Remi’s picks: Tα πιάτα του Μανώλη Παπουτσάκη
Η καρδιά-αγκινάρα του Ρεμί νοσταλγεί τα πιάτα ενός αγαπημένου του μάγειρα.
Η φράση «καρδιά αγκινάρα» είναι μια μεταφορική, συχνά ειρωνική έκφραση που περιγράφει έναν άνθρωπο υπερβολικά ανοιχτόκαρδο, διαχυτικό ή κάποιον που ερωτεύεται εύκολα και συχνά. Μια άστατη καρδιά, με άλλα λόγια. Παρομοιάζεται με τα πολλά φύλλα της αγκινάρας. Συνώνυμα της έκφρασης είναι το «άστατη καρδιά» ή ο «εύκολος έρωτας».
Κοινώς, ορκίζομαι αιώνια αφοσίωση στη Λου, στην υποτιθέμενη κατάθλιψη, στην ιδέα του Παναθηναϊκού να μη σηκώνει ποτέ πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, στο πράσινο τσάι, στην καταραμένη ποίηση, στο μπαλέτο, στις αμερικάνικες χαζοκωμωδίες, στις ρομαντικές ταινίες χωρίς happy end, στα δικαστικά δράματα, στις επαναστάσεις και στο κάπνισμα.
Κάθε Κυριακή θα σας γράφω αυτά που ερωτεύτηκα και νοστάλγησα μέσα στην εβδομάδα.
Αυτήν την εβδομάδα επαναφέρω στη μνήμη μου τη σπουδαία και απλή μαγειρική ενός ανθρώπου που αγαπώ και εκτιμώ, του Μανώλη Παπουτσάκη.
Εγώ θα ήθελα να γράψω «αγαπάω», αλλά αυτός είναι λιτός.
Μαγειρευτό: Έχει μπερδευτεί το μυαλό μου για το τι θα έβαζα πρώτο, αλλά νομίζω πως θα διάλεγα το αρνάκι με ασκολύμπρους. Μπορεί να μην έμαθα ποτέ πώς τονίζεται σωστά. Μπορεί να μην έμαθα καν πώς ακριβώς λέγονται, γιατί μια αλλαγή τόνου φέρνει την καταστροφή. Μπορεί στην αρχή να νόμιζα ότι ήταν φασολάκια.
Το δοκίμασα μια τυχαία μέρα των Χριστουγέννων. Για πρώτη φορά στη ζωή μου κάθισα και σημείωσα πώς λεγόταν ένα πιάτο — πράγμα που δεν κάνω ποτέ. Μετά, όμως, το έσβησα και έχασα τη λέξη. Όχι τη γεύση.
Διαβάστε επίσης
Κάτι με κρεατάκι: Η καπνιστή φραγκόκοτα την παραμονή των Χριστουγέννων.
Πίτα: Νομίζω ότι αυτή που με συγκλόνισε είναι εκείνη η πίτα που δεν θυμάμαι τι ακριβώς είχε μέσα. Είχε τυρί και κάτι άλλο. Ντρέπομαι να ρωτήσω τον Μανώλη τι περιείχε, γιατί μου το έχει πει εκατό φορές κι εγώ δεν το σημείωσα ποτέ.
Ορεκτικό: Νομίζω πως ο ντάκος από το «Χαρούπι» είναι κάτι πραγματικά μοναδικό.
Μακαρονάδα: Δεν είναι ακριβώς μακαρονάδα, αλλά τα σκιουφιχτά με αρνάκι και κρέμα γραβιέρας στο «Χαρούπι» ήταν τόσο λιχούδικα… Θεέ μου!
Θαλασσινό: Ακόμα θυμάμαι το μπιάνκο του. Ακόμα θυμάμαι πόσο κοντά έφτασε στο μπιάνκο του παππού μου. Αν δεν ήξερα ότι είναι Κρητικός, θα έλεγα ότι είναι από την Κέρκυρα.
Γλυκό: Κανονικά θα έπρεπε να πω το γαλακτομπούρεκο του «Pharaoh». Όμως το γλυκό που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν η παβλόβα από τα «10 Τραπέζια».
Σουβλάκι: Χωρίς φόβο και πάθος, θα βάλω το αγριογούρουνο με το γιαουρτάκι και την πάπρικα.
Μετά από όλες αυτές τις συνεχείς επισκέψεις σε «Pharaoh» και «Χαρούπι», ορκίστηκα ότι θα συναντήσω ξανά τη μαγειρική του Μανώλη μετά από έναν χρόνο.
Γιατί πρέπει να νιώσω ξανά τη νοσταλγία.
