Μέγκαν Μαρκλ: Η «στολή» της γυναίκας που θέλει να την παίρνουν στα σοβαρά

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Όταν μια γυναίκα αλλάζει ζωή, συχνά αλλάζει και ρούχα. Όχι απαραίτητα επειδή ξυπνά ένα πρωί και αποφασίζει ότι χρειάζεται καινούργια γκαρνταρόμπα, αλλά επειδή κάποια στιγμή τα παλιά της ρούχα αρχίζουν να μοιάζουν με κοστούμια ενός ρόλου που δεν της ανήκει πια.

Υπάρχουν φορέματα που συνδέονται με έναν γάμο, κοστούμια που θυμίζουν μια προηγούμενη δουλειά, παπούτσια που αγοράστηκαν για μια κοινωνική ζωή που άλλαξε. Η μόδα έχει αυτή την παράξενη ιδιότητα: αποθηκεύει τις προηγούμενες εκδοχές μας.

Στην περίπτωση της Μέγκαν Μαρκλ αυτό συνέβη μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Η γυναίκα που μπήκε στη βρετανική βασιλική οικογένεια το 2018 έπρεπε να μάθει πολύ γρήγορα ότι εκεί τα ρούχα δεν είναι ποτέ απλώς ρούχα. Το μήκος ενός φορέματος, το χρώμα ενός συνόλου, το καπέλο, η τσάντα, ακόμη και ο βαθμός στον οποίο ένα outfit είναι ή δεν είναι εντυπωσιακός μπορούν να αποκτήσουν συμβολισμό.

Η royal γκαρνταρόμπα είναι, κατά μία έννοια, μια επαγγελματική στολή.

Και όταν η Μέγκαν και ο πρίγκιπας Χάρι εγκατέλειψαν τον ρόλο των senior working royals και μετακινήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκείνη δεν απελευθερώθηκε μόνο από έναν θεσμικό ρόλο. Απέκτησε ξανά τον πλήρη έλεγχο της εικόνας της.

Το ενδιαφέρον είναι τι έκανε με αυτή την ελευθερία.

Θα μπορούσε να κινηθεί προς την υπερβολή. Να χρησιμοποιήσει τη μόδα ως δήλωση απελευθέρωσης, να φορέσει πιο θεαματικά ρούχα, περισσότερα trends, πιο αναγνωρίσιμα logos.

Έκανε σχεδόν το αντίθετο.

Αφαίρεσε.

Και μέσα σε αυτή την αφαίρεση άρχισε να δημιουργείται μια καινούργια «στολή».

Από τη royal uniform στο California minimalism

Η μετα-Kensington Palace Μέγκαν μοιάζει πολύ περισσότερο με εύπορη γυναίκα της αμερικανικής Δυτικής Ακτής παρά με πρώην μέλος της βρετανικής Αυλής.

Λινά πουκάμισα με ελαφρώς χαλαρή εφαρμογή. Παντελόνια με καθαρές γραμμές. Straight jeans. Cashmere. Μακριά παλτό. Απλά φορέματα. Flat σανδάλια και διακριτικά κοσμήματα. Μαύρο, λευκό, cream, camel, καφέ, navy.

Η Vogue έχει περιγράψει αυτή τη μετατόπιση προς ένα polished West Coast casual, και ο όρος είναι αρκετά ακριβής. Γιατί τίποτα δεν μοιάζει πραγματικά casual με την έννοια του τυχαίου.

Η χαλαρότητα είναι μελετημένη.

Αυτό είναι ίσως το πρώτο μυστικό της σημερινής γκαρνταρόμπας της. Θέλει να μοιάζει σαν να μην προσπάθησε υπερβολικά, αλλά σχεδόν τίποτα στην εικόνα ενός τόσο αναγνωρίσιμου δημόσιου προσώπου δεν μπορεί να είναι εντελώς τυχαίο.

Και κάπως έτσι η Μέγκαν πέρασε από το «πώς πρέπει να ντύνεται μια δούκισσα;» σε ένα πολύ πιο σύγχρονο ερώτημα:

Πώς ντύνεται μια γυναίκα που θέλει να την αντιμετωπίζουν ως επιχειρηματία, δημιουργό και αυτόνομο brand;

Το λευκό πουκάμισο δεν ζητά άδεια

Υπάρχει λόγος που ορισμένα ρούχα επιβιώνουν δεκαετίες χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερη επανεφεύρεση.

Το λευκό πουκάμισο είναι ένα από αυτά.

Έχει μια σχεδόν μοναδική ικανότητα να αλλάζει ταυτότητα ανάλογα με τη γυναίκα που το φορά. Μπορεί να είναι αυστηρό ή αισθησιακό, επαγγελματικό ή χαλαρό, ανδρόγυνο ή εξαιρετικά θηλυκό. Μπορεί να φορεθεί με tailored παντελόνι σε ένα meeting και λίγες ώρες αργότερα με denim και γυρισμένα μανίκια.

Κυρίως, όμως, δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι σοβαρό.

Το γνωρίζουμε ήδη.

Και αυτό ακριβώς μοιάζει να αξιοποιεί η Μέγκαν.

Το λευκό πουκάμισο λειτουργεί επάνω της σχεδόν όπως το μαύρο tailored παντελόνι: ως ουδέτερο πλαίσιο. Δεν τραβά περισσότερο την προσοχή από τη γυναίκα που το φορά και δεν δημιουργεί την ανάγκη να συζητηθεί το ίδιο το ρούχο.

Σε μια εποχή όπου κάθε δημόσια εμφάνιση μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να μετατραπεί σε δεκάδες stories, posts και «get the look» άρθρα, το να επιλέγεις ένα ρούχο που δεν ζητά να γίνει πρωταγωνιστής μπορεί να είναι από μόνο του στρατηγική.

Η εικόνα λέει: κοιτάξτε εμένα, όχι το φόρεμά μου.

Το νέο power dressing δεν χρειάζεται shoulder pads

Για δεκαετίες το γυναικείο power dressing ήταν σχεδόν κυριολεκτικό.

Στη δεκαετία του ’80, όταν ολοένα περισσότερες γυναίκες διεκδικούσαν υψηλές θέσεις σε επαγγελματικούς χώρους σχεδιασμένους επί δεκαετίες γύρω από άνδρες, τα σακάκια απέκτησαν τεράστιους ώμους, οι γραμμές έγιναν αυστηρότερες και το γυναικείο κοστούμι δανείστηκε αρκετά στοιχεία από την ανδρική γκαρνταρόμπα.

Σαν η γυναίκα να έπρεπε πρώτα να μεγαλώσει οπτικά για να καταλάβει περισσότερο χώρο.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Η νέα εκδοχή του power dressing δεν χρειάζεται απαραίτητα να δείχνει «powerful».

Μπορεί να είναι ένα άψογο παντελόνι, ένα λευκό πουκάμισο, ένα cashmere πλεκτό και ένα ζευγάρι loafers.

Η εξουσία δεν βρίσκεται πια μόνο στον όγκο ή στην αυστηρότητα του ρούχου. Βρίσκεται στην αυτοπεποίθηση ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις διαρκώς πως βρίσκεσαι εκεί.

Και η γκαρνταρόμπα της Μέγκαν μοιάζει να πατά ακριβώς επάνω σε αυτή τη λογική.

Γιατί τόσα ουδέτερα χρώματα;

Camel. Cream. Chocolate. Μαύρο. Λευκό. Navy. Περιστασιακά olive.

Η επανάληψη δεν είναι απαραίτητα έλλειψη φαντασίας. Στην περίπτωση του personal branding μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο.

Τα ουδέτερα χρώματα δημιουργούν συνέχεια.

Όταν βλέπεις δέκα διαφορετικές φωτογραφίες μιας γυναίκας και όλες μοιάζουν να ανήκουν στο ίδιο αισθητικό σύμπαν, αρχίζει να δημιουργείται κάτι πολύ πιο ισχυρό από ένα επιτυχημένο outfit: αναγνωρίσιμη ταυτότητα.

Αυτό γνωρίζουν πολύ καλά οι άνθρωποι της μόδας, αλλά το γνωρίζουν επίσης οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί και όσοι χτίζουν προσωπικό brand.

Ο Steve Jobs είχε το μαύρο ζιβάγκο. Ο Giorgio Armani έχτισε μια ολόκληρη προσωπική εικόνα γύρω από το navy T-shirt και το παντελόνι. Η Anna Wintour έχει μετατρέψει το bob haircut και τα γυαλιά ηλίου σε οπτική υπογραφή.

Δεν χρειάζεται κάποιος να φορά ακριβώς το ίδιο ρούχο κάθε μέρα.

Χρειάζεται να δημιουργεί την αίσθηση ότι ξέρει ποιος είναι.

Από το «τι φοράει;» στο «τι χτίζει;»

Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της αλλαγής.

Η δημόσια ταυτότητα της Μέγκαν μετά τη βασιλική οικογένεια έχει μετακινηθεί προς την παραγωγή περιεχομένου, τα media, τις επιχειρηματικές δραστηριότητες και ένα ευρύτερο lifestyle σύμπαν.

Άρα η εικόνα της πρέπει να μπορεί να λειτουργήσει σε διαφορετικά περιβάλλοντα χωρίς να αλλάζει χαρακτήρα.

Σε ένα επαγγελματικό meeting. Σε μια φωτογράφιση. Σε μια δημόσια συζήτηση. Σε ένα lifestyle video. Σε ένα σπίτι στην Καλιφόρνια. Σε ένα event.

Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την επανάληψη συγκεκριμένων κομματιών και χρωμάτων.

Δεν βλέπουμε μια γυναίκα που αντιμετωπίζει κάθε εμφάνιση ως ξεχωριστό fashion moment. Βλέπουμε μια γυναίκα που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα συνεκτικό οπτικό λεξιλόγιο.

Και αυτή είναι τεράστια διαφορά.

Γιατί ένα celebrity wardrobe μπορεί να στηρίζεται στην αλλαγή.

Ένα προσωπικό brand χρειάζεται αναγνωρισιμότητα.

Η πολυτέλεια που δεν χρειάζεται να συστηθεί

Υπάρχει ακόμη μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.

Η Μέγκαν εξακολουθεί να φορά ακριβά ρούχα και αξεσουάρ. Η αισθητική της, όμως, συχνά αποφεύγει το προφανές status signalling.

Και αυτό την τοποθετεί μέσα σε μια πολύ ευρύτερη τάση της τελευταίας δεκαετίας: την επιθυμία για πολυτέλεια που αναγνωρίζεται περισσότερο από το ύφασμα, την εφαρμογή και την κατασκευή παρά από ένα τεράστιο logo.

Ένα άψογο camel παλτό μπορεί να κοστίζει πολύ περισσότερο από ένα σακάκι γεμάτο μονογράμματα και παρ’ όλα αυτά να φαίνεται, στον μη εξοικειωμένο παρατηρητή, απλώς σαν ένα πολύ ωραίο παλτό.

Αυτό είναι το παιχνίδι.

Η πραγματική πληροφορία βρίσκεται στη λεπτομέρεια.

Και για μια γυναίκα που θέλει η συζήτηση να μετακινηθεί από την ιδιότητα της «πρώην royal» προς το τι κάνει σήμερα, αυτή η αισθητική είναι εξαιρετικά βολική: δείχνει πολυτέλεια χωρίς να επιτρέπει στην πολυτέλεια να καταπιεί το μήνυμα.

Το παράδοξο της Μέγκαν

Υπάρχει βέβαια μια ειρωνεία σε όλα αυτά.

Όσο περισσότερο ένα διάσημο πρόσωπο προσπαθεί να κάνει τα ρούχα του να περνούν σε δεύτερο πλάνο, τόσο περισσότερο μπορεί να αναλύονται.

Και στην περίπτωση της Μέγκαν αυτό είναι σχεδόν αναπόφευκτο.

Ελάχιστες γυναίκες της γενιάς της έχουν δεχθεί τόσο έντονη, συχνά υπερβολική και πολλές φορές αντιφατική κριτική για την εικόνα τους. Αν ντυθεί ακριβά, σχολιάζεται το κόστος. Αν εμφανιστεί απλά, αναλύεται η απλότητα. Αν φορέσει κάτι εντυπωσιακό, θεωρείται statement. Αν επιλέξει ουδέτερα χρώματα, αναζητείται το μήνυμα πίσω από αυτά.

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ζητούμενο να μην είναι να σταματήσει ο κόσμος να κοιτάζει τα ρούχα της.

Αυτό πιθανότατα δεν μπορεί να συμβεί.

Το ζητούμενο είναι να ελέγξει, όσο μπορεί, τι θα καταλάβει κοιτάζοντάς τα.

Η «στολή» ως λύση στο καθημερινό χάος

Υπάρχει και ένας πολύ πρακτικός λόγος για τον οποίο επιτυχημένες γυναίκες συχνά καταλήγουν σε κάποια μορφή προσωπικής uniform.

Οι αποφάσεις κουράζουν.

Όταν γνωρίζεις ήδη ότι σου πηγαίνουν τα ψηλόμεσα παντελόνια, τα λευκά πουκάμισα, τα camel παλτό και μια συγκεκριμένη παλέτα, αφαιρείς μία ακόμη καθημερινή απόφαση από τη ζωή σου.

Δεν χρειάζεται κάθε πρωί να ανακαλύπτεις ξανά τον εαυτό σου.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο υποτιμημένες μορφές κομψότητας: όχι να έχεις αμέτρητα ρούχα, αλλά να έχεις καταλάβει ποια χρειάζεσαι.

Η Μέγκαν δείχνει να έχει φτάσει ακριβώς σε αυτό το σημείο.

Η γκαρνταρόμπα της δεν μοιάζει πλέον με πείραμα.

Μοιάζει με απόφαση.

Το στιλ ως επαναπροσδιορισμός

Είτε κάποιος συμπαθεί είτε όχι τη Μέγκαν —και ελάχιστα δημόσια πρόσωπα προκαλούν τόσο πολωμένες αντιδράσεις— η εξέλιξη της εικόνας της προσφέρει ένα ενδιαφέρον μάθημα που ξεπερνά κατά πολύ τη μόδα.

Δεν χρειάζεται να κρατήσεις για πάντα το στιλ που είχες σε μια προηγούμενη ζωή.

Οι άνθρωποι αλλάζουν δουλειές, σχέσεις, πόλεις, κοινωνικούς κύκλους και προτεραιότητες. Γιατί λοιπόν θεωρούμε περίεργο να αλλάζουν και τον τρόπο με τον οποίο ντύνονται;

Η γκαρνταρόμπα μπορεί να γίνει ένας από τους πιο αθόρυβους τρόπους επαναπροσδιορισμού.

Δεν χρειάζεται ανακοίνωση.

Αρκεί κάποια στιγμή να σταματήσεις να φοράς τα ρούχα της γυναίκας που ήσουν και να αρχίσεις να ντύνεσαι για τη γυναίκα που θέλεις να γίνεις.

Και ίσως γι’ αυτό η σημερινή Μέγκαν μοιάζει λιγότερο με duchess και περισσότερο με γυναίκα που πηγαίνει σε meeting για τη δική της εταιρεία.

Το λευκό πουκάμισο, το μαύρο παντελόνι, το camel, τα λινά και το denim δεν είναι απλώς μια αισθητική επιλογή. Μαζί δημιουργούν μια εικόνα αυτάρκειας, ελέγχου και συνέπειας.

Γιατί τελικά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της νέας «στολής» της δεν είναι τι προσπαθεί να δείξει.

Είναι τι προσπαθεί να αφήσει πίσω.

Το ρούχο δεν λέει πια:

«Ανήκω σε αυτόν τον θεσμό».

Λέει κάτι πολύ πιο προσωπικό και ίσως πολύ πιο ισχυρό:

«Εκπροσωπώ εμένα.»