Blarney Stone | Η θρυλική παράδοση του φιλιού στην πέτρα της Ιρλανδίας

Ανοιχτό όλο το χρόνο και όλες τις αργίες εκτός από την παραμονή και την ημέρα των Χριστουγέννων, έως 400.000 άνθρωποι επισκέπτονται την πέτρα κάθε χρόνο. Με ένα καφενείο και ένα κατάστημα δώρων στο χώρο του ξενοδοχείου, οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν οι ίδιοι τις νέες δυνατότητες ευγλωττίας τους-προσπαθώντας να πιάσουν ένα δωρεάν μπλουζάκι ή καφέ.

Το Blarney Stone θα ήταν αναμφίβολα ένας ακόμη βράχος αν δεν υπήρχε η μυστηριώδης προέλευση και οι θρύλοι που το περιβάλλουν. Χιλιάδες τουρίστες συρρέουν κάθε χρόνοστην κομητεία Cork της Ιρλανδίας για να το φιλήσουν. Χτισμένο στις μάχες του κάστρου Blarney το 1446, λέγεται ότι εμποτίζει εκείνους των οποίων τα χείλη το αγγίζουν με το χάρισμα της ευγλωττίας, αλλά αυτός ο μύθος είναι μόνο η αρχή.

Η προέλευση της πέτρας κυμαίνεται από τους Βιβλικούς μύθους έως την ήττα των Άγγλων από τη Σκωτία. Κάποιοι λένε ότι ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών. Άλλοι ισχυρίζονται ότι χτίστηκε από τον ίδιο βράχο που χρησιμοποιήθηκε για να φτιάξει το Stonehenge. Ο τοπικός ιρλανδικός μύθος υποδηλώνει ότι μια θεά αποκάλυψε τη δύναμη της πέτρας στον αρχηγό που αργότερα έκτισε το κάστρο.

Και παρόλο που η σύγχρονη επιστήμη έχει αφήσει αυτούς τους θρύλους να ησυχάσουν, η μυθοποιημένη προέλευση του Blarney Stone εμποτίζει τον βράχο με τη δική του μαγεία.

Οι μύθοι του Blarney Stone

Μια ομάδα τουριστών φιλούν την πέτρα Blarney το 1897.

Πέντε μίλια έξω από την πόλη του Κορκ στη νότια Ιρλανδία, το Blarney Stone έχει επισκεφθεί και φιληθεί από όλους από τον Winston Churchill μέχρι τους Λόρελ και Χάρντι. Αλλά το να φιλήσεις την πέτρα του Blarney δεν είναι εύκολο. Οι επισκέπτες πρέπει να σκύψουν κυριολεκτικά προς τα πίσω ενώ υποστηρίζονται από ψηλά. Ευτυχώς, στη σύγχρονη εποχή έχουν εγκατασταθεί μπάρες ασφαλείας.

Αλλά γιατί να το φιλήσεις καταρχήν; Τι κάνει το Blarney Stone τόσο ξεχωριστό που οι άνθρωποι κάποτε κινδύνεψαν να το κάνουν; Οι παλαιότερες ιστορίες που αποσκοπούν στην εξήγηση της προέλευσης της πέτρας βρίσκονται στην ιρλανδική λαογραφία. Το πρώτο αφορά τον οπλαρχηγό Cormac Laidir MacCarthy, ο οποίος θα έφτιαχνε το ίδιο το κάστρο.

Έχοντας να αντιμετωπίσει νομικά προβλήματα που φοβόταν ότι θα τον καταστρέψουν, ο MacCarthy παρακάλεσε τη θεά Clíodhna για βοήθεια. Του έδωσε εντολή να φιλήσει την πρώτη πέτρα που συνάντησε στο δρόμο για το δικαστήριο, κάτι που θα του έδινε την ευγλωττία που χρειαζόταν για να κερδίσει την υπόθεσή του. Ακολουθώντας το παράδειγμά του, έφτασε στη διαδικασία με τέτοια εμπιστοσύνη που κέρδισε την υπόθεση – και ενσωμάτωσε την πέτρα στο κάστρο του.

΄Εναν αιώνα αργότερα, το “blarney” έγινε συνώνυμο της επιδέξιας κολακείας αφού ο αρχηγός της οικογένειας MacCarthy ανέφερε ότι εμπόδισε τον κόμη του Leicester να καταλάβει το ομώνυμο κάστρο αποσπώντας τον εύγλωττα με συνομιλίες. Ως εκ τούτου, το φιλί στην πέτρα του Blarney λέγεται ότι διαποτίζει κάποιον με «την ικανότητα να εξαπατά χωρίς να προσβάλλει».

Ιρλανδός άρχοντας Cormac MacCarthy έκτισε το Κάστρο Blarney το 1446.

Ένας άλλος μύθος υποστήριζε ότι ο βράχος ήταν η βιβλική Πέτρα του Ιακώβ, ή το Μαξιλάρι του Ιακώβ. Το Βιβλίο της Γένεσης ισχυρίστηκε ότι ο Ισραηλίτης πατριάρχης ξύπνησε από ένα όραμα στον ύπνο του και παρουσίασε το όνειρό του σε μια πέτρα, την οποία ο Προφήτης Ιερεμίας φέρεται να μετέφερε στην Ιρλανδία.

Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο η πέτρα Blarney βρέθηκε στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών και ήταν η Πέτρα του Ezel, όπου ο David κρυβόταν από τον πατέρα του Saul, τον βασιλιά του Ισραήλ, ο οποίος προσπάθησε να τον σκοτώσει. Άλλοι ισχυρίζονται ότι ήταν ο ίδιος λίθος που χτύπησε ο Μωυσής για να παράγει νερό για τους διψασμένους συντρόφους του κατά την έξοδο από την Αίγυπτο.

Και μια άλλη λαογραφική αφήγηση λέει ότι η πέτρα ήταν ένα κομμάτι της θρυλικής πέτρας της Σκωτίας της Σκωτίας, που χρησιμοποιήθηκε για αιώνες ως πέτρα στέψης για τους Σκωτσέζους βασιλιάδες.

Αυτή η έκδοση της προέλευσης του Blarney Stone υποστηρίζει ότι, ο Cormac MacCarthy ήρθε να βοηθήσει τον Robert the Bruce το 1314. Παρέχοντας στον Βασιλιά των Σκωτσέζων 5.000 άνδρες στη μάχη του Bannockburn για να κερδίσει τον πρώτο πόλεμο της ανεξαρτησίας της Σκωτίας, ο Cormac MacCarthy έλαβε η πέτρα ως χειρονομία ευγνωμοσύνης.

Τελικά, ενώ οι πιο τεκμηριωμένες καταγραφές που έχουν τις ρίζες τους στο ιστορικό ρεκόρ θα έπαιρναν τη μεγαλύτερη ακρίβεια, οι ερευνητές δεν θα αναγνώριζαν επίσημα την πραγματική προέλευση του Blarney Stone μέχρι τον 21ο αιώνα.

Δυστυχώς, εκείνοι που επιθυμούσαν με πάθος να είναι αληθινός κάποιος από τους θρύλους, θα πρέπει τώρα να εγκαταλείψουν την επιστήμη για να το κάνουν. Ενώ ένα μικροσκοπικό δείγμα της πέτρας  ελήφθη τον 19ο αιώνα, μόνο η σύγχρονη τεχνολογία επέτρεψε στους επιστήμονες να την μελετήσουν σωστά.

Το 2014, οι γεωλόγοι του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης στο Hunterian Museum ανακάλυψαν ότι το υλικό δεν προέρχεται από το Ισραήλ ούτε από το Στόουνχεντζ. Ενώ ήταν μικρή, η φέτα της πέτρας έδειξε ότι ήταν κατασκευασμένη από ασβέστιο και περιείχε κελύφη βραχιόποδου και βρυόζωα μοναδικά για την Ιρλανδία.

«Αυτό υποστηρίζει έντονα τις απόψεις ότι η πέτρα είναι φτιαγμένη από τοπικό άνθρακα ασβεστόλιθο, ηλικίας περίπου 330 εκατομμυρίων ετών, και υποδηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με τις μπλε πέτρες του Stonehenge ή τον ψαμμίτη της σημερινής« Πέτρας του Πεπρωμένου », τώρα στο Κάστρο του Εδιμβούργου. », Δήλωσε ο Δρ John Faithful, επιμελητής του μουσείου.

Το ίδιο το δείγμα λήφθηκε μεταξύ 1850 και 1880 από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου St. Andrews, Matthew Heddle. Το κάστρο Blarney ήταν εν μέρει ερειπωμένο εκείνη την εποχή, αλλά εξακολουθούσε να είναι δημοφιλές, με το σπάσιμο λίθου να μην είναι πολύ δύσκολο έργο. Όσο για σήμερα, το κάστρο Blarney και η ίδια η πέτρα Blarney είναι εξαιρετικά δημοφιλή.