Τι μακαρονάδες έφαγες τον Σεπτέμβρη, Ρεμί;

Όταν λέμε «μακαρονάδες», εννοούμε κάθε πιάτο που έχει σχέση με ζυμαρικά: από κριθαράκι και χυλοπίτες μέχρι paccheri, καντέλε και κοχυλάκια. Και επειδή σε όσα αγαπάμε δεν βάζουμε βαθμούς ούτε κάνουμε αυστηρές διακρίσεις, η σειρά είναι εντελώς τυχαία. Το μόνο κοινό στοιχείο είναι ότι όλες αυτές οι γεύσεις γεννήθηκαν μέσα στον Σεπτέμβρη και άφησαν τη δική τους νόστιμη ανάμνηση.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Κριθαράκι με μοσχάρι στο «Μαμαλούκα», Θεσσαλονίκη

Ένα πληθωρικό, σχεδόν γιορτινό πιάτο, με το κριθαράκι να έχει απορροφήσει όλη τη νοστιμιά της σάλτσας. Το μοσχάρι ήταν τόσο μαλακό, ώστε διαλυόταν με το πιρούνι, ενώ οι χυμοί του έδεναν με το ζυμαρικό και δημιουργούσαν μια πλούσια, βελούδινη υφή. Μεγάλη μερίδα, βαθιά γεύση και εκείνη η απολαυστική αίσθηση ότι όλα λιώνουν στο στόμα.

Καρμπονάρα στο «Blue Fish»

Ιεροσυλία και απόλαυση μαζί. Μια καρμπονάρα που μπορεί να ξεφεύγει από την αυστηρή ιταλική παράδοση, αλλά σε κερδίζει με την κρεμώδη υφή και την ένταση της γεύσης της. Η σάλτσα αγκαλιάζει σωστά τα ζυμαρικά, χωρίς να τα πνίγει, και κάθε πιρουνιά είναι πλούσια,

Καραβιδομακαρονάδα στο «Ακτή»

Εδώ πρωταγωνιστεί η θάλασσα. Η γλυκιά σάρκα της καραβίδας δίνει χαρακτήρα στη σάλτσα, η οποία περνά μέσα στα ζυμαρικά και αφήνει μια συμπυκνωμένη θαλασσινή επίγευση. Η επιτυχία του πιάτου βρίσκεται στην ισορροπία: αρκετή ένταση για να αναδειχθεί το υλικό, αλλά όχι τόση ώστε να χαθεί η λεπτότητά του. Αν έβαζα βαθμολογία με άριστα το δέκα, εδώ θα έβαζα δώδεκα.

Τζότζιλες με κεφαλοτύρι Πλούμπη

Οι τζότζιλες έχουν χωριάτικο χαρακτήρα και στιβαρή υφή, γι’ αυτό σηκώνουν ένα τυρί με ένταση. Το κεφαλοτύρι προσθέτει αλμύρα και γεμάτη γεύση, ενώ το αιγοπρόβειο βούτυρο του Πλούμπη δίνει άρωμα, λιπαρότητα και ζεστασιά. Είναι ένας απλός συνδυασμός βασισμένος σε καλά υλικά, που θυμίζει σπιτικό τραπέζι και αποδεικνύει ότι η νοστιμιά δεν χρειάζεται περίπλοκες τεχνικές.

Paccheri με μοσχαρίσια μάγουλα στις «Λεύκες»

Από τότε που ανακάλυψα τα paccheri, ξεχνάω ακόμη και το αγαπημένο μου Νο 7. Οι μεγάλοι σωλήνες ζυμαρικού συγκρατούν στο εσωτερικό τους τη σάλτσα και μικρά κομμάτια από τα μοσχαρίσια μάγουλα. Το κρέας, μαγειρεμένο υπομονετικά, γίνεται τρυφερό και ζουμερό, ενώ η πλούσια σάλτσα γεμίζει κάθε μπουκιά. Ένα πιάτο χορταστικό, βαθύ και σχεδόν εθιστικό.

Χυλοπίτες με μοσχάρι στο «Skouliki»

Το πέρασμα από τον ξυλόφουρνο μεταμορφώνει αυτό το γνώριμο φαγητό. Οι χυλοπίτες ποτίζουν από τη σάλτσα του κρέατος, οι άκρες τους αποκτούν ελαφριά κρούστα και το μοσχάρι παραμένει ζουμερό. Η θερμότητα συμπυκνώνει τα αρώματα και ενώνει τα υλικά σε ένα πιάτο με σπιτική βάση αλλά πιο έντονο, καπνιστό χαρακτήρα. Υπάρχει, άραγε, κάτι που να μπαίνει στον ξυλόφουρνο και να μη γίνεται μοναδικό;

Κοχυλάκι με γίδα στο «Κίτς και σ’ έφαγα»

Το κοχυλάκι είναι ιδανικό για τέτοιες δυνατές σάλτσες, επειδή συγκρατεί μέσα του τους χυμούς και τις ίνες του κρέατος. Η γίδα έχει έντονη, καθαρή γεύση, αλλά όταν μαγειρεύεται σωστά γίνεται τρυφερή και ισορροπημένη. Η Λένα αποδεικνύεται μοναδική γητεύτρια των αμνοεριφίων, μετατρέποντας ένα απαιτητικό υλικό σε πιάτο οικείο και απολαυστικό.

Κόκορας με χυλοπιτάκι στη «Σωτέζα»

Ένα καθαρά μαμαδίστικο φαγητό θαλπωρής. Το χυλοπιτάκι ρουφά τη δεμένη, μεστή σάλτσα, ενώ ο κόκορας προσφέρει πιο συμπαγή υφή και βαθύτερη γεύση από το συνηθισμένο κοτόπουλο. Είναι από τα πιάτα που δεν επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν με την εμφάνιση· σε κερδίζουν με το άρωμα, τη ζεστασιά και τη μνήμη ενός κυριακάτικου οικογενειακού τραπεζιού.

Καντέλε με κιμά στο «Σινιόρα Τρατορία»

Οι καντέλε ήταν ένας νέος έρωτας στον κόσμο των ζυμαρικών. Το μεγάλο τους σχήμα έχει όγκο και ευχάριστη αντίσταση στο δόντι, ενώ ο κιμάς γεμίζει τις πτυχές και τις κοιλότητές τους. Έτσι, η σάλτσα δεν μένει στον πάτο του πιάτου, αλλά ακολουθεί κάθε πιρουνιά. Ένας κλασικός συνδυασμός αποκτά διαφορετικό ενδιαφέρον μόνο και μόνο χάρη στη σωστή επιλογή ζυμαρικού.

Κριθαράκι με κολάρα στο «Ρεκτιφιέ»

Ένας αναπάντεχος συνδυασμός, στον οποίο το κριθαράκι λειτουργεί σαν βάση που απορροφά όλη την ουσία του κυρίως υλικού. Το αποτέλεσμα είναι μεστό, ζουμερό και γεμάτο συμπυκνωμένη νοστιμιά. Η υφή του ζυμαρικού προσφέρει συνοχή, ενώ τα κολάρα δίνουν προσωπικότητα και ένταση. Πώς το έλεγε ο Χελάκης; Δεν περιγράφω άλλο.

Ζυμαρικά σε μπουγιαμπέσα από το «12 με τόνο»

Το δημιούργημα του Μιχάλη μεταφέρει τη λογική της γαλλικής ψαρόσουπας σε ένα πιάτο ζυμαρικών. Ο ζωμός δίνει θαλασσινό βάθος και αρωματική ένταση, ενώ τα ζυμαρικά απορροφούν τη γεύση χωρίς να χάνουν την υφή τους. Είναι μια διαφορετική προσέγγιση, ανάμεσα σε σούπα και μακαρονάδα, που κλείνει ιδανικά αυτή τη διαδρομή του Σεπτέμβρη.