Τι θα γινόταν αν το σώμα σας μπορούσε να αισθανθεί τα SMS ή τα mail που δέχεστε

Περιβαλλόμαστε από άυλες πληροφορίες. Κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας, τα ραδιοκύματα διαδίδουν τα κρυπτογραφημένα μηνύματα μέσα από τους τοίχους μας, τα έπιπλα μας και τα κρανία μας. Και για να μεταφράσουμε αυτές τις πανταχού παρούσες καταιγιστικές πληροφορίες, παίρνουμε παντού μαζί μας τα τηλέφωνα μας ή ανοίγουμε τα laptops μας, πατώντας ατελείωτα κουμπιά, ενώ κοιτάζουμε τις οθόνες. Είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα με τα interfaces σήμερα και δεν λύνεται απαραίτητα με κάτι σαν το Apple Watch, το οποίο στην πραγματικότητα συρρικνώνει την οθόνη για τον καρπό σας.

Σε απάντηση, όλων αυτών  το Εργαστήριο Αμφίδρομης Αρχιτεκτονικής του Bartlett School of Architecture δημιούργησε ένα project που ονομάζεται Sarotis. Είναι μια απόδειξη του πώς θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας, εάν το σώμα μας θα μπορούσε να αισθανθεί τα δεδομένα και όχι απλά να τα δει.

Η συσκευή, είναι κατασκευασμένη από σιλικόνη η οποία τυλίγεται γύρω από το πόδι, το χέρι, και το λαιμό του χρήστη. Είναι πνευματική, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να ενεργοποιηθεί μέσω φουσκώματος και ξεφουσκώματος με βάση το πώς είναι προγραμματισμένη να ανταποκριθεί με τον κόσμο γύρω της. Το μαλακό υλικό ωθεί απαλά το σώμα αυτού που το φοράει, ενεργώντας σχεδόν σαν δεύτερο δέρμα, που αντιδρά με κάθε λέξη γύρω μας.

Ποια είναι η αίσθηση, ακριβώς; Η ομάδα δοκίμασε πώς ο Sarotis θα μπορούσε να ενισχύσει και να αυξήσει την αντίληψη ενός ατόμου για την αρχιτεκτονική. Για παράδειγμα, χρησιμοποίησαν το Project Tango της Google να δημιουργήσουν ένα χάρτη ενός μεγάλου δωματίου. Στη συνέχεια, «σχεδίασαν» με ψηφιακό τρόπο ένα αόρατο μονοπάτι όπου οι συμμετέχοντες με δεμένα μάτια, έπρεπε να το διασχίσουν, φορώντας τον Sarotis ο οποίος είχε προγραμματιστεί για να τους καθοδηγήσει με βάση την απτική ανάδραση. Όχι μόνο  μπόρεσαν να το κάνουν μέσα σε λίγα λεπτά, αλλά στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες είχαν τη δυνατότητα να αναπαράγουν τη ζιγκ-ζαγκ πορεία σε ένα σκίτσο. Τα αποτελέσματα, παρά το γεγονός ότι ήταν ατελή, δεν ήταν άσχημα, αν σκεφτεί κανείς ότι οι άνθρωποι κλήθηκαν να σχεδιάσουν κάτι που ήταν κυριολεκτικά αόρατο.

Σε αυτό το σημείο, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το πώς ακριβώς ο Sarotis θα έβρισκε εφαρμογή στον κόσμο μας. Μετά από όλα, τα τηλέφωνα μας δονούνται για να μας ειδοποιήσουν όταν έχουμε ένα email ή sms, κάτι το οποίο είναι ίσως ο πιο δημοφιλής τρόπος ειδοποίησης χωρίς να ενοχλεί τον περίγυρο. Παρόλα αυτά, θα μπορούσαμε να δούμε τον Sarotis να χρησιμοποιείται σε επικίνδυνες περιοχές, όπως τα εργοτάξια, όπου πολλοί άνθρωποι διαχειρίζονται ταυτόχρονα αμέτρητες εργασίες. Αν το σύστημα ήταν συνδεδεμένο επαρκώς για να παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα, μία συσκευή Sarotis θα μπορούσε να προειδοποιήσει τους χρήστες που εργάζονται, για παράδειγμα, σε μια δουλειά όπου υπάρχει οξυγονοκολλητής, όποτε αλλάζει το επίπεδο ασφαλείας του εργασιακού περιβάλλοντός τους.

Ωστόσο η χρησιμότητα του Sarotis αποδεικνύεται περίτρανα από το πρώτο του πείραμα, όταν μια χρήστης φόρεσε τον προσθετικό εξοπλισμό για 36 ώρες. «Στην αρχή δεν ήταν αρκετά άνετη με την ύπαρξη μιας συσκευής που την πίεζε στο λαιμό της» εξηγεί η ομάδα. Αλλά μετά από λίγες ώρες, «η χρήστης άρχισε να συνδέεται με τη συσκευή». Σύντομα, ανέφερε ότι θα δοκίμαζε με ευχαρίστηση ένα ακόμα μεγαλύτερο προσθετικό εξοπλισμό.

Με άλλα λόγια, μπορεί να φαίνεται σήμερα κάπως ασφυκτικό σαν δεύτερο δέρμα που «αισθάνεται» τις αόρατες δυνάμεις στο περιβάλλον μας, ωστόσο αύριο θα μπορούσαμε να συνδεθούμε με μεγάλη άνεση.