Τούνη και Αλεξάνδρου: Καλώς ήρθατε στο σύμπαν του χωρισμένου influencer parenting
Το σοσιαλμιντιακό «Κράμερ εναντίον Κράμερ» που δεν χρειαζόμαστε.
Υπάρχει μια στιγμή που ανοίγεις τα social για να χαλαρώσεις και καταλήγεις να παρακολουθείς, άθελά σου, ένα οικογενειακό δράμα σε επεισόδια. Με captions, υπαινιγμούς, απαντήσεις «χωρίς να λέω ονόματα» και, δυστυχώς, με πρωταγωνιστή ένα παιδί που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει δημόσια εικόνα. Καλώς ήρθατε στο σύμπαν του χωρισμένου influencer parenting, με case study την Ιωάννα Τούνη και τον Δημήτρη Αλεξάνδρου.
Μετά τον χωρισμό τους, οι δυο τους δεν έμειναν απλώς δύο γονείς που προσπαθούν να συνεννοηθούν. Έγιναν δύο ξεχωριστά κανάλια επικοινωνίας, δύο timelines, δύο αφηγήσεις για το ίδιο παιδί. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι μιλάνε. Είναι πώς μιλάνε. Και κυρίως, πού. Μπροστά στην κάμερα του κινητού τους, σ’ ένα θέαμα που θα το δει ο καθένας.
Η Ιωάννα Τούνη, συνηθισμένη να μοιράζεται τη ζωή της χωρίς φίλτρα, από το τι φόρεσε μέχρι τι καναπέ πήρε, έχει επιλέξει να εντάξει και τον μικρό Πάρη στην καθημερινή της ψηφιακή αφήγηση. Δεν είναι η μόνη, ασφαλώς, το μισό διαδίκτυο αποτελείται από γονείς που κάνουν τα παιδιά τους περιεχόμενο στα κοινωνικά προφίλ τους. Εδώ όμως δεν βλέπουμε μόνο τις χαρούμενες στιγμές, τα παιχνίδια, τις αγκαλιές και τα χαμόγελα, βλέπουμε και τα πιο ευαίσθητα κεφάλαια, όπως είναι οι ασθένειες, οι γιατροί, το πηγαινέλα του παιδιού μεταξύ μάνας και πατέρα. Κοινώς, βλέπουμε αχρείαστες λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής τους όχι μόνο της δικής τους, αλλά και του παιδιού τους. Σε πρόσφατες αναρτήσεις της η Τούνη μίλησε ανοιχτά για το πρόβλημα υγείας του παιδιού, για την επίσκεψη στο νοσοκομείο και για το πόσο την αναστάτωσε η κατάσταση. Μέχρι εδώ, θα πει κανείς, ανθρώπινο.
Το σοκ έρχεται όταν το αφήγημα γλιστράει από την αγωνία της μάνας στις αιχμές. Όταν σκρολάρεις και πέφτεις πάνω σε βίντεο της πιο διάσημης influencer της χώρας και την ακούς να πετάει υπονοούμενα για το αν το παιδί ήταν καλά φροντισμένο όταν βρισκόταν με τον πατέρα του. Λόγια που δεν κατονομάζουν, αλλά δείχνουν. Και όλα αυτά με φωτογραφίες και βίντεο του ίδιου του μικρού Πάρη, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση με την οικογένεια, πέρα από το ότι πατάνε like.
Από την άλλη πλευρά, ο Δημήτρης Αλεξάνδρου δεν έμεινε σιωπηλός. Δεν μπήκε σε λεπτομέρειες, δεν ανέλυσε περιστατικά, αλλά επέλεξε τον γνώριμο δρόμο των έμμεσων απαντήσεων. Stories με νόημα, φράσεις για ανθρώπους που απογοητεύουν, για αλήθειες που φαίνονται με τον χρόνο. Μια δημόσια άμυνα χωρίς ονόματα, αλλά με ξεκάθαρο αποδέκτη. Και κάπως έτσι, ένα κοινωνικό μέσο μετατράπηκε σε πίστα παθητικά επιθετικού διαλόγου δυο χωρισμένων ανθρώπων, με φόντο ένα νήπιο.
Ο μικρός Πάρης δεν είναι απλώς «το παιδί τους». Είναι ήδη ένα ψηφιακό αποτύπωμα. Ένα αρχείο με stories, captions, σχόλια τρίτων, δημοσιεύματα και screenshots.
Εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Όχι ο χωρισμός, αυτός συμβαίνει. Ούτε οι διαφωνίες μεταξύ γονέων, κι αυτές αναπόφευκτες είναι. Αλλά το γεγονός ότι όλα αυτά εκτυλίσσονται δημόσια, με το παιδί παρόν, είναι σοκαριστικό.
Ο μικρός Πάρης δεν είναι απλώς «το παιδί τους». Είναι ήδη ένα ψηφιακό αποτύπωμα. Ένα αρχείο με stories, captions, σχόλια τρίτων, δημοσιεύματα και screenshots. Γίνεται ζωντανό prop σκηνής ενός σοσιαλμιντιακού «Κράμερ εναντίον Κράμερ». Αυτό το παιδί κάποια στιγμή θα μεγαλώσει και θα δει τον εαυτό του να έχει υπάρξει περιεχόμενο σε μια περίοδο που δεν μπορούσε να πει «όχι». Και μαζί με τις γλυκές στιγμές, θα βρει και τις δύσκολες, τους υπαινιγμούς, τις κατηγορίες, τις online εντάσεις ανάμεσα στους δύο ανθρώπους που υποτίθεται ότι έπρεπε να λειτουργούν ως ομάδα για χάρη του.
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Τούνη και στον Αλεξάνδρου, φυσικά. Είναι κομμάτι μιας ευρύτερης τάσης, του parenting ως content. Εκεί όπου το παιδί δεν είναι απλώς μέλος της οικογένειας, αλλά στοιχείο αφήγησης, engagement και αλγορίθμου. Όπου κάθε στιγμή, από το πρώτο χαμόγελο μέχρι τον πρώτο πυρετό, μπορεί να γίνει ανάρτηση. Και όσο πιο αληθινή ή δραματική, τόσο καλύτερα αποδίδει.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει άβολο: ποιος προστατεύει τον ανήλικο όταν οι ίδιοι οι γονείς του χτίζουν τη δημόσια εικόνα του κατά πώς θέλουν; Ποιος βάζει όρια όταν το προσωπικό μπλέκεται με το δημόσιο και το συναίσθημα με το reach; Όταν δυο χωρισμένοι παίζουν εχθρικό πινγκ πονγκ πάνω από το παιδί τους, μέσω αναρτήσεων; Γιατί τα stories μπορεί να εξαφανίζονται σε 24 ώρες, αλλά το ίχνος μένει. Στις μηχανές αναζήτησης, ατα reposts, στη συλλογική μνήμη του ίντερνετ. Και αυτό το ίχνος δεν το διαχειρίζεται ένα ανήλικο παιδί, το κουβαλά σαν προιστορία που γράφτηκε ερήμην του.
Ίσως τελικά το πιο ώριμο parenting σήμερα να μην είναι το πόσο ανοιχτά μιλάς, αλλά το πότε επιλέγεις να σωπάσεις. Όχι για να κρύψεις την αλήθεια, αλλά για να προστατεύσεις κάποιον που δεν μπορεί ακόμα να προστατεύσει τον εαυτό του.
