Το ημερολόγιο ενός Αθηνέζου στην Ξεσσαλονίκη: «Όλυμπος Νάουσα»
Ο σεφ Δημήτρης Τασιούλας έφτιαξε ένα menu αντάξιο της ιστορίας του εστιατορίου και με σεβασμό στο παρελθόν.
Σβήνουν οι Μύθοι, Ρεμί; Στην ερώτηση αυτή συνήθως απαντώ: «Όχι, αν δεν θες, μικρή μου καρδιά!»
Σαφώς επηρεασμένος από τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μου, κάθομαι και βλέπω ξανά τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Παρακαλούσα να βρω τη Θεσσαλονίκη με ομίχλη, να γύριζα τον χρόνο πίσω, στο 1950, και να φανταζόμουν ένα γαλάζιο καράβι κάπου στον Θερμαϊκό και έναν πλανόδιο φωτογράφο, τον Γιάννη Μανάκη. Κι εγώ να έμπαινα στο πλάνο του Theo μαζί με τη Λου και να μπαίναμε στο παλιό «Όλυμπος Νάουσα»· να έπινα μια μπύρα, το κορίτσι μια ρετσίνα και να τρώγαμε γιουβαρλάκια, κι εγώ κάτι με ζυμαρικά. Αφού τρώγαμε, πίναμε, καπνίζαμε και ψάχναμε τα ίχνη των χαμένων καραβιών στον ορίζοντα.
Δυστυχώς, η ζωή δεν κάνει το χατίρι ποτέ στους υποψήφιους μελλοντικούς διορατικούς σκηνοθέτες και είναι η τρίτη φορά, σε διάστημα περίπου δώδεκα μηνών, που πετυχαίνω τη Θεσσαλονίκη ηλιόλουστη. Μα ούτε μια σκοτεινιά, μα ούτε λίγη βροχή! Άρα χάθηκε το σέπια σενάριό μου. Αλλά, επιτέλους, έστω και έτσι, πάτησα το πόδι μου στο μυθικό «Όλυμπος Νάουσα» και νόμιζα πραγματικά ότι ήμουν στο σκηνικό του «Μεγάλου Γκάτσμπι». Ακόμα και οι στολές των σερβιτόρων ήταν προσεγμένες!
Διαβάστε επίσης
Δεν σας κρύβω ότι είναι μαγικό να μένετε και στο ξενοδοχείο ON, που βρίσκεται στο ίδιο συγκρότημα με το «Όλυμπος Νάουσα». Αν κλείσετε δωμάτιο με θέα στον Θερμαϊκό, απλά έχετε κλείσει την καλύτερη ψυχανάλυση που θα έχετε κάνει στη ζωή σας.
Ο Δημήτρης Τασιούλας αποτελεί μια ταπεινή και εξαιρετική φυσιογνωμία της σύγχρονης ελληνικής γαστρονομίας. Με όπλα την επιμονή και τη βαθιά γνώση, διαμόρφωσε τη γαστρονομική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης μέσα από εμβληματικά πρότζεκτ, όπως το πρωτοποριακό «Σέμπρικο» και το αναγνωρισμένο «Thria». Η καριέρα του απογειώθηκε με την ανάληψη της κουζίνας του ιστορικού «Όλυμπος Νάουσα», όπου αναβίωσε με απόλυτο σεβασμό την αστική και πολυπολιτισμική κουζίνα της πόλης. Η πορεία του αντανακλά έναν δημιουργικό δημιουργό που μετατρέπει την παράδοση σε μια high-end γαστρονομική εμπειρία.
Τα πιάτα του εστιατορίου είναι πια ξεχωριστά. Το χταπόδι Αγιορείτικο είναι ένας φοβερός συνδυασμός από φασόλια και καπνιστό ταραμά. Στις λιχουδικές γαρίδες θα σταθώ, αλλά και στα απίθανα chips γαρίδας. Ενώ δεν πρέπει να αμελήσεις και τον εκπληκτικό μουσακά, ο οποίος δεν είναι αποδομημένος, αλλά σωστά δομημένος και όπως πρέπει να τρώγεται ο μουσακάς.
Για τους λάτρεις της μακαρονάδας υπάρχει η απίθανη κατσικομακαρονάδα. Το τέλος θα σε βρει με μια ξεχωριστή και παιχνιδιάρικη lemon pie. Ο σεφ, σαφώς επηρεασμένος από τους μύθους που διέπουν το εστιατόριο, μελέτησε τους παλιούς καταλόγους του και δημιούργησε ένα menu αντάξιο της ιστορίας του και με σεβασμό στο παρελθόν.
Όταν γράφω τόσο σοβαρά λόγια, ξαφνικά μου έρχονται σοβαρά τραγούδια. Στην περίπτωση αυτή, όμως, έχουμε την ανατροπή, γιατί, συνήθως, όπως λέει ο πονεμένος μας λαός, «Επιστροφές, καταστροφές». Εδώ δεν ισχύει. Γιατί το «Όλυμπος Νάουσα» δεν έμεινε στη φήμη του παρελθόντος και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μοντέρνο αστικό εστιατόριο με νόστιμα πιάτα, αλλά έκανε δεύτερη ανατροπή, γιατί συνήθως τα πιάτα, όπως γνωρίζουμε, στα εστιατόρια ξενοδοχείων φλερτάρουν με την πολυτελή ουδετερότητα.
Το «Όλυμπος Νάουσα», τα μεσημέρια με ήλιο, γίνεται πιο μαγικό. Μπορεί να φανταζόμουν ομίχλη, αλλά το φως που πλημμύριζε τη σάλα του ήταν πραγματικά λυτρωτικό και σου έδινε ένα έναυσμα για να το αγαπήσεις ξανά. Γιατί δεν έμεινε στην ομίχλη των μύθων και στην πατίνα της διαχρονικής του φήμης, αλλά κατάφερε να τη σεβαστεί και να την προσπεράσει.
