Τα πιο αυθεντικά σουβλάκια της Αθήνας είναι στον Πειραιά

O Πειραιάς μου εκπέμπει ένα είδος μελαγχολίας, γιατί είναι ένα μέρος ανοιχτό στη θάλασσα και όλα τα μέρη που είναι ανοιχτά στη θάλασσα μου προκαλούν το ίδιο συναίσθημα. Πολλές φορες ταξιδεύω στο χρόνο και νομίζω ότι είμαι στην σπηλιά του Δράκου στο Κερατσίνι με την Τετράδα του Πειραιά, ή νομίζω ότι ακούω το κούρδισμα του μπουζουκιού του Μάρκου στην Κοκκινιά.

Αλλά επειδή με ρωτάτε, δεν μπορώ να κρύβω άλλο την αλήθεια. Όσο και να με πονάει που το λέω, γιατί σε κάποια σουβλατζίδικα του Πειραιά θα τρώτε το ταπεινό αυτό φαγητό με θέα φωτογραφίες από τους μύθους τους (τους ποδοσφαιρικούς). Αλλά όπου και αν πάω δεν βρίσκω άλλο σουβλάκι, νόστιμο να το κάνει, σαν του Πειραιά.

Αν ερχόταν μια ομάδα ξένων και μου λέγανε «κύριε Ρεμί, έχουμε μάθει ότι αυτοπροσδιορίζεστε σαν Επίτιμος άτυπος Προέδρος της άτυπης Εθνικής Επιτροπής Σουβλατζίδικων (σ.σ. εξάλλου σε αυτήν την χώρα λένε πως ότι δηλώσεις είσαι). Θα θέλαμε να μας κάνετε ένα tour να φάμε το καλύτερο street food της χώρας σας. Πού θα μας πηγαίνατε;»

Θα ξεκίναγα από Νικαια στην συνέχεια Κορυδαλλό, θα έφτανα Δραπετσώνα και θα έκλεινα με τον Πειραιά με ρεμπέτικη μουσική υπόκρουση. Οι Πειραιώτες για κάποιον ανεξήγητο λόγο φτιάχνουν τα καλύτερα σουβλάκια της Ελλάδας, ίδια και απαράλλαχτα έδω και χρόνια. Ακόμα και τα νέα μαγαζιά που ανοίγουν, δημιουργούν το ίδιο σουβλάκι με τους άλλους που προϋπάρχουν. Βασικά είναι όλη η Ελλάδα απ’ τη μια και οι Πειραιώτες μόνοι τους απ’ την άλλη.

Τα σουβλάκια Πειραιά και περιχώρων έχουν κάτι μοναδικό και μια μεθοδολογία ίδια όλα τα χρόνια. Λειτουργούν σαν τους Ίαπωνες δασκάλους του sushi: οι νέοι ψήστες σέβονται τον Δάσκαλο-Ψήστη του και δεν παρεκκλίνουν από την διδασκαλία του, ενώ περιμένουν στωικά την σειρά τους μέχρι να πάρουν την θέση του, όταν θα έχουν ολοκληρώσει την 30η τους ετήσια επετηρίδα τους στην μάθηση. Το πιο παλαβό είναι ότι φαινομενικά φαίνονται ίδια, αλλα είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους και όλα με διαφορετική σάλτσα… Πώς το καταφέρνουν, μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν.

Αν μου έλεγες το top5 με δυσκολία θα το έφτιαχνά γιατί δεν ήξερα ποιον θα έβγαζα , θα το έκανα με βαρια καρδιά από τον φόβο μην ξεχάσω κάποιον. Να όμως που το τόλμησα.

#1 «Σέρκος»

Στην παλιά Κοκκινιά υπάρχει ένα άξιο τέκνο της περίφημης Αρμένικης Σχολής, ο «Σέρκος». Η ιστορία του κρατά από το 1955 και δεν είναι ένα μαγαζί που έχει μόνο κεμπάπ, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας.

#2 «Αιγυπτιακόν»

Το «Αιγυπτιακόν» δημιουργήθηκε το 1924 από τον Μισάκ Ανισπικιάν, που μετέπειτα άλλαξε το ονομά του σε Ισαάκ Μερακλίδη. Είναι ναός υπομονής: τα πάντα όλα ψήνονται την στιγμή της παραγγελίας. Αν πάρεις το κλασικό χωρίς σάλτσες κλπ., δηλαδή κεμπαπ με τοματούλα, κρεμμυδάκι και μαϊντανό, απλά θέλεις να κάνεις την χορογραφία του Τζιν Κέλι από το «Χορεύοντας την βροχή» και να σκαρφαλώνεις κολώνες φωτισμού. Βέβαια δεν σας το προτείνω, γιατί δεν ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκονται οι κολώνες φωτισμού και μπορεί να την πατήσεις σαν τον Ευτύχη Μπλέτσα!

#3 «Παναγιώτης»

Ένα όνομα, μια ιστορία. Στον Κορυδαλλό, ο μάστορας Παναγιώτης ξεκίνησε να φτιάχνει σουβλάκι με μπιφτεκάκι και χοιρινό. Η Γαλλίδα γυναίκα του έφτιαχνε την μαγική σάλτσα και ο Παναγιώτης είχε ένα απίθανο τρόπο να βάζει το τζατζικάκι· σκέψου όπως βάζουν οι παγωταζήδες το παγωτο στο χωνάκι! Ο Παναγιώτης έφυγε αλλά έμεινε ο μάστορας βοηθός του μαζί με τις κόρες του και ευτυχώς η ιστορία συνεχίζεται.

#4 «Ρέκας» (ή επίσημα «Κοχύλι»)

Δευτερή γενιά και εδώ σουβλατζήδων, ο μπαμπάς Ρέκας όμως είναι ακόμα στο μαγαζί του Κορυδαλλού με την ποδίτσα του, απλά παρατηρώντας και μυρίζοντας. Σουβλάκι με μπιφτεκάκι, χοιρινό και κοτόπουλο: η έννοια της απλότητας.

#5 «Νικαράγουα»

Νέοι μάστορες για την «Νικαράγουα» του Πειραιά, οι οποίοι υπηρετούν το ρητό όχι πατάτες στο σουβλάκι. Με κεμπάπ, κοτόπουλο και χοιρινό η ανατροπή στο σουβλάκι εδώ γίνεται στις σάλτσες τους, που είναι μαγικές, χωρίς νεωτερισμούς.

Θα ήθελα να διοργανώσουμε μια εκδρομή στον Πειραία με ένα πούλμαν, κάτι σαν σουβλακοεκδρομή, και κάθε μια ώρα να σταματάμε σε κάθε ναό. Κλείστε θέσεις.