Πώς γινόταν το πρώτο sexting;

Η Πιερέτα βρισκόταν μόνη στο δωμάτιο. Αυτή η νύχτα του Ιουλίου ήταν πολύ ζεστή στο Παρίσι. Καθόταν στον καναπέ, με μια νωχελική πόζα κι απολάμβανε τις «Νύχτες της Τσάινα Μπλου» στο πέμπτο κανάλι. Ο Πιερ έλειπε για δουλειές στη Λυών. Παρόλο που έβρισκε την ταινία υπερβολική, είχε ερεθιστεί. Ένα αεράκι της ανασήκωσε την πράσινη κομπινεζόν που φορούσε. Κοίταξε το ρολόι. Ήταν δύο παρά πέντε. Το ραντεβού ήταν για τις δύο. Ανυπομονούσε. Η αδρεναλίνη ή η λίμπιντο ήταν αυτή που της έφερε μια ελαφρά ζάλη; Ένιωσε το αίμα της να καίει το πρόσωπο. Πέντε λεπτά ακόμα για να του πει ότι σκέφτηκε τις ώρες που είχαν διακόψει εσπευσμένα την επικοινωνία τους και για ότι δεν ολοκλήρωσαν επίτηδες την τελευταία φορά, όταν ο Πιερ ήταν στο γραφείο του. Δύο η ώρα. Επιτέλους. Στο μινιτέλ δίπλα της, εμφανίστηκαν τα γράμματα, μπορούσε να κολυμπήσει στο γαλαξία των λέξεων της οθόνης, όπως στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

«Είσαι εκεί. Σε σκεφτόμουνα συνέχεια. MAPK».

Πάτησε τα πλήκτρα γρήγορα, υπνωτισμένη απ’ την υπερδιέγερση.

«Ο Πιερ λείπει. Φίλησε με γρήγορα. Miss 59».

Η Πιερέτα, η Miss 59, έχει ανακαλύψει την κρυφή γοητεία του μινιτέλ, το έχει μετατρέψει σε σκοτεινό δωμάτιο και δέχεται μέσα απ’ αυτό ιδανικούς εραστές, που ποτέ δε θα γνωρίσει. Στην αρχή ήταν ένα παιχνίδι, τώρα έχει μεταβληθεί σε πάθος. Η Γαλλία προς το ’90 ονειρεύεται μ’ ένα εργαλείο της γενιάς του AIDS.

Μέσα απ’ το ροζ μινιτέλ, σε γνωρίζω μέχρι τα βάθη της ψυχής σου, αλλά δε σ’ αγγίζω.

Περιπέτειες στο φανταστικό

Ο πελάτης συνθέτει στο κλαδιά του μινιτέλ τον αριθμό 36-15 και το όνομα Αλίν. Η ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος, είν ναι και η ώρα αιχμής. Ο Ζακ είναι ένας απ’ τις χιλιάδες των μινιτελιστών, που ψαχνουν το φάντασμα του πόθου τους, κρυμμένοι και σίγουροι μέσα στην ανωνυμία τους, πίσω από ένα χαρακτηριστικό ψευδώνυμο νιώθουν ελεύθεροι να εκτεθούν και να είναι όσο κρατάει αυτό το εκτονωτικό παιχνίδι ο εαυτός τους. Ο Ζακ πατάει στα πλήκτρα: «Γδύσου». Η Αλέν του απαντάει: «Ναι, ω, το απολαμβάνω, συνέχισε». Η επικοινωνία συνεχίζεται στον ίδιο τόνο, και ανάλογα με το ταμπεραμέντο του πελάτη. 

Η περιπέτεια στο γαλαξία του 36-15 έχει αρχίσει. Λέξεις φωτεινές, τίποτ’ άλλο εκτός από λέξεις, ούτε φωνή, ούτε ένα βλέμμα. Οι πάντες καλυμμένοι πίσω από ψευδώνυμα. Περιπέτεια χωρίς κίνδυνο, επιθυμία ρυθμισμένη απ’ το γαλλικό οργανισμό τηλεπικοινωνιών, που παίζει το ρόλο του νταβατζή και μάλιστα με αδρή αμοιβή. Όμως τι θα γίνονταν χωρίς το ροζ μινιτέλ οι ερωτικά απογοητευμένοι, οι μονομανείς του σεξ, οι μοναχικοί, οι ντροπαλοί, οι απομονωμένοι, οι ανασφαλείς;  Όλοι αυτοί που περιμένουν ένα χορό μεταμφιεσμένων για να αρχίσουν, να εκφράσουν το αληθινό τους πρόσωπο, χωρίς ν’ αποριφθούν;

Περισσότεροι από τρία εκατομμύρια κομπιούτερ έχουν εγκατασταθεί στα γαλλικά σπίτια με μιάμιση ώρα εκπομπής κατά μέσον όρο το μήνα. Το μινιτέλ δεν είναι πιο ένα αντικείμενο περιέργειας, είναι για τους περισσότερους ανάγκη. Πέντε έκανομμύρια υπηρεσίες είναι προσιτές απ’ αυτό το τερματικό, που συνδέεται με τον γαλλικό οργανισμό τηλεπικοινωνιών. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις απ’ το να διαβάσεις μια στήλη ή ολόκληρη τη «Λιμπερασιόν» μέχρι να κάνεις τα ψώνια σου στο γωνιακό σούπερ μάρκετ, απ’ το να μάθεις το ωροσκόπιό σου μέχρι να ξέρεις τη θερμοκρασία την ώρα που θέλεις στην Ιαπωνία.

Όμως τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να γυρίζει εκτός απ’ την ηλιθιότητα για τους κυνικούς; Μα το σεξ, φυσικά. Τώρα, το πεζοδρόμιο γίνεται απ’ το εκράν του μινιτέλ. Διαλέγεις και πατάς τα πλήκτρα. Η Ούλα, η Αλίν, η Λιμπερτίν ακόμα η Τσιτσιολίνα θα είναι εκεί έτοιμες για πάντα.

Όλα άρχισαν στο Στρασβούργο το 1982, με τοπική ισχύ, με την εταιρία Gretel. Που έδινε πληροφορίες για την έναρξη της σεζόν του ψαρέματος ή τα προγράμματα του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι μικροεπιχειρηματίες που έπαιρναν αυτές τις πληροφορίες, γρήγορα άρχισαν να κάνουν διάλογο μεταξύ τους. Ο γαλλικός οργανισμός τηλεπικοινωνιών μυρίστηκε λαβράκι και το 1984 δημιούργησε το «περίπτερο», μια γραμμή που προοριζόταν για τα συγκροτήματα του Τύπου. Οι εφημερίδες έτσι είχαν άμεση επικοινωνία με τους αναγνώστες τους. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος ήταν τεράστια. Ο δρόμος για το σεξτέλ ήταν πια ανοιχτός. Με το φαντασιακό στοιχείο, το ροζ μινιτέλ απογειώθηκε. Πίσω απ’ την Πάολα, τον εραστή του Φεβρουαρίου τις εκρηκτικές ξανθιές με τα τεράστια στήθη ή τους γοητευτικούς άντρες με τα τεράστια μπράτσα βρίσκονται ξεπλυμένες δακτυλογράφοι, φοιτητές ή φοιτήτριες που θέλουν χαρτζηλίκι, ή άνεργοι υπάλληλοι. Η πληρωμή τους είναι κακή, 30 φράγκα την ώρα, αλλά σε καιρούς ανεργίας είναι κάτι.

Κανέναν όμως απ’ τους πελάτες του 36-15 δε φαίνεται να ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, η λίμπιντο εξωραΐζει τα πάντα. Αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούν ελεύθερα από κωδικό σε κωδικό, μιλούν, γνωρίζουν αυτό που θέλουν, εκτονώνονται, είναι ευτυχισμένοι. Η κοινωνία τους σπρώχνει στη μοναξιά, αλλά αυτοί ξέρουν να το διασκεδάζουν. Το χάπι είναι χρυσό και ποτέ δεν πρόκειται να χάσει τη λάμψη του, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις στατιστικές που λένε ότι κάθε μήνα του 1987, οι Γάλλοι πέρασαν τριάμιση εκατομμύρια ώρες να πατάνε τα πλήκτρα του μινιτέλ (απ’ αυτές το 60% ήταν για το το ροζ μινιτέλ), πληρώνοντας 58,40 φράγκα την ώρα συνδεόμενοι με τους κωδικούς του 36-15. Ο γαλλικός οργανισμός τηλεπικοινωνιών κέρδισε 44 εκατ. φράγκα το μήνα κρατώντας 21,90 φράγκα για κάθε ώρα σύνδεσης.

Απ’ τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις ήταν του περιοδικού «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», που κέρδισε απ’ τις ροζ συνδέσεις του, γύρω στα 50 εκατ. φράγκα. Ο ιδιοκτήτης του λίγο νοιάστηκε, όταν το προσωπικό του περιοδικού δυσανασχέτησε βλέποντας το κύρος του περιοδικού να βάλλεται απ’ την επίθεση του πορνό και να βρίσκει τα λεφτά βρώμικα. Το κέντρο Αλίν που άνοιξε το 1985 ο εκδότης Πεντριέλ είχε 100.000 ώρες σύνδεσης το μήνα. Γρήγορα έβαλε και τις δύο αδελφές του στην επιχείρηση. Σήμερα ο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» διαθέτει δεκατέσσερις κομπιούτερ, που κοστίζουν 1,5 εκατομμύρια φράγκα ο καθένας, προσθέτοντας στους ροζ κωδικούς του κι έναν καινούριο για τους ομοφυλόφιλους. Ξοδεύει δε για τις διαφημίσεις αυτού του είδους γύρω στα 2 με 3 εκατ. φράγκα το μήνα.

Όμως ο ανταγωνισμός έγινε ξαφνικά σκληρός. Τα κομμάτια της τούρτας μίκρυναν γιατί τη μοιράζονται πολλοί. Αυτός, που θα δώσει περισσότερα στη διαφήμιση. θα είναι ο κερδισμένος. Έτσι τα ποσά που διατίθενται γι’ αυτήν έχουν φτάσει σε ασύλληπτα ύψη. Οι εφημερίδες, οι γιγαντοαφίσες στους δρόμους, στο μετρό, στους τοίχους, δε φτάνουν πια. Αυτό, που χρειάζεται είναι να σπονσοράρουν σέξυ εκπομπές στην τηλεόραση, στα ιδιωτικά κανάλια, μια και τα σποτ που διαφημίζουν το σεξ στο μινιτέλ, λογοκρίνονται και χάνουν το νόημά τους. Νέοι επιχειρηματίες συρρέουν βλέποντας μια καλή ευκαιρία να βγάλουν λεφτά με λίγα έξοδα. Μόνο 800 φράγκα για να ανοίξετε μια γραμμή μ’ ένα κωδικό νούμερο και 2.400 η ετήσια συνδρομή.

Τηλεφωνικό σεξ

– Σ’ αρέσει τσούλα;

– Ω. ναι, είναι ωραία. Έτσι μ’ αρέσει. Πάλι, έλα ξανά…

Υποκρισία: Βαρεθήκατε τη φίλη σας και θέλετε να σας εγκαταλείψει: Ένα ηλίθιο στοίχημα με τους φίλους σας μετά από ένα Σαββατιάτικο μεθύσι; Περιέργεια; Απλώς σεξουαλική διέξοδος; Το κλαμπ των μοναχικών καρδιών φαίνεται να έχει μεγαλώσει υπέρμετρα πάντως, και όλα τ’ άλλοθι είναι πειστικά για να σχηματίζουν οι Γάλλοι ένα απ’ τα πολλά νούμερα, που αρχίζουν από 36-69. Στην άκρη του σύρματος, οι φωνές βαθιές, θηλυκές ή αρσενικές, αρχίζουν να ψιθυρίζουν στ’ αυτί του πελάτη λέξεις που η γκάμα τους θ’ αρχίσει από γλυκόλογα, για να να καταλήξει στην πλήρη ωμότητα. Χοντράδες και υπονοούμενα καλά υπολογισμένα, σε κατάλληλες δόσεις για ν’ αφήσουν τον πελάτη ανικανοποίητο. Έτσι όταν μετά από 2’ και 40’’ η γραμμή θα κλείσει αυτόματα, ο πελάτης θα ξαναπροσπαθήσει, όχι απαραίτητα στον ίδιο αριθμό, μια και το τηλεφωνικό δίκτυο με σεξουαλικές υπηρεσίες, διαθέτει 1.540 γραμμές, που συγκεντρώνουν γύρω στις 7 εκατ. κλήσεις κάθε μήνα. Πληρωμή 2,12 φράγκα τα δύο λεπτά. Το ροζ τηλέφωνο κοστίζει πιο φτηνά απ’ το μινιτέλ: αν δεν υπάρχει εικόνα, τουλάχιστον υπάρχει ο ήχος.

Βέβαια, αυτός που θα καλέσει έναν απ’ αυτούς τους αριθμούς δεν πρέπει να νομίζει ούτε στιγμή, ότι είναι ο μοναδικός χαλίφης με τις χιλιάδες χιλιάδες γκόμενες στα πόδια του, γιατί την ώρα την ώρα που μιλάει στο τηλέφωνο με την Ούλα, μαζί της είναι συνδεδεμένοι κι άλλοι τριάντα άντρες, την ίδια στιγμή.

Σημασία έχει η μαγεία γι’ αυτό και η εθνική κατανάλωση ανέβηκε το 1987 στο ποσό των 400 εκατ. φράγκων και για φέτος, οι προοπτικές προβλέπονται κατά πολύ καλύτερες. 

Η ένωση της Ευρώπης αρχίζει από το σεξ

Ο μεγάλος ανταγωνισμός στο εσωτερικό έσπρωξε το γαλλικό οργανισμό τηλεπικοινωνιών να εξαγάγει την τεχνολογία του σεξ. Πέντε εκατομμύρια μινιτέλ έχουν ήδη εξαχθεί. Η Βόρεια Αμερική και ο Καναδάς ήδη διαπραγματεύονται την αγορά τους. Αλλά είναι και η Ευρώπη που έχει αρχίσει σε κάθε κράτος της να λειτουργεί τα ροζ μινιτέλ. Στην Ισπανία μια τράπεζα έχει αγοράσει ήδη 30.000 μινιτέλ, ενώ οι Γερμανοί ζηλόφθονα περιμένουν τη στιγμή, που το κράτος θα επιτρέψει τη λειτουργία τους. Η Σουηδία έχει φτιάξει δικό της σύστημα, αντιγραφή του γαλλικού, με το όνομα Σουιστέλ και τα κέρδη του κράτους είναι ήδη τεράστια κι αυτό οφείλεται στη ροζ επικοινωνία. Τα σύνορα της Ευρώπης έχουν πέσει ήδη πριν το ’92, αφήστε που μπροστά στο κέρδος οι κυβερνήσεις δεν έχουν κανένα ενδοιασμό για τη χρήση τους κι εξάλλου μόνο στη Γαλλία δημιουργήθηκαν 12.000 καινούριες θέσεις εργασίας.

Δεν υπάρχει επίλογος. Τα πάντα παίζονται 

Ο Ντρούπυ είναι ένας μινιτέλ-φρηκ. Καταβροχθίζει τα φωτεινά γράμματα και τις εικόνες, όταν δεν παίζει μ’ αυτό, αισθάνεται την έλλειψή του. Την παραμονή της πρωτοχρονιάς είχε δεκάδες προσκλήσεις για να βγει αλλά, προτίμησε το μινιτέλ του. Δεν ήθελε να μοιραστεί με τους άλλους την ψεύτικη ζεστασιά της βραδιάς. Ήθελε να περάσει απ’ τον ένα χρόνο στον άλλο, καρφωμένος στην οθόνη του τερματικού του. Οι γιρλάντες και τα στολίδια της γιορτής θα ήταν τα ψευδώνυμά του, διαλεγμένα με μαεστρία και κέφι. «Είμαι εγκατεστημένος μόνος, απέναντι στους άλλους. Τα μεσάνυχτα είχαμε συντονίσει όλοι τα ρολόγια μας: 5, 4, 3, 2, 1… Καλή Χρονιά. Ευτυχισμένο το 1988. Όταν βαρέθηκα, χωρίς εξηγήσεις, πάτησα στο πληκτρολόγιο: Επαφή τέλος».

Το ζευγάρι τρίτου τύπου είναι έτοιμο: εσείς ο άλλος και το μινιτέλ. Δυσανασχετείτε; Ο Ρεμπώ προέτρεπε συνέχεια τους σύγχρονούς του και τις επόμενες γενιές: «Να είστε πάντα μοντέρνοι». Μια μαγική φράση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Τεύχος 16, Ιούλιος 1988

*Το άρθρο αναδημοσιεύεται διατηρώντας την αρχική μορφή.