Μπορεί ένα βιντεοπαιχνίδι να είναι σπορ;

Για 2 ολόκληρες εβδομάδες, οι 24 καλύτερες ομάδες του Counter Strike ‘’αγωνίστηκαν’’ για να καταλήξουν σε έναν πολύωρο τελικό ανάμεσα σε 2. Το ότι οι ομάδες ήταν από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, μικρή σημασία έχει όταν μιλάμε για το πρωτάθλημα ενός βιντεοπαιχνιδιού, όπου όλος ο κόσμος είναι μια γειτονιά.

Το ‘’Counter Strike’’ είναι ένα από τα πιο γνωστά παιχνίδια στο χώρο των video game, με εκατομμύρια πιστούς οπαδούς. Έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά το 1999 και σίγουρα λίγοι θα είχαν την παραμικρή ιδέα για το μέγεθος της επιτυχίας που θα ακολουθούσε. Κατάφερε να γίνει συνώνυμο του first person shooter, να χαρακτηρίζει δηλαδή μια τρομερά δημοφιλή κατηγορία παιχνιδιών, όπου ο παίχτης έχει οπτική πρώτου προσώπου, βρίσκεται δηλαδή μέσα στον ‘’ήρωα’’, βλέπει με τα μάτια του και αντιλαμβάνεται τη δράση σαν να συμβαίνει γύρω του.

Στο ίδιο διάστημα, το μεγαλύτερο esport, το γνωστό League of Legends ή για τους μυημένους LoL σε μια από τις μεγάλες διοργανώσεις της χρονιάς, καθήλωσε 4 εκατομμύρια θεατές μπροστά στις οθόνες του. Ο συνδυασμός Counter Strike και LoL, μέτρησε συνολικά 7 εκατομμύρια οπαδούς ή περίεργους, μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο.

Από τα 7 εκατομμύρια αυτά που για 24ωρα παρακολουθούσαν τη δράση, ελάχιστοι είναι επαγγελματίες παίκτες, που συμμετέχουν σε επίσημες ομάδες, με προπονητές και συμβούλους που θα τους βοηθήσουν να κερδίσουν τρόπαια και να αυξήσουν τις απολαβές τους. Οι υπόλοιποι, ερασιτέχνες, αφιερώνουν ώρες από τη ζωή τους, ώστε να εξελίξουν την τεχνική τους στο παιχνίδι, ξοδεύουν για εξοπλισμό, φυσικό ή ψηφιακό, κουράζονται, όπως ακριβώς εκατομμύρια ερασιτέχνες αθλητές οποιουδήποτε σπορ έχει εφευρεθεί στον πλανήτη.

Όταν τα βιντεοπαιχνίδια πρωτοεμφανίστηκαν, τη δεκαετία του 70, εκστασιασμένοι παίκτες συγκεντρώνονταν στα παιχνιδάδικα της κάθε γειτονιάς, περνώντας ώρες μπροστά σε κατασκευές που θύμιζαν ΑΤΜ. Ελέγχοντας με ένα λεβιεδάκι, την κίνηση μιας φιγούρας που είχε το σχήμα μιας παρέας κύβων που προσπαθούσε να μείνει ενωμένη περνώντας εμπόδια. Αυτό ήταν ο ήρωας.

Χρόνια μετά, τα γραφικά στα video game  έχουν ξεπεράσει την πραγματικότητα. Τα παιχνίδια θυμίζουν ταινίες δράσης, με τη χρήση τρισδιάστατων εικόνων και τεχνητής νοημοσύνης. Δίνουν τη δυνατότητα στον παίκτη να ζήσει την ένταση των σκηνών, να νιώσει τον κίνδυνο. Παίζοντας σε πρώτο πρόσωπο, συμμετέχει στη δράση, γίνεται ο ίδιος, ο ήρωας, και τα συναισθήματα εναλλάσσονται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Τα βιντεοπαιχνίδια πλέον είναι ‘’εθιστικά’’ σαν εμπειρία.  Τα 197,7 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν ο τζίρος του κλάδου για το 2020 είναι ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη.

Άθλημα είναι η ατομική ή ομαδική δραστηριότητα που γυμνάζει το σώμα και συχνά περιλαμβάνει τον ανταγωνισμό για την επίτευξη καλύτερων επιδόσεων. Στον ορισμό αυτό, τα e-sports σε καμία περίπτωση δεν χωράνε. Ναι, έχουν στρατηγική, το ίδιο και το σκάκι ή ένα παιχνίδι με τράπουλα. Ναι, θέλουν προπόνηση για να γίνεις καλύτερος. Και η κιθάρα θέλει εξάσκηση, δεν είναι άθλημα όμως. Όσο για τον ανταγωνισμό, υπάρχει στα πάντα στη σημερινή κοινωνία που όλοι ‘’απαιτούν’’ να ξεχωρίζουν και να είναι καλύτεροι από τους άλλους.

Το ότι κρατάς ένα χειριστήριο και έχεις επιδέξια δάχτυλα, δεν κάνει το LoL άθλημα. Αν από τα νεύρα σου σε μια χαμένη πίστα, ‘’σπάσεις’’ τα πάντα γύρω σου, κάνοντας αυτή την αντίδραση νόρμα, ίσως καταφέρεις να θεωρηθείς αθλητής σε κάτι νέο, με το όνομα που θα δώσεις σε αυτή σου τη δραστηριότητα. Μέχρι τότε, το e-sports θα είναι όρος που απλά γίνεται ανεκτός γιατί, είναι πολλά τα λεφτά. Απλά.