Η Πόλη Unplugged: Ο Δημήτρης Ιωαννίδης θέλει να φωτογραφίζει μόνο κατοικίδια

Κάποιες ιστορίες της πόλης δεν τις ψάχνεις, σε βρίσκουν. Έτσι έγινε ένα απόγευμα που περπατούσα χωρίς σχέδιο γύρω από τη Ρωμαϊκή Αγορά, στη Θεσσαλονίκη. Το μάτι μου έπεσε σε κάτι που με έκανε να σταματήσω. Ένα στούντιο φωτογράφισης για κατοικίδια. Όχι pet friendly απλώς, ένα στούντιο αποκλειστικά για ζώα. Για σκύλους και γάτες, για βλέμματα που δεν ποζάρουν αλλά είναι εκεί, παρόντα.

Το pet photography δεν είναι μόνο μια χαριτωμένη μόδα. Τα τελευταία χρόνια, διεθνώς, αποτελεί ξεχωριστό φωτογραφικό πεδίο με φεστιβάλ, διαγωνισμούς και βραβεία. Ο διαγωνισμός International Pet Photography Awards για παράδειγμα συγκεντρώνει συμμετοχές από όλο τον κόσμο, ενώ φωτογράφοι ζώων έχουν διακριθεί σε μεγάλους θεσμούς όπως τα Sony World Photography Awards. Στην Ελλάδα, αν και η σκηνή είναι μικρότερη, όλο και περισσότεροι φωτογράφοι στρέφονται στα ζώα συντροφιάς, είτε μέσα από δικά τους πρότζεκτ είτε μέσα από συνεργασίες με φιλοζωικές οργανώσεις. Το κοινό υπάρχει, γιατί υπάρχει και η ανάγκη. Να κρατήσεις κάτι αληθινό από μια σχέση που δεν κρατά για πάντα.

Πίσω από το στούντιο που έτυχε στο δρόμο μου βρίσκεται ο Δημήτρης Ιωαννίδης. Σπούδασε φωτογραφία και παραγωγή βίντεο στην Αγγλία και δουλεύει εδώ και μια δεκαετία στην τηλεόραση. Έχει περάσει από πολύ γνωστές εκπομπές, όπως η «Αυτοψία» στον Alpha, έχει συνεργαστεί με δημοσιογραφικούς οργανισμούς όπως το Al Jazeera και το Associated Press και η στροφή του στο pet photography δεν ήρθε από επαγγελματική ανησυχία. Ήρθε μετά από μια απώλεια.

Κάποια στιγμή έχασε το ζωάκι του, μια σκυλίτσα που την είχε 16 χρόνια. Αναζητώντας εικόνες της διαπίστωσε ότι δεν είχε γιατί, όπως συμβαίνει στους περισσότερους, μπορεί να έχουμε τραβήξει χιλιάδες φωτογραφίες αλλά δεν είναι μπροστά μας. Είναι περασμένες σε μνήμες και κάρτες και τελικά τις χάνουμε στον αχανή βυθό των συσκευών μας.

Ο Δημήτρης αισθάνθηκε περίεργα που δεν έβρισκε εικόνες του ζώου που τον συντρόφευε επί τόσα χρόνια. Ήταν η πρώτη αφορμή για να σκεφτεί αυτό που εδώ και ένα χρόνο έχει δημιουργήσει, ένα στούντιο φωτογράφισης που απευθύνεται μόνο στα κατοικίδια μας. Το δεύτερο που τον ώθησε σ’ αυτή την απόφαση ήταν η ανάγκη να κάνει κάτι που αγαπά.

Το Yuki πήρε και το όνομα της σκυλίτσας του. Φυσικά, δεν λειτουργεί σαν  ένα ακόμη αρχείο εικόνων. Δεν έρχεσαι εδώ για να πάρεις σ’ ένα στικάκι τις φωτογραφίες του ζώου και τέλος. Αυτό δεν θα απείχε πολύ από τη συνθήκη που ήδη ζούμε, με τις χιλιάδες φωτογραφίες στοιβαγμένες σε συσκευές και στικάκια που δεν έχουν καμία ελπίδα να βγούνε στο φως. Ο Δημήτρης θέλει να έχεις μια εικόνα που να βλέπεις, γι’ αυτό σου δίνει και το καμβά ώστε να την τοποθετήσεις κατευθείαν στον χώρο σου.

Επίσης, είναι και ο πρώτος που διοργανώνει πάρτι γενεθλίων για σκύλους. Τέλειο;

Τον ρωτάω ποιο ήταν το πιο συγκινητικό πράγμα που του έχει τύχει.
«Κάποιος είχε κανονίσει φωτογράφιση για το σκυλάκι του αλλά δεν πρόλαβε », απαντά. Μια μέρα πριν το ζώο πέθανε.

Οι σκύλοι είναι βέβαια περισσότεροι συγκριτικά με τις γάτες. Εκείνες έχουν το δικό τους χαρακτήρα, προσαρμόζονται πιο δύσκολα σε μια συνθήκη όπως αυτή. Για όλους όσους θα βρεθούν μπροστά στον φακό, όμως, υπάρχουν καλούδια που λειτουργούν σαν δόλωμα. Λιχουδιές, παιχνίδια, props, ό, τι χρειάζεται για να νιώσουν άνετα, να χαλαρώσουν και να γίνει πιο διασκεδαστική η φωτογράφιση. Εξάλλου, αυτό έχει σημασία, να βγάλει το ζώο το χαρακτήρα του για να το θυμάσαι όπως το ζεις καθημερινά.

«Ο παππούς μου είχε άλογα. Μετά από τρεις γενιές, υπάρχουν ακόμα φωτογραφίες του και των αλόγων του » αναφέρει ο Δημήρης και πράγματι, έχει δίκιο. Η κλασική φωτογραφία, αυτή που πιάνεις, που κορνιζώνεις, που κρεμάς στον τοίχο, είναι παραδόξως και αυτή που αντέχει περισσότερο στο χρόνο.

«Πρέπει να ζούμε τις στιγμές. Στη ροή της καθημερινότητας όλα μας φαίνονται δεδομένα. Έχουμε εγκλωβιστεί στην εύκολη φωτογράφιση του κινητού, συγκεντρώνουμε φωτογραφίες που δεν θυμόμαστε, απλώς αποθηκεύουμε » καταλήγει και πόσο δίκιο έχει.

Φεύγοντας, σκέφτομαι ότι αυτό το μικρό στούντιο δεν φωτογραφίζει απλώς ζώα. Φωτογραφίζει σχέσεις. Και ίσως, μέσα στην πόλη που τρέχει, αυτό να είναι τελικά το πιο σύγχρονο πράγμα που μπορείς να κάνεις. Να σταματήσεις. Να κοιτάξεις. Και να κρατήσεις κάτι που αξίζει να μείνει.