Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Φθινόπωρο στην Κέρκυρα με «Nessun dorma» και «La Strada»
Περιεχόμενα
Τις ημέρες του φθινοπώρου θα ήθελα να βρίσκομαι ένα απόγευμα στην Κέρκυρα, χαμένος στη σκοτεινή της ομορφιά. Δεν με νοιάζει να τα έβρισκα όλα κλειστά και να έχει αυτή την υγρασία που εισχωρεί ύπουλα μέσα μου. Λίγο σαλάδο, λίγο βούτυρο, ζεστό ψωμί και ένα ποτήρι από χαμένο κακοτρύγι να είχα και να άκουγα σαν χάδι στα αυτιά μου την πρόβα μιας φιλαρμονικής, στην αρχή το κούρδισμα των οργάνων τους και τις οδηγίες του μαέστρου, μέχρι να ξεκινήσουν αργά τη μελωδία του «Nessun dorma» και οι ήχοι των πνευστών να κορυφώνονταν, μέχρι κανένας να μην μπορεί να κοιμηθεί στο νησί.
Nessun dorma / Tu pure, o Principessa / Nella tua fredda stanza Guardi le stelle Che tremano d’amore E di Speranza
Και μετά, ας ταξίδευα ξημερώματα ξανά την ανοιχτή θάλασσα για την ηπειρωτική χώρα.
Θα ήμουν χορτάτος!
Διαβάστε επίσης
Κεφάλαιο 2: Φελίνι / Τζουλιέτα Μασίνα
Αν θες να καταλάβεις πόσο σπουδαίο, βέβαια, είναι ένα πιάτο με ζυμαρικά, βλέπεις την ταινία «La Strada» του 1954. Εκεί που ο μασίστας Άντονι Κουίν, για να δελεάσει την Τζουλιέτα Μασίνα να τον ακολουθήσει, εκτός από τα χρήματα, της υπόσχεται και ένα πιάτο με φαγητό, και αυτό τις πιο πολλές φορές ήταν ένα πιάτο με ζυμαρικά.
Η Τζουλιέτα Μασίνα ήταν η μούσα του σουρεαλιστικού φιλμικού σύμπαντος του Φελίνι, το οποίο, εκτός των άλλων, είχε πάντα φαγητό και κυρίως ζυμαρικά. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «Η ζωή είναι ένας συνδυασμός μαγείας και ζυμαρικών». Σε κάθε σετ της ταινίας, δεκάδες μάγειρες φτιάχνανε πιάτα με ζυμαρικά για να χορτάσουν αυτούς που δούλευαν στα γυρίσματα. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν συμμετείχε στη μαγειρική και ο ίδιος.
Η σχέση του Φελίνι με την Τζουλιέτα πρέπει να ήταν μαγική και η μοίρα τους τόσο συνδεδεμένη. Αυτή η σκέψη γίνεται ακόμα πιο ισχυρή αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Φελίνι αναγνωρίστηκε παγκοσμίως από το La Strada, όπου έπαιζε η Τζουλιέτα, και μια από τις τελευταίες του επιτυχίες —το Τζίντζερ και Φρεντ— ήταν πάλι με αυτή πρωταγωνίστρια. Αναρωτιέμαι πόσες φορές θα της έχει μαγειρέψει ζυμαρικά για να την πείσει ότι ήταν αιώνια πιστός σε αυτήν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σκηνοθέτης ήταν παθολογικά ψεύτης και ονειροπόλος, ενώ ήταν και πολέμιος του γάμου. Φαντάζεσαι, λοιπόν, τι τράβαγε η Τζουλιέτα με τα καμώματά του και πόσες φορές εκείνος έπεφτε στα πόδια της για συγχώρεση, όταν εκείνη καταλάβαινε ότι παραστράτησε ακόμη μια φορά.
Άπειρα πλάνα του Φεντερίκο ήταν αφιερωμένα στο φαγητό. Είναι άπειρα τα καρέ που έδειχναν τη λαμπερή Τζουλιέτα Μασίνα να τρώει τα ζυμαρικά της στο La Strada (το οποίο κυκλοφόρησε με τον παρανοϊκό ελληνικό τίτλο «Πουλημένη από τη μητέρα της») ή στο «Νύχτες της Καμπίρια». Αλλά και σε άλλες ταινίες του Ιταλού μάγου, που έλειπε η Τζουλιέτα, πιάτα με ζυμαρικά υπήρχαν, δείχνοντάς μας τον στενό δεσμό που έχουν οι γείτονες με το φαγητό.
Ο Φεντερίκο και η Τζουλιέτα ήταν και οι δύο από την περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνα. Είναι σημαντική αναφορά στην καταγωγή τους, γιατί από εκεί θα κρατηθούμε για να φανταστούμε τη μακαρονάδα συγχώρεσης. Η Εμίλια Ρομάνα είναι γνωστή για την παραγωγή της παρμεζάνας, των ιδιαίτερων αλλαντικών της (μορταδέλα, σαλάδο και παντσέτα) και, βέβαια, για τη μακαρονάδα που προσκυνάνε οι απανταχού μακαρονόπληκτοι της γης, τη μπολονέζ! Ο Φεντερίκο, σε δηλώσεις του, ανέφερε ότι πάντα η σάλτσα διαβολεμένα κυνηγάει τα καθαρά του πουκάμισα. Έχω ακριβώς την ίδια εμπειρία, τρώγοντας πάντα από λαιμαργία μια μπολονέζ, και καταλήγω ακριβώς στο ίδιο συμπέρασμα: ότι αυτή η σάλτσα, ό,τι και να κάνεις, σε λερώνει και σε βάζει σε μπελάδες ευπρεπισμού, αλλά σου ζεσταίνει την ψυχή, σε όποια μορφή κι αν την φας: από το καλύτερο εστιατόριο του κόσμου μέχρι το εστιατόριο στάσης στην εθνική οδό, είτε φτιαγμένη από τον καλύτερο σεφ είτε από τη γιαγιά σου… και ας την πνίγει στο λάδι. Η ραγού μπολονέζ δικαιολογεί τον τίτλο της ότι ξυπνάει την όρεξη.
Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι ήταν και δεινός μάγειρας ο Φελίνι. Αν μάλιστα αναλογιστείς ότι ήταν και Ιταλός, αυτό σημαίνει ότι πίστευε αυτόματα πως ό,τι μαγείρευε ήταν το καλύτερο του κόσμου ή έστω ισάξιο με της μαμάς του, η οποία ασφαλώς είναι η καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου! Ιταλικός νόμος από το 1800!
Διαβάστε επίσης
Το 1993, όταν ο Φεντερίκο παραλαμβάνει το τιμητικό Όσκαρ από την Ακαδημία Κινηματογράφου, τη στιγμή που σηκώνει το αγαλματίδιο στον αέρα, απευθύνεται στη γυναίκα του και φωνάζει από το μικρόφωνο: «Τζουλιέτα, μην κλαις». Το βράδυ εκείνο, σίγουρα στο Λος Άντζελες θα το γιόρτασαν, έχοντας νοητά σαν συντροφιά την ορχήστρα των παλιάτσων που θα έπαιζαν Νίνο Ρότα, τρώγοντας ραγού-μπολονέζ. Αυτός λερωμένος από τη σάλτσα, αυτή να τον κοιτάζει με αγάπη, με τα μεγάλα της μάτια δακρυσμένα, γιατί ήξερε ότι το τέλος τους κοντοζυγώνει. Το καρέ σουρεαλισμού κλείνει με τον Φεντερίκο να την κοιτάζει και να της λέει: «Τζουλιέτα, η δικιά μου μπολονέζ είναι καλύτερη». Ο Φεντερίκο έφυγε την ίδια χρονιά και η Τζουλιέτα, στην κηδεία του, εξέφρασε την επιθυμία ότι ήθελε να φύγει μαζί του… Τελικά, τα κατάφερε πέντε μήνες αργότερα και συνδέθηκε ξανά με τον μοναδικό και αιώνιο εραστή της.
