Ουκρανία: η διπλή δυνητική σημασία των στρατιωτικών της επιτυχιών.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήρθε ορμητικός στις ζωές όλων μας πριν 50 μέρες, άλλαξε σχεδόν ανεπιστρεπτί πολλά δεδομένα των καιρών μας, επαναδιαμόρφωσε στρατηγικούς σχεδιασμούς δεκαετιών στην Ευρώπη, έφερε έντονη αναταραχή και ανασφάλεια σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο στις ζωές των πολιτών, και είναι ακόμα σημαντικό μέρος της καθημερινότητας μας.

Από την πρώτη στιγμή, και από την επικοινωνιακή πολιτική του Κρεμλίνου που μίλαγε για υπόθεση λίγων ημερών, και μια προέλαση του Ρώσικου στρατού, που μάλιστα θα έβρισκε υποστηρικτές σε μεγάλα κομμάτια του Ουκρανικού λαού, και μηδενική αντίσταση, το ζητούμενο έμοιαζε να ήταν ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις και οι σχεδιασμοί του δικτάτορα Πούτιν σχετικά με όλη αυτή την κλιμάκωση, και τι ακριβώς σκοπεύει να καταφέρει με όλη αυτή την απρόκλητη επίθεση.

Οι μέρες κύλησαν, η Ουκρανική αντίσταση αποδεικνυόταν όλο και πιο στιβαρή, η οπτική όλων μας στην Δύση άρχισε να αλλάζει, η γενναιότητα και η αισιοδοξία αντικατέστησαν ψυχοπολιτικά τον φόβο και το αρχικό σάστισμα, και στην παρούσα κατάσταση βλέπουμε μια πορεία των πραγμάτων που είναι εντελώς διαφορετική απότι θα περίμενε ο καθένας.

Και κυρίως: τελείως διαφορετική απότι θα περίμενε και ο ίδιος ο στρατηγικός εγκέφαλος όλης αυτής της ιστορίας, ο ρώσος δικτάτορας, ό,τι και να προσπαθεί να επικοινωνήσει για να συνεχίσει να στηρίζει το αφήγημα της στρατηγικής διάνοιας, και του ανθρώπου που μπορεί να ελέγχει, εντελώς μόνος του, πράγματα που φάνηκαν ξεκάθαρα ότι έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο του.

Γαι την ακρίβεια, τις τελευταίες σχεδόν είκοσι μέρες, όλα δείχνουν ότι όχι μόνο οι σχεδιασμοί της Ρωσίας ήταν εντελώς αποτυχημένοι, αλλά και ότι η Ουκρανική άμυνα δείχνει να είναι όλο και πιο αποτελεσματική. Οι Ουκρανοί αυτή την στιγμή φαίνονται πιο δυνατοί από ποτέ, ανακαταλαμβάνουν περιοχές, διώχνουν τους επιτιθέμενους από περιοχές ισχύος του, αποκόπτουν γραμμές πολεμικής τροφοδοσίας, επιφέρουν χτυπήματα ακόμη και σε Ρωσικό έδαφος, που κρίνονται στρατηγικά δόκιμα, και πρόσφατα είχαν μια τεράστια επιτυχία: την βύθιση του “αβύθιστου” θωρηκτού Μόσκβα, που έδειξε να απέδειξε σε πολλά επίπεδα μια ανικανότητα της ρωσικής πολεμικής μηχανής, που πραγματικά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, πριν διαπιστώσει  επί του πρακτέου ότι η παντοδυναμία του στρατού της Ρωσίας είχε απλά καλλιεργηθεί ως αφήγημα, και δεν ισχύει.

Όμως, τι μπορούν να σημάνουν για την περαιτέρω πορεία του πολέμου οι στρατιωτικές επιτυχίες της Ουκρανίας; Και πόσο μπορούν να οδηγήσουν σε μια τελική ήττα της Ρωσίας σε στρατιωτικό επίπεδο, και κατά επέκταση, τι μπορούν να σημαίνουν για μια επόμενη κλιμάκωση σε στρατιωτικό επίπεδο, που θα είναι πραγματικά καταστροφική, και τελειωτικά θηριώδης;

Στα ερώτηματα αυτά δεν υπάρχει σαφής απάντηση, αλλά μοιάζουν όλα να κρέμονται και πάλι από το θυμικό, από την ψυχοπολιτική κατάσταση του Ρώσου δικτάτορα και μόνο. Μοιάζει μια περαιτέρω κλιμάκωση, κυρίως σε περίπτωση που η Ρωσία δείχνει να ηττάται στρατιωτικά να κρέμεται πια μόνο από την δυνατότητα του Πούτιν να αποδεχτεί την αποτυχία των σχεδιασμών του, και την διαχείριση αυτής, σε προσωπικό επίπεδο.

Και τα δεδομένα, δείχνουν να περιλαμβάνουν δυνητικά ακόμη και την χρήση πυρηνικών όπλων, σε μια τρομερή απασφάλιση ισχύος, και μοιάζουν να είναι ανοιχτά σε κάθε επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, η διαχείριση ενός πολέμου σε πραγματικό χρόνο, από την Ουκρανία, φυσικά πρέπει να έχει στόχο την μία στρατιωτική επιτυχία μετά την άλλη, απλά μοιάζει πιθανό το παράλογο: η πιθανότητα να νικήσουν τόσο πολύ οι Ουκρανοί σε έναν συμβατικό πόλεμο, που τελικά θα χάσουν πολλαπλά, απλά επειδή ο παράγοντας Πούτιν είναι ανεξέλεγκτος, και παντοδύναμος, διαθέτωντας το ύστατο όπλο για κάθε πόλεμο, την δυνατότητα χρήσης πυρηνικών.