Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Σύκα, μπολσεβίκοι και απρόοπτα φιλιά
Τρία σουρεαλιστικά κεφάλαια από την Τήνο, στην Κέρκυρα και τελικά στα Βίλλια.
Περιεχόμενα
Κεφάλαιο 1: Τα σύκα
Η γιαγιά μου είχε κάποτε μια συκιά στη μονοκατοικία της, όταν η Αθήνα άρχισε να γεμίζει πολυκατοικίες και η λέξη γειτονιά άρχιζε να χάνει την ουσία και τη σημασία της. Οι νέοι έποικοι τη φαρμάκωσαν, γιατί έριχνε τα φύλλα της στη μεγάλη πολυκατοικία με την πυλωτή. Δεν σκέφτηκαν να παίρνουν τους καρπούς της, σκέφτηκαν απλά να τη σκοτώσουν. Η γιαγιά δεν είπε τίποτα, απλά δεν έφαγε ποτέ ξανά σύκα μέχρι να φύγει.
Εγώ δεν είχα φάει ποτέ σύκα από αυτήν τη συκιά, γιατί όταν το έχεις, δεν το θες. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Μετά κατάλαβα τη γλύκα από τα σύκα και τα έτρωγα και με τους δύο τρόπους, όπως λένε οι λέξεις των ποιητών.
Ο πρώτος είναι καθωσπρέπει και ευγενικός: κρατάμε το κοτσάνι και, σαν ευαίσθητο λουλούδι, το ανοίγουμε στα τέσσερα, αφαιρώντας τη φλούδα με ντελικάτες κινήσεις. Ο δεύτερος είναι αγενής και απότομος: δοκιμάζουμε την τρυφερή σάρκα με μια γρήγορη δαγκωνιά στο κάτω άνοιγμα.
Στην Τήνο, μόλις έφτασα, στο διπλανό οικόπεδο υπήρχε μια συκιά και είδα τη ζωή μου να διακλαδίζεται μπροστά στα φύλλα της. Διοργάνωσα ένα κόλπο να κλέψω τους καρπούς της και να γίνω κλεφτοσυκάς. Όμως μια γλυκιά κυρία ανακάλυψε από ένα βίντεο τη συκιά της και μου πρότεινε να πάω να πάρω ελεύθερα. Τελικά δεν πήγα, ντράπηκα λίγο, φοβήθηκα μήπως είχε ικανότητα να διαβάζει τις επιθυμίες μου.
Το πρωί, ξαφνικά, εμφανίστηκε στο μπαλκόνι ένα πιάτο με σύκα και σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά θα ήταν αν οι άνθρωποι με ευγένεια σου προσφέρουν κάτι τόσο εύκολα και απλόχερα, χωρίς καν να σε γνωρίζουν!
Κεφάλαιο 2: Μπολσεβίκος
Μπολσεβίκος και σκέτος και με κρέμα σεράνο από πάνω, από το Ζαχαροπλαστείο Βουλισμάς… Θα τον βρεις μόνο στην Κέρκυρα, γιατί ουσιαστικά από εδώ ξεκίνησε το «ρεμπελιό των ποπολάρων», βασικά από τη Ζάκυνθο ξεκίνησε, να είμαστε και ακριβείς ιστορικά, αλλά ήθελα να πω κάτι με έμφαση.
Τώρα, γιατί ονόμασαν ένα τεράστιο, ουσιαστικά πλούσιο (ας πούμε) μελομακάρονο που είχε κρέμα σεράνο «Μπολσεβίκο», πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στη δεκαετία του ’60, και να ρωτήσουμε τον κ. Βουλισμά. Δεν σας κρύβω ότι σκέτος μου άρεσε πιο πολύ. Με την κρέμα είναι πληθωρικός και, σαν άτυπος γενικός γραμματέας, θέλω μια επαναστατική ταπεινότητα.
Διαβάστε επίσης
Κεφάλαιο 3: Ζυγούρι και χείλια σφραγισμένα (φτιαγμένο από τον Ιωάννη Σολάκη)
Μέχρι τα 30 μου δεν είχα διανοηθεί ότι το αμνοερίφιο μπορεί να γίνει κοκκινιστό. Δεν σας κρύβω ότι μου φαινόταν αδιανόητο. Πάντα με πατάτες στον φούρνο, στη σούβλα ή παϊδάκια. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι δεν θα έμπαινε λεμόνι! Κατσαρόλας ήξερα μόνο το φρικασέ.
Η πρώτη μου επαφή με αμνοερίφιο κοκκινιστό ήρθε πριν 18 χρόνια, από μια θεία της Λου, που μένει στα Βίλλια. Μας έκανε το τραπέζι με αυτό το πιάτο, με τζόλια (τζορτζίλες) και με ξυσμένη μυζήθρα. Νομίζω ότι είχα πάθει σοκ από τη νοστιμιά. Η θεία κάποια στιγμή γυρνάει και με ρωτάει αν μου άρεσε. Άργησα λίγο να της απαντήσω. Τότε αυτή γελάει και μου λέει: «Πριν μου το πεις, το είχα καταλάβει ότι σου άρεσε». Και της λέω: «Πώς το κατάλαβες;» «Η σάλτσα», μου λέει, «είναι επιτυχημένη μόνο όταν τα χείλια σου κολλάνε μεταξύ τους».
Όσα χρόνια και αν περάσουν, σκέφτομαι αυτήν την ατάκα. Την προηγούμενη Κυριακή η φίλη μου η Αλίντα με κάλεσε για μεσημεριανό. Ήταν κοκκινιστό ζυγούρι και κατσίκι. Το σέρβιρε ο άνδρας της, ο Γιάννης Σολάκης, με πατάτες τηγανιτές. Ήταν όνειρο και με αυτές. Αν η πατάτα είναι καλή και τηγανισμένη σωστά, είναι πλασμένες για φαγητά κατσαρόλας.
Μετά το γεύμα ένιωσα το ίδιο με τα χείλια μου. Τους το είπα και, από τη χαρά τους, μου δώσανε και για το σπίτι, το οποίο το έκανα την επόμενη ημέρα με μακαρόνια και μετά έκανα ξανά το πείραμα με τα χείλια μου.
Τελικά, είναι ευτυχία όταν τα χείλια είναι σφραγισμένα και μετά ξεκλειδώνουν, μετά από ένα υπέροχο φαγητό και από ένα απρόοπτο φιλί!
