Η πόλη unplugged: Περπατάω την Αιόλου από Ομόνοια μέχρι Πλάκα, like a tourist
Η οδός που ενώνει τις δυο απ' τις γωνίες του ιστορικού τριγώνου, δεν θα μπορούσε να μην είναι ένα ιδανικό μέρος για τουριστική εξερεύνηση. Σύκα, μπουγάτσες, μπλουζάκια (αν)ηθικης κατανάλωσης και αρχαία, όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα.
Σκεφτόμουν ότι δεν έχω διασχίσει ποτέ την Αιόλου ολόκληρη. Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, σαράντα χρόνια φούρναρης-Αθηναία, αλλά ένα απόγευμα Παρασκευής αποφάσισα ότι πρέπει να το κάνω.
Με το που βγήκα από το μετρό Ομόνοια, πήρα σύκα 3.99 το κουτί από τον κύριο εδώ. Σκέφτηκα ότι για να έχει βάλει τρία θαυμαστικά στην ταμπέλα του θέλει πολύ να τον πιστέψουμε γιατί όντως τα έχει πιο φτηνά. Εύχομαι να μην τα δω στο ράφι του σούπερ μάρκετ σε καλύτερη τιμή και χάσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.
Λίγο παρακάτω, second hand ρούχα πιο φτηνά από τα φρούτα που πήρα. Η πωλήτρια καθόταν έξω και κάπνιζε. Κολλάω κι εγώ από δίπλα γιατί πραγματικά ήθελα να τη ρωτήσω αν στα μέσα Φεβρουαρίου έκαναν εκπτώσεις. Περίμενα ότι θα γελάσει με το αστείο μου, αλλά εκείνη με κοίταξε πολύ σοβαρά και μου είπε: ‘’Φυσικά. Μέσα Φεβρουαρίου τα βάζουμε όλα ένα ευρώ’’.
Παρόμοιο μαγαζί ακριβώς απέναντι. Φαντάσου τώρα πόσα ρούχα παράγονται στον πλανήτη για να φτάνουν να πωλούνται τρία και δύο και ένα ευρώ σ’ ένα μαγαζί της Αιόλου. Η οικολόγος μέσα μου ανατριχιάζει και βλέπει τη γη να συνθλίβεται κάτω από ένα Έβερεστ φτιαγμένο από παντελόνια, φούστες και μπλούζες.
Φυσικά μπήκα και αγόρασα μια μπλούζα. Μετά ένιωσα φριχτά που παρασύρθηκα και που επιμένω σαν τζάνκι της κατανάλωσης να γεμίζω τη ντουλάπα μου με πράγματα που δεν χρειάζομαι. Αλλά μετά είδα μια κυρία να φεύγει από το μαγαζί με τρεις σακουλάρες τίγκα μέχρι πάνω και ηρέμησα. Εγώ κατανάλωσα ηθικά, μια μπλούζα πήρα μόνο.
Κρατώντας το νέο, αχρείαστο, απόκτημα μου κατηφορίζω την Αιόλου. Να μην φωτογραφίσω κι ένα αρχαίο; Πλατεία Κοτζιά με υπέροχο ουρανό το βάθος (γι’ αυτό κυρίως φωτογράφισα το αρχαίο όπως καταλαβαίνετε)
Σταμάτησα για λουκουμά στον Κρίνο. Η κυρία που μου έβαλε τους λουκουμάδες με ρώτησε αν θέλω και μπουγάτσα με παγωτό που την έχουν βγάλει τώρα. Σκέφτηκα ότι πρέπει να καταναλώσω ηθικά και τις θερμίδες εκτός από τα ρούχα, και είπα όχι. Θα το μετανιώσω αργότερα; Θα δείξει. Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές και χαμένες ευκαιρίες.
Ποτέ δεν είχα προσέξει το κτίριο πάνω από τον Κρίνο και πόσο υπέροχο είναι. Αυτά παθαίνεις όταν είσαι κοιλιόδουλος και κοιτάς μόνο τους λουκουμάδες.
Αιόλου, στο ύψος της Αγίας Ειρήνης. Εγώ το λέω το πεζούλι της γάτας.
Η Αιόλου είναι τίγκα στα καφέ και στα φαγάδικα, εμένα όμως μου τράβηξε την προσοχή αυτή η ταμπέλα ενός καφέ που δεν υπάρχει πια. Κι επειδή η περιέργεια μου πάει σε άλλο λέβελ, γκούγκλαρα κι άρχισα να ψάχνω τι ήταν αυτό το καφέ. Δεν βρήκα καμία πληροφορία και πολύ στεναχωρήθηκα. Δεν γίνεται το διαδίκτυο να μας έχει φακελώσει όλους, να ξέρει μέχρι και τι χρώμα βρακί φοράμε και να μην λέει τίποτα γι’ αυτό το καφέ. Αν κάποιος ξέρει κάτι να μου πει παρακαλώ γιατί δεν μπορώ να το δεχτώ ότι δεν έχω βρει καμία πληροφορία. (Να μην ξεχάσω να το πω στην ψυχολόγο μου αυτό στην επόμενη συνεδρία μας).
Πλησιάζοντας στην Πλάκα άρχισα να βλέπω και την Ακρόπολη. Αν βέβαια περπατάς σκυφτός, μουρτζούφλης και μίζερος όπως περπατάμε οι περισσότεροι πια, παίζει να μην τη δεις και ποτέ.
Στην Αιόλου στο ύψος της Πλάκας βρίσκεται το υφασματάδικο Ελμαλόγλου. Από τα πιο παλιά της Αθήνας. Και βέρι εσθέτικ η φωτογραφία μου με τα τόπια μπροστά στην παλιά πόρτα, την οποία τράβηξα στη ζούλα γιατί ένας κύριος από το μαγαζί βγήκε και με κοίταξε περίεργα. Που είναι εξαιρετικά ακατανόητο γιατί σ’ αυτό ειδικά το σημείο της Αθήνας τραβιέται μια φωτογραφία ανά νανοσεκόντ. Από την άλλη, αν δουλεύεις σ’ ένα μέρος που τραβιέται μια φωτογραφία ανά νανοσεκόντ μπορεί να σου την έχει βαρέσει και να μην αντέχεις άλλο.
Κάθε μαγαζί με σουβενίρ που σέβεται τον εαυτό του έχει αυτά τα ανοιχτήρια. Θέλω να πω, τα έχω δει από Πλάκα μέχρι Ναύπλιο κι από Αίγινα μέχρι Κρήτη. Δεν ξέρω τι θέλουμε να πούμε στους τουρίστες μ’ αυτό. Ότι είμαστε σεξομανείς και διονυσιαζόμαστε ακόμα και όταν ανοίγουμε μπύρες;
Εδώ τα ίδια σουβενίρ σε εκδοχή σαπουνιού. Δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω, δεν θέλω.
Στην Αιόλου χαμηλά έχει ανοίξει μαγαζί ΑΕΚ και πήρα αυτό σε Αεκτζού φίλη που μόλις γέννησε. Τώρα βέβαια δεν ξέρω πώς θα το πάρει ο άντρας της που είναι Ολυμπιακός. Μήπως πρέπει να πάρω και κάτι από την άλλη ομάδα; Φορμάκι ΑΕΚ και σκουφάκι Θρύλος ας πούμε; Μήπως να κάνω ένα layering ομάδας να είναι όλοι ευχαριστημένοι; Τέτοιου είδους διλήμματα έχω όταν παίρνω δώρα σε φίλους (να μην ξεχάσω να το πω κι αυτό στην ψυχολόγο μου)
Τσάντες, ρούχα, αξεσουάρ και πολλά, πάρα πολλά παπούτσια. Οι στιλίστριες και οι ενδυματολόγοι ξέρουν τον Σπηλιόπουλο στο τέλος της Αιόλου, το θέμα είναι γιατί εγώ δεν είχα μπει ποτέ σ’ αυτό το ναό του μεταχειρισμένου. Είναι λίγο ακριβός βέβαια και εγώ παρασύρομαι μόνο όταν δω ρούχο σε τιμή καφέ, από τιμή ταβέρνας και πάνω τα τσιγκουνεύομαι.
Μια μικρή γεύση από τα παπούτσια που είδα στον Σπηλιόπουλο. Δεν είναι για πρωί σίγουρα, εκτός αν είσαι ο Snik.
«Ladies with an attitude Fellas that were in the mood Don’t just stand there, let’s get to it Strike a pose, there’s nothing to it» Τίποτα λιγότερο γι’ αυτά τα κομψοτεχνήματα. Τα θέλω όλα.
Έχω φτάσει στο τέλος της Αιόλου και σκέφτομαι να επιστρέψω στον Κρίνο να φάω εκείνη τη μπουγάτσα με παγωτό που δεν έφαγα. Οι επιλογές που λέγαμε και οι χαμένες ευκαιρίες. Έχω εκνευριστεί σφόδρα και ψάχνω ηλεκτρικό πατίνι να γυρίσω πίσω στο γρήγορο. Κάθε γωνιά της Αθήνας έχει από ένα πατίνι, αλλά όταν το θέλεις δεν το βρίσκεις. Το παίρνω πάλι ποδαράτο με άγχος ότι θα τελειώσουν οι μπουγάτσες και δεν θα τις προλάβω.
Ρουχάδικο παλαιάς κοπής στο διάβα μου προς την μπουγάτσα. Μόνο γύρω από την Αιόλου επιβιώνουν αυτά τα μαγαζιά και είναι σαν να σνομπάρουν την αισθητική βιτρίνας της φασαίας εποχής μας. Θέλω να μπω να χαζέψω αλλά θέλω να προλάβω και την μπουγάτσα. Να τα πάλι τα διλλήματα.
Δεν την πρόλαβα την μπουγάτσα. End of the story. Την πήρε ένας κύριος πριν από εμένα. Γυρνάω σπίτι με ένα ακόμη τραύμα ανικανοποίητου. Τουλάχιστον διέσχισα όλη την Αιόλου. Δύο φορές να την εμπεδώσω.
