Η Πόλη Unplugged: Η Πατρίτσια Τόσκα θα ήθελε να υποδυθεί έναν κακό χαρακτήρα σε αμαξίδιο

Τη ρώτησα γιατί ήθελε να συναντηθούμε στον Κεραμικό και μου είπε ότι τον έχει συνδέσει με έντονες στιγμές και γεγονότα της ζωής της, που κάπως καθόρισαν μια πορεία προς κάτι, ανάλογα με την περίοδο. Περπατήσαμε από το μετρό προς την Ιερά Οδό, το κομμάτι του Κεραμικού που ξεκινάει μετά είναι το καλύτερο, όπως λέει, λιγότερο mainstream και πιο αγαπησιάρικο.  Θέλει να κάτσουμε στο Sabir, κάθεται πολύ συχνά και η ίδια,  «οριακά δεν μου έχουν βγάλει κάρτα μέλους», ομολογεί. Έχει δίκιο να το προτιμά, έχει μια φανταστική αυλή, εσωτερική, θυμίζει ότι δεν είσαι μέσα στην Αθήνα. Της αρέσει πολύ και η πλατεία Αυδή στα σύνορα με το Μεταξουργείο, όπως και η περιοχή κάτω από τις γραμμές του τραίνου, προς Βοτανικό.

Η Πατρίτσια Τόσκα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994 και κινείται με αμαξίδιο λόγω παραπληγίας από κάκωση νωτιαίου μυελού, μια βλάβη που προκλήθηκε ήδη από τη γέννησή της. Έχει τελειώσει Φαρμακευτική, αλλά από νωρίς την κέρδισε η τέχνη. Σπούδασε υποκριτική με κατεύθυνση στο musical και παράλληλα κάνει φωνητική, σύγχρονο και λάτιν χορό.

Την είχα δει πρόσφατα στην παράσταση «Αόριστος» στην Πλύφα, στον Βοτανικό, σ’ ένα κείμενο που εξέταζε τη συνθήκη της ψυχοθεραπείας από την πλευρά του θεραπευομένου. Εκείνη είχε το ρόλο του θεραπευτή : «Ουσιαστικά πρέπει να δείξεις ότι έχεις ανθρώπινη υπόσταση. Ότι μπορεί κι εσύ να κάνεις λάθη. Γιατί οι ασθενείς συνήθως θεωρούν ότι πάνε στον θεραπευτή και θα είναι ο Θεός και θα τα λύσει όλα και θα τους δείξει το σωστό το δρόμο».

Το ταξίδι της με την υποκριτική ξεκίνησε χάρη στη μαμά της που την πήγαινε σε παραστάσεις και σε σινεμά. Παρακολούθησε ένα παιδικό θεατρικό εργαστήριο στο θέατρο Πόρτα με την Ξένια Καλογεροπούλου. Θυμάται σχολικές εκδρομές σε παραστάσεις, την «Σκύλα που έγινε αρνάκι» σε σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη, που της έμεινε: «Όταν είδα τον ρόλο της Κατερίνας, κάπως ταυτίστηκα», αναφέρει.

Στην εφηβεία, εκεί που όπως λέει τη μια μέρα ξυπνάς και θέλεις να γίνεις αστροναύτης και την άλλη βιολόγος, θέλησε να βρει τη δική της διέξοδο στην υποκριτική. Πήγε σε κάποια εργαστήρια, αλλά δεν τη δέχτηκαν : «Δεν με δέχονταν λόγω του αμαξιδίου. Οι άνθρωποι δεν ήταν συνηθισμένοι σε όλο αυτό, οι χώροι δεν ήταν προσβάσιμοι». Ωστόσο, διοχέτευσε την καλλιτεχνική της ενέργεια σε άλλα πράγματα, στη φωνητική, στο musical και στον χορό.

Ως περφόρμερ, η Πατρίτσια Τόσκα έχει πάρει μέρος σε θεατρικές παραστάσεις, μουσικά σχήματα και διάφορα καλλιτεχνικά πρότζεκτ. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στο «Inclusive Dance Project» του Κωνσταντίνου Ρήγου στα πλαίσια του FIBA Olympic Qualifying Tournament, 2024 και στην ταινία μικρού μήκους «Handbrake» για την προσβασιμότητα στην Αθήνα.

Την ενοχλεί να λέμε ότι για να παίξει έναν ρόλο, αυτός ο ρόλος θα πρέπει να είναι γραμμένος για άτομο με αναπηρία: «Το θέμα είναι κάποιος δημιουργός, ένας σκηνοθέτης ή παραγωγός, υπεύθυνος κάστινγκ, να φανταστεί κάποιο ρόλο που θα μπορούσε να ενσαρκωθεί καλύτερα από έναν ηθοποιό Αμεα», σημειώνει.

Φυσικά και δεν είμαστε κοντά σε κάτι τέτοιο: «Πιστεύω ότι η χώρα μας λειτουργεί σαν βραδύπους σε αυτά. Εδώ καλά-καλά δεν μπορούμε να φτιάξουμε μία ράμπα και να φτιάξουμε δρόμους με σωστές προδιαγραφές. Όχι να σπάσουμε τέτοια στερεότυπα» συμπληρώνει.

Μιλάμε για την τηλεόραση και το πώς παρουσιάζονται οι άνθρωποι σε αμαξίδιο. Εκτός από μια σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη, η Πατρίτσια δεν θυμάται κάποιον χαρακτήρα ελληνικής σειράς σε αμαξίδιο, που να αποτυπώνεται σαν κανονικός άνθρωπος. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι κάποιος που έχει χτυπήσει, που έχει αρρωστήσει, που τον λυπόμαστε, που ίσως κάποια στιγμή σηκωθεί ξανά και περπατήσει.

«Θα πω την πολύ λαϊκή φράση ότι πρέπει να αλλάξουμε τα μυαλά. Πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε, να εκπαιδευτούμε από μικρή ηλικία στο να αποδεχόμαστε τον διπλανό μας, ό,τι και αν είναι, όπου και να είναι, όπου και να πιστεύει».

Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή με αναπηρικό αμαξίδιο, θέλοντας και μη μεταδίδεις ένα μήνυμα. Το οποίο, ίσως, κλέβει την προσοχή από την ερμηνεία. Αναρωτιέμαι πώς το διαχειρίζεται σαν ηθοποιός: «Σίγουρα δεν θέλω να βάλω ταμπέλα στο πώς θα ήθελα να με βλέπει το κοινό. Θέλω να υπάρχει ελεύθερη σκέψη πάνω σε ό,τι και να δει. Αν εγώ μπορώ να το υποστηρίξω, θα είναι καλό» αναφέρει η Πατρίτσια.

Παίρνουμε ξανά το δρόμο για το μετρό, «συγνώμη που προχωράω από το δρόμο και όχι από το πεζοδρόμιο», μου λέει κάποια στιγμή ενώ αμάξια περνάνε σύριζα δίπλα της. Προφανώς, και να ήθελε να πάει από πεζοδρόμιο, δεν θα μπορούσε με τις μισές ράμπες να είναι κατειλημμένες από παρκαρισμένα αμάξια.

Αν ο Κεραμικός ήταν θεατρικό σκηνικό, η Πατρίτσια τον φαντάζεται βιομηχανικό, με πολλά σίδερα και υψώματα. Αν ήταν χαρακτήρας, θα ήταν κάποιος που θα μπορούσε να πάει από το 0% στο 100%, θα μπορούσε να χαρεί πολύ αλλά να ζήσει και το δράμα του. Όσο για την ίδια, προσπαθεί να μην την καταπίνει το συναίσθημα της. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά το καταφέρνει.

Οι ήχοι από τα αμάξια και τα μηχανάκια καλύπτουν την κουβέντα μας, αλλά αυτό δεν μοιάζει να την ενοχλεί καθόλου: «Πιστεύω ότι οι άνθρωποι της τέχνης επηρεάζονται από το περιβάλλον που ζούνε. Ειδικά η Αθήνα είναι ένα μέρος που μισείς να το αγαπάς ή αγαπάς να το μισείς.  Εμένα προσωπικά μου ταιριάζει πάρα πολύ το θορυβώδες αστικό περιβάλλον. Η κίνηση, το χάος, οι φωνές όλα αυτά δημιουργούν ένα χαλί μέσα στη πόλη. Εγώ δεν μπορώ καθόλου τη νεκρική ησυχία. Θέλω τους φυσικούς ήχους, είτε αυτούς που έρχονται από τη φύση, είτε από την πόλη, τους ήχους των αμαξιών, των ανθρώπων. Έτσι αισθάνομαι ότι υπάρχει ζωή δίπλα μου».

Της αρέσει να μαγειρεύει και να ταξιδεύει. Στέλνει βιογραφικά για ρόλους και ονειρεύεται να βρεθεί σύντομα σε κινηματογραφικό πλατό. Τη ρωτάω με ποιόν σκηνοθέτη θα ήθελε να συνεργαστεί: «Ξέρεις τι, άμα το πω δεν θα γίνει. Θα με ακούσει το σύμπαν και νομίζω δεν θα το κάνει», απαντά.

Λίγο πριν την αποχαιρετήσω, τη ρωτάω ποιόν ρόλο θα ήθελε να παίξει: «Κάποιον πολύ κακό θα ήθελα. Πολύ κακό όμως».

Ένας κακός χαρακτήρας σε αμαξίδιο, είναι σίγουρα κόντρα στο στερεότυπο. Της εύχομαι να το σπάσει και να τον βρει.