Αλίνα Χάμπα: Η 42χρονη πρώην δικηγόρος του Τραμπ, τα δύο διαζύγια, τα δύο παιδιά και ο γάμος με τον πάμπλουτο 29χρονο που ανατρέπει τα στερεότυπα

Ο γάμος της με τον πολύ νεότερο Τούρκο επιχειρηματία Τουρχάν Μιλντόν δεν είναι απλώς μια ιστορία πολυτέλειας στο Waldorf Astoria. Είναι και μια καλή αφορμή να αναρωτηθούμε γιατί εξακολουθούμε να εκπλησσόμαστε όταν μια γυναίκα μετά τα 40 επιλέγει να ξαναρχίσει  και μάλιστα με έναν νεότερο άνδρα.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Υπάρχουν γάμοι που γίνονται είδηση για το νυφικό, τα λουλούδια και τα καράτια του διαμαντιού. Και υπάρχουν γάμοι που, χωρίς ίσως να το επιδιώκουν, ακουμπούν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την ίδια την τελετή.

Ο γάμος της Αλίνα Χάμπα με τον Τουρχάν Μιλντόν ανήκει κάπου ανάμεσα στα δύο.

Το σκηνικό, ομολογουμένως, δύσκολα περνά απαρατήρητο. Το ιστορικό Waldorf Astoria της Νέας Υόρκης, κερασιές σε λευκές και ροζ αποχρώσεις, εκατοντάδες κόκκινα τριαντάφυλλα, άνθρωποι από τον χώρο της αμερικανικής εξουσίας και μια διοργάνωση της οποίας μόνο η αίθουσα, η μουσική και τα λουλούδια εκτιμήθηκε από επαγγελματία του χώρου ότι θα μπορούσαν να αγγίξουν το ένα εκατομμύριο δολάρια. Η τελετή οργανώθηκε, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, μέσα σε περίπου τρεις μήνες.

Όμως, προσωπικά, δεν είναι αυτό που βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρον στην ιστορία.

Είναι η ίδια η νύφη και η επιλογή της. 

Η Αλίνα Χάμπα είναι 42 ετών. Είναι δικηγόρος, υπήρξε προσωπική δικηγόρος του Ντόναλντ Τραμπ και στη συνέχεια υπηρέτησε ως ομοσπονδιακή εισαγγελέας στο Νιου Τζέρσεϊ. Έχει ήδη παντρευτεί δύο φορές και έχει δύο παιδιά, την Κλόι και τον Λουκ, από τον πρώτο της γάμο με τον δικηγόρο Μάθιου Άγιετ.

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για μια γυναίκα που βρίσκεται στην αρχή της ενήλικης ζωής της και προσπαθεί να καταλάβει ποια θέλει να γίνει.

Έχει ήδη γίνει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ιστορίας.

Ο γαμπρός που είναι πολύ νεότερος

Ο Τουρχάν Μιλντόν είναι CEO της Miller Holding, ενός τουρκικού επιχειρηματικού ομίλου με δραστηριότητα μεταξύ άλλων στις κατασκευές και σε διεθνή projects.

Σχεδόν ολόκληρος ο διεθνής Τύπος τον παρουσίασε τις τελευταίες ημέρες ως 29χρονο δισεκατομμυριούχο, άρα 13 χρόνια νεότερο από τη Χάμπα. Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική ασυμφωνία: επίσημη εταιρική καταχώριση στο βρετανικό Companies House αναφέρει ως μήνα και έτος γέννησής του τον Δεκέμβριο του 2000. Συνεπώς, το ασφαλές είναι να πούμε ότι είναι σημαντικά νεότερός της και ότι η ηλικία των 29 ετών είναι εκείνη που αναφέρεται ευρέως στα δημοσιεύματα.

Και εδώ αρχίζει η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Γιατί εάν αντιστρέφαμε τα φύλα, πόσο ενδιαφέρουσα θα μας φαινόταν πραγματικά η διαφορά ηλικίας;

Όταν εκείνος είναι μεγαλύτερος, σχεδόν δεν αποτελεί είδηση

Έχουμε μεγαλώσει μέσα σε μια κουλτούρα όπου ένας ισχυρός άνδρας στα 40, στα 50 ή στα 60 μπορεί να εμφανιστεί δίπλα σε μια σημαντικά νεότερη γυναίκα χωρίς η ηλικία του να γίνεται απαραίτητα η κεντρική αφήγηση της σχέσης.

Όταν όμως συμβεί το αντίστροφο, ξαφνικά οι αριθμοί μπαίνουν στον τίτλο.

«Εκείνη 42, εκείνος 29».

Σαν να πρέπει πρώτα να λύσουμε τη μαθηματική εξίσωση και μετά να ασχοληθούμε με τους ανθρώπους.

Ίσως λοιπόν η συγκεκριμένη ιστορία να έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή αντιστρέφει μια εικόνα που για δεκαετίες θεωρούσαμε φυσιολογική μόνο προς μία κατεύθυνση.

Μια γυναίκα στα 42 δεν χρειάζεται να απολογηθεί επειδή ερωτεύτηκε έναν νεότερο άνδρα περισσότερο απ’ όσο θα χρειαζόταν να απολογηθεί ένας 42χρονος άνδρας επειδή παντρεύτηκε μια γυναίκα στα 20 ή στα 30 της.

Και αυτό δεν είναι θρίαμβος απέναντι στους άνδρες.

Είναι απλώς ισότητα απέναντι στον χρόνο.

Στα 42 δεν ξεκινάς από το μηδέν

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που μου φαίνεται σημαντικότερο.

Για χρόνια αντιμετωπίζαμε τη γυναικεία ζωή σαν μια αυστηρή ακολουθία προθεσμιών.

Σπουδές. Καριέρα. Σχέση. Γάμος. Παιδιά.

Και όλα αυτά, κατά προτίμηση, μέσα σε συγκεκριμένες ηλικίες.

Σαν μετά από ένα σημείο να κλείνει σιγά σιγά η πόρτα των μεγάλων προσωπικών αποφάσεων και η γυναίκα να οφείλει απλώς να διαχειριστεί εκείνες που πήρε νωρίτερα.

Μόνο που η ζωή δεν λειτουργεί έτσι.

Η Χάμπα έχει ήδη δημιουργήσει οικογένεια. Έχει δύο παιδιά. Έχει περάσει από γάμους και διαζύγια. Έχει δημιουργήσει επαγγελματική ταυτότητα και έχει βρεθεί σε περιβάλλοντα μεγάλης πίεσης και δημόσιας έκθεσης.

Ο καινούργιος γάμος της επομένως δεν χρειάζεται να διαβαστεί μέσα από το παλιό αφήγημα της γυναίκας που «πρέπει να προλάβει».

Δεν χρειάζεται να προλάβει τίποτα.

Και αυτή ακριβώς είναι ίσως η ελευθερία της συγκεκριμένης ηλικίας.

Η γυναίκα που ξέρει περισσότερο τι δεν θέλει

Στα 20 συχνά επιλέγουμε με βάση αυτό που φανταζόμαστε ότι θα είναι μια σχέση.

Στα 30 αρχίζουμε να γνωρίζουμε καλύτερα τι χρειαζόμαστε.

Και μετά τα 40, για πολλές γυναίκες, υπάρχει κάτι ακόμη πιο πολύτιμο: γνωρίζουν πολύ καλύτερα τι δεν θέλουν.

Δεν θα ισχυριστώ ότι η ηλικία εγγυάται σοφία. Ούτε ότι ένα διαζύγιο μετατρέπει αυτομάτως κάποιον σε ειδικό στις ανθρώπινες σχέσεις. Οι άνθρωποι μπορούν να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη στα 25, στα 45 και στα 65.

Αλλά η εμπειρία μπορεί να προσφέρει κάτι που δύσκολα αποκτάται διαφορετικά: μέτρο.

Έχεις δει μια σχέση να αρχίζει.

Έχεις δει μια σχέση να αλλάζει.

Ίσως έχεις δει και μια σχέση να τελειώνει.

Έχεις μάθει ότι μια διαφωνία δεν σημαίνει απαραίτητα καταστροφή, ότι ένας καβγάς δεν χρειάζεται πάντα νικητή, ότι το να έχεις δίκιο δεν είναι πάντοτε σημαντικότερο από το να καταλάβεις τον άλλον.

Και κυρίως έχεις μάθει ότι η αγάπη δεν αρκεί χωρίς χαρακτήρα, συνεννόηση και ψυχραιμία.

Αυτό δεν κάνει μια 42χρονη γυναίκα «καλύτερη σύντροφο» από μια 29χρονη.

Την κάνει, όμως, διαφορετική γυναίκα από εκείνη που ήταν η ίδια δέκα ή δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα.

Και γιατί όχι ένας νεότερος άνδρας;

Εδώ βρίσκεται ίσως το τελευταίο ταμπού.

Γιατί όχι;

Γιατί εξακολουθούμε να θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο ότι ο άνδρας πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος, ο περισσότερο έμπειρος, εκείνος που έχει ήδη αποκτήσει κύρος, οικονομική ασφάλεια και κοινωνική θέση;

Και γιατί μας φαίνεται πιο ασυνήθιστη μια σχέση στην οποία η γυναίκα φέρνει περισσότερα χρόνια εμπειρίας;

Ο Μιλντόν δεν παρουσιάζεται ως ένας νεαρός άνδρας που αναζητά κάποιον να τον «καθοδηγήσει». Είναι επικεφαλής ενός μεγάλου οικογενειακού επιχειρηματικού σχήματος και δραστηριοποιείται σε ένα περιβάλλον διεθνών επενδύσεων.

Και ίσως εδώ βρίσκεται κάτι που συχνά παραβλέπουμε. Μια γυναίκα σε αυτή τη φάση της ζωής της μπορεί να έχει κάτι εξαιρετικά ελκυστικό που δεν έχει καμία σχέση με την ηλικία ως αριθμό: έχει ήδη ζήσει αρκετά ώστε να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό της. Έχει μεγαλύτερη εμπειρία ζωής, πιθανώς περισσότερη ψυχραιμία απέναντι στις δυσκολίες και, κυρίως, δεν χρειάζεται έναν άνδρα για να της προσφέρει ταυτότητα ή για να της υποσχεθεί τη ζωή που δεν έχει ακόμη δημιουργήσει.

Και αυτό μπορεί να έχει ιδιαίτερη αξία ακόμη και —ή ίσως ιδιαίτερα— δίπλα σε έναν ισχυρό άνδρα. Γιατί ένας άνθρωπος που έχει ήδη δύναμη, χρήματα και επαγγελματική επιτυχία δεν χρειάζεται απαραίτητα δίπλα του κάποιον που θα εντυπωσιαστεί από όλα αυτά. Μπορεί να αναζητά έναν άνθρωπο με δική του προσωπικότητα, αυτοπεποίθηση και ζωή.

Μια γυναίκα που έχει ήδη δημιουργήσει οικογένεια, έχει μεγαλώσει παιδιά, έχει περάσει από σχέσεις που πέτυχαν και σχέσεις που τελείωσαν και έχει χτίσει τη δική της επαγγελματική διαδρομή δεν έρχεται σε μια καινούργια σχέση από θέση ανάγκης. Μπορεί να έρχεται από θέση επιλογής.

Και αυτή είναι ίσως η ουσιαστικότερη διαφορά.

Δεν χρειάζεται να σταθεί πίσω από έναν ισχυρό άνδρα.

Μπορεί απλώς να σταθεί δίπλα του.

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα πάνω της δεν είναι το νυφικό

Βεβαίως, ο γάμος είχε όλα όσα χρειάζεται το internet για να ενθουσιαστεί.

Το Waldorf Astoria, λουλούδια παντού, ένα εντυπωσιακό διαμαντένιο δαχτυλίδι, διάσημους και ισχυρούς καλεσμένους.

Όλα αυτά είναι φωτογενή.

Αλλά δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική ιστορία.

Η πραγματική ιστορία είναι μια γυναίκα 42 ετών που δεν συμπεριφέρεται σαν να έχει ήδη χρησιμοποιήσει όλες τις «πρώτες φορές» που της αναλογούσαν.

Έκανε οικογένεια.

Απέκτησε παιδιά.

Παντρεύτηκε.

Χώρισε.

Ξαναπαντρεύτηκε.

Ξαναχώρισε.

Και ξαναφόρεσε νυφικό.

Όχι στα 25.

Στα 42.

Και ίσως πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να παρουσιάζουμε αυτό το «ξανά» σαν υποσημείωση ή αποτυχία της προηγούμενης ζωής.

Μπορεί απλώς να είναι ζωή.

Δεν είναι δεύτερη ευκαιρία. Είναι επόμενη επιλογή

Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η έκφραση «δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα».

Κρύβει μέσα της την ιδέα ότι υπήρξε μία κανονική ευκαιρία και μετά ακολουθούν οι επαναληπτικές.

Γιατί;

Ένας άνθρωπος στα 42 δεν είναι η αποτυχημένη εκδοχή του εαυτού του στα 30.

Μπορεί να είναι η πιο ολοκληρωμένη.

Και μια γυναίκα που έχει ήδη αποκτήσει παιδιά δεν βρίσκεται αναγκαστικά απέναντι σε μια σχέση με το άγχος της δημιουργίας οικογένειας που μπορεί να συνοδεύει άλλες φάσεις της ζωής. Αυτό φυσικά δεν ισχύει για όλες τις γυναίκες και δεν πρέπει να μετατραπεί σε νέο στερεότυπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η Χάμπα έχει ήδη δύο παιδιά και μια διαμορφωμένη οικογενειακή πραγματικότητα.

Μπορεί λοιπόν να επιλέξει έναν άνθρωπο περισσότερο με βάση το ποιος είναι σήμερα και λιγότερο με βάση το αν χωρά σε ένα κοινωνικό χρονοδιάγραμμα.

Και αυτό αλλάζει πολλά.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πολυτέλεια αυτού του γάμου να μην ήταν τα λουλούδια, το Waldorf Astoria ή το διαμάντι.

Ίσως να ήταν κάτι που δεν αγοράζεται.

Η δυνατότητα να ξεκινήσεις ξανά χωρίς να αισθάνεσαι ότι άργησες.

Και αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσουμε από την ιστορία της Αλίνα Χάμπα, δεν είναι ότι μια 42χρονη γυναίκα παντρεύτηκε έναν πολύ νεότερο και εξαιρετικά εύπορο άνδρα.

Είναι ότι στα 42 η ζωή της δεν παρουσιάζεται ως επίλογος.

Γράφει καινούργιο κεφάλαιο.

Και ίσως το πραγματικά σύγχρονο να έρθει όταν μια τέτοια ιστορία δεν θα μας φαίνεται πια καθόλου ανατρεπτική.