Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Η μυσταγωγία της πρώτης κουταλιάς
Μερικές φορές η πιο καθαρή απόλαυση είναι η πιο σύντομη.
Δεν ανήκω στους ανθρώπους που τρώνε γλυκά με βουλιμία. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αν δεν έτρωγα ποτέ ξανά γλυκό στη ζωή μου, μάλλον δεν θα κατέρρεε ο κόσμος μου. Κι όμως, έχω μια αδυναμία σχεδόν εμμονική: μου αρέσει να τα κοιτάζω, να τα φωτογραφίζω, να τα παρατηρώ σαν μικρά, εύθραυστα έργα τέχνης. Αν μπορούσα να επινοήσω ένα επάγγελμα για τα επόμενα χρόνια, θα ήθελα να είμαι δοκιμαστής μίας και μόνο κουταλιάς και φωτογράφος γλυκών. Τίποτε περισσότερο. Η υπερβολή, άλλωστε, συχνά σκοτώνει τη μαγεία.
Γιατί στα γλυκά, όπως και σε τόσα άλλα πράγματα στη ζωή, όλη η αλήθεια βρίσκεται στην πρώτη κουταλιά. Η δεύτερη είναι ευχάριστη, η τρίτη ίσως απαραίτητη, αλλά η πρώτη έχει κάτι αμετάκλητο. Είναι η στιγμή της αποκάλυψης, το πρώτο χτύπημα της γεύσης, η μικρή έκρηξη πριν προλάβει ο ουρανίσκος να συνηθίσει. Αν το γλυκό είναι σπουδαίο, η πρώτη κουταλιά μπορεί να σε μετακινήσει ολόκληρο. Χτυπά η καρδιά λίγο πιο γρήγορα, ανοίγει ένας εσωτερικός φωτισμός και ξαφνικά όλα μοιάζουν, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, πιο γενναιόδωρα.
Διαβάστε επίσης
Είναι σαν την πρώτη ρουφηξιά από τσιγάρο όταν έχεις καιρό να καπνίσεις — όχι ότι το προτείνουμε, παιδιά, απλώς μιλάμε για μνήμη. Είναι σαν την πρώτη ματιά σε εκείνη την κοπέλα που χάθηκε μέσα στο λεωφορείο όταν ήσουν έφηβος και δεν βρήκες ποτέ το θάρρος να της μιλήσεις. Είναι σαν το πρώτο γκολ που πανηγύρισες στο 90΄, την πρώτη φορά που πήγες στο γήπεδο και ένιωσες ότι ένα ολόκληρο πλήθος αναπνέει μαζί σου. Αν όμως το γλυκό είναι κακό, η απογοήτευση έχει το ίδιο θεατρικό μέγεθος: το τελευταίο τσιγάρο σπάει, το λεωφορείο φεύγει μπροστά σου, πιάνει λασποβροχή και τρως τέσσερα γκολ από τον Γάβρο μέσα στη Λεωφόρο.
Υπάρχουν, βέβαια, γλυκά που δικαιώνουν απολύτως αυτή τη θεωρία. Με τρελαίνει η πρώτη κουταλιά από τη Μελαχρινή του Αποστόλου, αυτό το υπέροχα παλιομοδίτικο γλυκό που μοιάζει να κουβαλά μέσα του μια ολόκληρη Κυριακή. Σιροπιαστή καρυδόπιτα, φρέσκια σαντιγί, σωστή υγρασία, σωστή γλύκα, καμία ανάγκη για εντυπωσιασμούς. Είναι ένα γλυκό που δεν προσπαθεί να γίνει μοντέρνο, και γι’ αυτό ακριβώς παραμένει συγκινητικό.
Με απογειώνει επίσης η πρώτη κουταλιά από την τούρτα αμυγδάλου του Μπόζα, ιδίως εκείνη τη στιγμή που στο τέλος προστίθεται το καβουρδισμένο αμυγδαλάκι και όλα αποκτούν τραγανή, αρωματική τελεία. Είναι από τα γλυκά που δεν χρειάζεται να φωνάξουν για να τα θυμάσαι. Έχουν τη βεβαιότητα της καλής ζαχαροπλαστικής: ισορροπία, μνήμη, τεχνική και μια διακριτική ευγένεια.
Και φυσικά αγαπώ την πρώτη κουταλιά από τη μηλόπιτα της Μέλισσας. Για μένα, η Μέλισσα είναι το καλύτερο ζαχαροπλαστείο στην Ελλάδα. Το λέω με απόλυτη ψυχραιμία, αλλά και με τη γνωστή μου αδιαλλαξία: δεν δέχομαι αντιρρήσεις, δεν δέχομαι επιτροπές αξιολόγησης, δεν δέχομαι φωνές από το βάθος. Τα περισσότερα ζαχαροπλαστεία έχουν ένα γλυκό-σήμα κατατεθέν. Η Μέλισσα έχει πολλά. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα· είναι ο ορισμός της διάρκειας.
Ίσως τελικά δεν αγαπώ τόσο τα γλυκά όσο την ιδέα τους. Τη βιτρίνα, τη φωτογραφία, την υπόσχεση, εκείνη τη μία κουταλιά που συμπυκνώνει τεχνική, παιδική ανάμνηση και στιγμιαία ευτυχία. Μετά μπορείς να σταματήσεις. Δεν χρειάζεται να φας όλο το κομμάτι για να καταλάβεις αν κάτι αξίζει. Μερικές φορές η πιο καθαρή απόλαυση είναι η πιο σύντομη. Μακάρι, λοιπόν, να με φώναζαν όλα τα ζαχαροπλαστεία του κόσμου να δοκιμάζω μία κουταλιά από τα γλυκά τους. Μία μόνο. Αρκεί να είναι η πρώτη.
Διαβάστε επίσης
