20.30, Κεντρική Σκηνή)

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή την περίοδο συνεχίζουν να παίζονται στη Στέγη οι παραστάσεις: «Τα κύματα» της Βιρτζίνα Γουλφ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά και «Το άλλο σπίτι» από την ομάδα Εν δυνάμει.