Πού να βγεις πριν και μετά το θέατρο (ή και το σινεμά)

Πού να βγεις πριν και μετά το θέατρο (ή και το σινεμά)

Πριν ή μετά το θέατρο —ή το σινεμά, για να μη δημιουργήσουμε πολιτιστικές διακρίσεις— έχω μια ταπεινή πρόταση. Αντί να καταλήξετε στο περίπτερο με γαριδάκια, στραγάλια και εκείνο το βλέμμα ανθρώπου που προσποιείται ότι «κάτι έφαγε», μπορείτε να οργανώσετε μια μικρή έξοδο φαγητού με περίπου 15 ευρώ. Ο προορισμός είναι η ανανεωμένη Στοά Αρσακείου, όπου σας περιμένουν δύο στάσεις: μία αλμυρή και μία γλυκιά. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος άνθρωπος δεν τρώει τουλάχιστον ένα από τα δύο;

Αν πάλι μου πείτε «Ρεμί, προσέχουμε τη διατροφή μας, αποφεύγουμε τη γλουτένη και μετράμε τους υδατάνθρακες», θα σας απαντήσω με σεβασμό: παιδιά, γαστρονομικός συντάκτης είμαι, όχι άτυπος διαιτολόγος. Η αποστολή μου είναι να εντοπίζω τη νοστιμιά. Για τις θερμίδες υπάρχει το ρολόι που μας τις μετράει και μετά μας κρίνει σιωπηλά.

Η Στοά Αρσακείου είναι φωτεινή, προσεγμένη και τόσο τακτοποιημένη, ώστε θυμίζει φουαγιέ μεγάλου ξενοδοχείου ή συνεδριακού κέντρου. Σχεδόν περιμένεις να εμφανιστεί κάποιος με καρτελάκι που γράφει «Διεθνές Συνέδριο για το Μέλλον της Πίτας». Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα δεν είναι κενή περιεχομένου. Πίσω από το δυνατό δημιουργικό και τη σχεδιασμένη αισθητική υπάρχουν προτάσεις με πραγματική γευστική ουσία.

Πρώτος σταθμός: Αψύς

Ο «Αψύς» δεν είναι απλώς ένα όμορφα συσκευασμένο concept· είναι σοβαρή πρόταση για σύγχρονο σουβλάκι. Δοκίμασα δύο τυλιχτά, μπιφτέκι και χοιρινό, επειδή η δημοσιογραφική έρευνα απαιτεί θυσίες. Και μερικές φορές δεύτερη πίτα.

Το μπιφτέκι είναι ζουμερό, με γεμάτη γεύση και σωστό ψήσιμο, ενώ το χοιρινό παραμένει τρυφερό χωρίς να στεγνώνει — μικρό θαύμα σε μια πόλη όπου αρκετά καλαμάκια έχουν υφή οικοδομικού υλικού. Ιδιαίτερη δουλειά έχει γίνει στις σάλτσες: προσθέτουν χαρακτήρα, αλλά δεν καλύπτουν το κρέας σαν μάρτυρα σε πρόγραμμα προστασίας.

Πρόκειται για τυλιχτά που έχουν γευστική ταυτότητα και σε κάνουν να σχεδιάζεις την επιστροφή πριν τελειώσεις την τελευταία μπουκιά. Η μόνη ένσταση είναι η τιμή, λίγο πάνω από τα 4 €. Δεν είναι παράλογη, αν συνυπολογίσει κανείς την ποιότητα και το περιβάλλον, αλλά η άτυπη Επιτροπή Διάσωσης του Εθνικού Σουβλακιού οφείλει να θυμίζει ότι η πίτα είναι χαρά του λαού και καλό είναι να παραμένει σχετικά κοντά στον λαό.

Δεύτερος σταθμός: Λουκουμάδες Αιγαίον

Το ιστορικό Αιγαίον, με διαδρομή περίπου ενός αιώνα, επιστρέφει στην Αθήνα με την παραδοσιακή του συνταγή. Οι λουκουμάδες έρχονται ζεστοί, αφράτοι, με μέλι και κανέλα, δηλαδή με τα απολύτως απαραίτητα για να συμφιλιωθεί κανείς με τη ζωή. Δεν χρειάζονται αποδόμηση, αφρούς ή παρουσίαση σε μαύρη πλάκα. Χρειάζονται μόνο χαρτοπετσέτες, επειδή το μέλι έχει προσωπικό στόχο να φτάσει στο μανίκι σας.

Μετά από ένα καταθλιπτικό έργο, μια κοινωνική ταινία χωρίς χαραμάδα αισιοδοξίας ή μια παράσταση τριών ωρών όπου όλοι φωνάζουν και κανείς δεν βρίσκει την ευτυχία, μια μερίδα λουκουμάδες λειτουργεί σχεδόν θεραπευτικά. Ο οργανισμός απορροφά το μέλι με συγκινητική ταχύτητα και ξαφνικά το υπαρξιακό αδιέξοδο μοιάζει λίγο πιο διαχειρίσιμο.

Η τοποθεσία βοηθά σημαντικά. Η Στοά βρίσκεται στο κέντρο, κοντά σε θέατρα, κινηματογράφους και βασικές διαδρομές της πόλης. Έτσι, με περίπου 15 ευρώ, μπορείς να συνδυάσεις ένα καλό τυλιχτό και ένα γλυκό, χωρίς να καταλήξεις να μασάς στραγάλια στην είσοδο της αίθουσας.

Η πρόταση είναι απλή: ένα τυλιχτό στον Αψύ, λουκουμάδες στο Αιγαίον και μετά επιστροφή στον πολιτισμό. Ή το αντίστροφο, αν προτιμάτε να μπείτε στην παράσταση με σιρόπι στις φλέβες και αισιοδοξία στην καρδιά. Προσωπικά, θα δοκίμαζα και τα δύο τυλιχτά, για ολοκληρωμένη άποψη. Η δημοσιογραφική έρευνα απαιτεί θυσίες, αλλά ευτυχώς αυτή τυλίγεται σε πίτα.

Σχετικά άρθρα