Το να είσαι ηθοποιός…
Ηθοποιός σημαίνει φως, φως όμως;Είναι κάτι πιο βαθύ,πιο δυσvόητο γι αυτούς που είναι έξω από το χώρο.Δε ζητάμε να μπείτε στη θέση μας διότι είναι δύσκολο. Απλά λίγο να μας κατανοήσετε.-Από την Κατερίνα Σιγάλα
O ηθοποιός πρέπει να ναι πάντοτε γυμνός και να κουβαλά μοναχά την ψυχή του.Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;Τι να πρωτοπώ για να μας νιώσετε.Δεν έχουμε ωράρια,κάνουμε πρόβες,γυρίσματα ακόμα και ξημέρωμα.Ώρες ατέλειωτων προβών και γυρισμάτων που ούτε να φάμε δεν προλαβαίνουμε,ποσο μάλλον να ξεκουραστούμε.Κι όμως κούραση μη νομίζετε ότι πολυνιώθουμε γιατί από αυτό ζούμε…και δεν εννοώ υλικά αλλά ψυχικά. Ανασαίνουμε όταν λέμε την ατάκα μας, παίρνουμε πνοή.
Δε το βλέπουμε ως δουλειά αλλά το ασκούμε ως λειτούργημα. Να θες ν’ αφυπνίσεις νεκρές ψυχές, να διδάξεις ίσως, να μεταδώσεις συναισθήματα αληθινά. Ηθοποιός δεν είναι αυτός που λέει καλά ψέματα αλλά εκείνος που ξέρει να εξωτερικεύει συναισθήματα.Παίζει θέατρο στη σκηνή,όχι στη ζωή του.
Ρισκάρει το να «πεινάσει» διότι με τα λύπης μου σε μία χώρα που γέννησε την τέχνη,το θέατρο,η ίδια η χώρα ή μάλλον οι αντιπρόσωποι της την κατασπαράζουν την υποκριτική. Δε ζητήσαμε ποτέ να γίνουμε πλούσιοι γιατί είμαστε …στα αισθήματα, στην ψυχή και τα μοιράζουμε απλόχερα. Το μόνο που ζητάμε είναι να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς από αυτό το όμορφο μικρόβιο που λέγεται υποκριτική.
Παίρνοντας την απόφαση ν’ασχοληθείς με αυτόν τον δρόμο,πρέπει να σαι έτοιμος για το μεγαλύτερο φόβο σου…ν’ αντιμετωπίσεις και ν’αγαπήσεις τον εαυτό σου.Αν σου δοθεί ρόλος δολοφόνου πχ πρέπει να τον αγαπήσεις και να τον καταλάβεις, όχι να τον δικαιολογήσεις. Επομένως πως μπορεί να γίνει αυτό ,να κατανοήσεις έναν δολοφόνο αν πρώτα δεν κατανοήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο,το είναι σου!
Ένα ακόμα δύσκολο στάδιο:το γερό στομάχι. Αν δεν αντέχεις την απόρριψη μην ερωτευτεις και προς Θεού μη γίνεις ηθοποιός.Μαθαίνεις να ζεις με την κριτική των άλλων καλή ή κακή και μαθαίνεις να τη δέχεσαι.Είναι ένα χωρίο με πολλούς κατοίκους.Έτσι το βλέπουμε.
Μάχες δίνουμε καθημερινά κι όχι μόνο με τον εαυτό μας και τους κριτές αλλά και με τον βάναυσο ανταγωνισμό.Τον συναγωνισμό τον δεχόμαστε είναι ανθρώπινο. Δυστυχώς όμως υπάρχει και ο ανταγωνισμός και είναι μεγάλος.Ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι όμως πάνω στη σκηνή,στο γύρισμα γίνεται η ομάδα «ένα»,ξεχνάς το «εγώ» και μετατρέπεται σε «εμείς» ότι διαφορές και να υπάρχουν.Ο καλλιτέχνης και δε ο ηθοποιός πάνω απ όλα είναι άνθρωπος και όχι κτήνος.Θες να μοιάσεις σ’έναν φτασμένο ηθοποιό όχι να του πάρεις τη θέση… αναλογιστείτε τη διαφορά.
Τα παρασκήνια λοιπόν μια άλλη ζωή.Τα καμαρίνια έχουν να σου διηγηθούν τις δικές τους ιστορίες.Βιώνουν όλες τις πτυχές των ηθοποιών, απ τις καλύτερες(να γεννάει η καλύτερη σου φίλη και να μην μπορείς να σαι δίπλα της) μέχρι τις χειρότερες(να σου συμβαίνει κάτι δυσάρεστο και εσύ να πρέπει να σαι το παιδί στη σκηνή που πεθαίνει απ τα γέλια) διότι εκείνη τη στιγμή είσαι κάποιος άλλος, ένας ρόλος, μια άλλη ύπαρξη.
Κι ακόμα δεν έχουμε πει ούτε τα μισά αλλά ήρθε η ώρα να κλείσω. Μας λένε τρελούς γιατί μιλάμε μόνοι μας θέλοντας να μάθουμε τα λόγια μας,ακόμα και πριν κλείσουμε τα μάτια μας για ύπνο,γιατί αφήνουμε μια «σταθερή» δουλειά για το «ψώνιο μας» παίρνοντας ψίχουλα, γιατί ο μεγαλύτερος μισθός μας είναι το…χειροκρότημα σας.Θέλουμε να πεθάνουμε στο σανίδι όμως,όχι στη ψάθα!
