Πήγα στο Kuchisabishii Sakaba με τα χίλια ζόρια

Η αλήθεια είναι ότι η αγαπημένη μου αρχισυντάκτρια, που τόσο αγαπώ και τόσο σέβομαι, μου έστελνε συνέχεια υπενθυμίσεις να πάω στο Κουκάκι, στο Kuchisabishii Sakaba, το ασιατικό που έχει σκίσει. Οι γλυκές υπενθυμίσεις της αρχής έγιναν για λίγο απειλητικές και μετά ξανά γλυκές. Ακόμα θυμάμαι με νοσταλγία το τελευταίο της μήνυμα:

«Αν δεν πας, ρεμάλι, στο ασιατικό στο Κουκάκι, θα φροντίσω να μην ξαναπάρετε πρωτάθλημα!»

Βασικά αρνιόμουν, γιατί δεν ήθελα να με περάσουν για κανένα χίπστερ ή για κανέναν τύπο που κυνηγάει τα μοδάτα. Γιατί εγώ είμαι ένας σοβαρός — αν και άτυπος — γαστρονομικός συντάκτης και σκεφτόμουν ότι θα ξεχώριζα σαν μύγα μέσα στο γάλα στο Kuchisabishii. Κοινώς, θα ήμουν σαν τον θείο που ήθελε να καθίσει με τη νεολαία!

Ήθελα πολύ να γράψω «νεολέρα», έτσι για να βγάλω και λίγο συντηρητισμό, αλλά θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια, που ένιωθα σαν πολιτικός κρατούμενος. (Διάβαζε και καμία «Απόγνωση»…)

Έτσι λοιπόν, την 1η Ιουνίου, δεχόμενος και άλλη απειλή, είπα να πάω στο ασιατικό που κανένας δεν μπορεί να πει σωστά το όνομά του και όλοι λένε «το φανταστικό ασιατικό στο Κουκάκι» ή «το ασιατικό που ξεσκίζει στο Κουκάκι». Άσε που σκέφτηκα ότι 16 χρόνια είναι πολλά χωρίς πρωτάθλημα.

Πήγα στις 16:50 ακριβώς, γιατί μου είπαν ότι έχει ουρά. Και βέβαια δεν ήξερα και κανέναν από το εστιατόριο, γιατί οι διασυνδέσεις μου δεν έχουν πάρε-δώσε με τα σκοτεινά πλοκάμια του κόσμου των ασιατικών εστιατορίων.

Στην είσοδο να τονίσω ότι υπάρχει ένας ευγενικός κύριος, ο οποίος σε μεταφέρει από έναν παράλληλο δρόμο της Συγγρού… στο Τόκιο.

Με την πρώτη επαφή αυτό νιώθεις: ότι βρίσκεσαι στο Τόκιο. Δεν έχω πάει στο Τόκιο, αλλά το έχω δει στις ταινίες. Η μόνη διαφορά είναι ότι τα παιδιά που δουλεύουν μιλάνε άπταιστα ελληνικά. Πραγματικά, τα εύσημα στον διακοσμητή.

Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα μεγαλύτερο φόβο μετά από αυτό το ξεχωριστό σκηνικό, γιατί σκέφτηκα από μέσα μου σε πόσα εντυπωσιακά μαγαζιά έχω φάει άθλια. Και αν είναι θεματικά, σου βγάζει λίγο γαστρονομική εμπειρία και λίγο παιδικό πάρτι — λίγο κοτομπουκιά, λίγο χυμό 9 φρούτων.

Μελετώντας τον κατάλογο και τις τιμές, κατάλαβα γιατί γίνεται ο πανικός. Ενώ να τονίσω ότι δεν υπάρχει κάπου περιορισμός ώρας — ή δεν στο λένε ή δεν ήθελαν να μου το πουν, γιατί σκέφτηκαν πως ο θείος που κάθεται με τη νεολαία θα φύγει γρήγορα.

Τι δοκίμασα στο ασιατικό που σκίζει στο Κουκάκι και κανείς δεν μπορεί να πει σωστά το όνομά του

Καλαμάκια με πέτσα κοτόπουλου, που ήταν τόσο νόστιμα ώστε πήρα και δεύτερη μερίδα. Καλαμάκια από κεφτεδάκια κοτόπουλου, πάρα πολύ νόστιμα, μάλιστα με μπαχάρια που μου έβγαζαν περισσότερο Μέση Ανατολή παρά Άπω Ανατολή. Τίμια ήταν και τα καλαμάκια από μπούτι κοτόπουλου.

Να σταθώ στο ότι τα gyoza ήταν απίστευτα. Δεν με ενθουσίασαν όμως καθόλου τα άλλα, κάτι σαν πιτάκια, γιατί μου έβγαζαν πολύ έντονα το κάρι.

Ο κύκλος των ορεκτικών έκλεισε με μια εξαιρετική σύνθεση που είχε κότσι χοιρινό και bao buns, τα οποία τα γέμιζες εσύ με το χοιρινό. Θα σας πω ένα tip: όταν ξεκοκαλίσετε το κότσι, βάλτε το στη σάλτσα που έχει από κάτω· μην το φάτε σκέτο. Αν σκέτο πιάνει 7 με άριστα το 10, με τη σάλτσα γίνεται αυτόματα 12. Τρομερά εμπνευσμένο πιάτο.

Η ramen δεν με ενθουσίασε. Δεν σας κρύβω ότι δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις ramen. Να σταθώ όμως στο ότι ήταν πολύ τίμιο και το rice bowl με το κοτόπουλο.

Βέβαια, άλλο ένα εμπνευσμένο πιάτο ήταν και τα udon καρμπονάρα, τα οποία — δεν σας κρύβω — ήταν πιο επιτυχημένα και πιο νόστιμα από πολλές καρμπονάρες ιταλικών εστιατορίων.

Το γλυκό με το παγωτό βανίλια, τη Nutella και τις βαφλίτσες, σε γενικές γραμμές, ήταν ψιλοαδιάφορο. Εξάλλου, οι Ασιάτες δεν φημίζονται ιδιαίτερα για την επιτυχία τους στα γλυκά.

Σε γενικές γραμμές, για να φτάσεις τα 30-35€ το άτομο θέλει προσπάθεια. Βέβαια, αν σας παίρνει να το κάνετε, γιατί μπορώ να πω ότι το Kuchisabishii είναι εξαιρετικό. Είναι και νόστιμο και διαφορετικό, άρα ο κυρίαρχος λαός εδώ έχει δίκιο που περιμένει σε ορδές μέχρι να εξυπηρετηθεί!

Σε ευχαριστώ, ω Αρχισυντάκτρια, που επέμενες να πάω!

Πότε θα πάρουμε πρωτάθλημα; Θα ήθελα, σε παρακαλώ, να ευχηθείς για του χρόνου. Δεκαέξι χρόνια είναι πολλά!