Πώς να περάσεις μία πλήρη μέρα έξω στην Αθήνα με μόλις 15€

Πώς να περάσεις μία πλήρη μέρα έξω στην Αθήνα με μόλις 15€

Ο Ρεμί δεν υπόσχεται διατροφική ισορροπία· υπόσχεται, όμως, ισορροπία ψυχής.

Τελευταία ανακάλυψα ότι μπορείς ακόμη να περάσεις μια ολόκληρη μέρα στο κέντρο, να φας αξιοπρεπέστατα και να μη χρειαστεί να υποθηκεύσεις το αυτοκίνητο. Με περίπου 15€ και τρεις στάσεις αρκούν για ένα μικρό αθηναϊκό οδοιπορικό: Δωδώνη, Βόλβη και Κτιστάκης. Δεν υπόσχομαι διατροφική ισορροπία· υπόσχομαι, όμως, ισορροπία ψυχής.

Πρώτη στάση: Δωδώνη και μια τυρόπιτα από τα παλιά

Δεν πρόλαβα το Μινιόν, αλλά πρόλαβα τον Λαμπρόπουλο — και αυτό, για μια συγκεκριμένη γενιά Αθηναίων, είναι σχεδόν παράσημο. Όταν επισκέφθηκα πρόσφατα το «Ζιγκοάλα», συνειδητοποίησα ότι είχα διασχίσει το ίδιο στενό δεκάδες φορές ως παιδί. Η διαδρομή συνόδευε τις μυστηριώδεις, ατελείωτες επισκέψεις της μητέρας μου στον Λαμπρόπουλο: μπαίναμε «για να δούμε κάτι» και βγαίναμε έχοντας εξετάσει τη μισή ελληνική κλωστοϋφαντουργία. Ως αποζημίωση για την υπομονή μου —ή ως οργανωμένη δωροδοκία για να μη γκρινιάζω— ερχόταν μια τυρόπιτα κουρού από τη Δωδώνη.

Οι μαμάδες, άλλωστε, φαίνεται πως φοιτούν όλες στην ίδια άτυπη σχολή: ξεκινούν για παπούτσια, δοκιμάζουν δύο μπλούζες, συζητούν ένα παλτό και επιστρέφουν με κάτι που κανείς δεν θυμάται ότι χρειαζόταν. Όταν διαπίστωσα ότι το ίδιο χάρισμα έχει και η Λου, κατάλαβα πως η παράδοση συνεχίζεται κανονικά. Ένα πρωί, πάρκαρα στο νέο πάρκινγκ του Δήμου Αθηναίων στην Κοτζιά, ένιωσα για λίγο σαν τη Βίρνα Δράκου ανάμεσα στα περιστέρια της πλατείας και κατευθύνθηκα στη Δωδώνη. Η πρώτη μπουκιά μετά από 35 χρόνια ήταν σαν να άνοιξε μια παλιά πόρτα: ίδιο βούτυρο, ίδια θρυμματισμένη ζύμη, ίδια αίσθηση ότι κάπου κοντά η μητέρα μου με περιμένει να τελειώσει «ένα λεπτό ακόμη».

Έχοντας φρεσκάρει στη μνήμη μου τις κουρού της Δωδώνης, του Μαμ και του Άριστον, καταθέτω υπεύθυνα ότι η πρώτη κρατά ένα μικρό προβάδισμα. Μη βιαστείτε να διαφωνήσετε· η έρευνα έγινε με αυστηρότητα, επαναλήψεις και καθόλου χρηματοδότηση, πέρα από την προσωπική μου πείνα.

Δεύτερη στάση: «Βόλβη», ένα σουβλάκι μέσα στο σινεμά

Η «Βόλβη» δεν είναι απλώς ένα αγαπημένο σουβλατζίδικο. Είναι ένας μικρός φόρος τιμής στο σύμπαν του Σταύρου Τσιώλη, του ανθρώπου στον οποίο είχα κάποτε το θράσος να πάω το πρώτο μου σενάριο. Το διόρθωσε — και, για να είμαστε ακριβείς, διόρθωσε μαζί και το τελευταίο μου, γιατί κάπου εκεί ολοκληρώθηκε η ένδοξη σεναριογραφική μου καριέρα. Στον χώρο υπάρχει κι ένας απίθανος Καβαλιώτης, μορφή που μοιάζει να ξέφυγε όχι από ταινία του Τσιώλη, αλλά από το πιο σκοτεινό, τρυφερό σύμπαν του Νικολαΐδη. Παραγγέλνεις σουτζουκάκι και χοιρινό καλαμάκι. Πατάτες μην αναζητήσεις: εδώ δεν συγχωρούν εύκολα όσους εξέπεσαν σε τέτοιες συνήθειες. Οι μερίδες είναι μικρές, αλλά η τιμή δίκαιη και η γεύση ευθεία, χωρίς περιττές σκηνοθετικές οδηγίες.

Τρίτη στάση: Κτιστάκης, λουκουμάδες και βασικά ερωτήματα

Ο πατέρας μου έλεγε ότι πρέπει να μαθαίνεις κάτι καινούργιο κάθε μέρα. Καθώς πλέον είναι αργά για να σπουδάσω Ιατρική —και, μεταξύ μας, ακόμη κι αν δεν ήταν, είναι τρομακτικά δύσκολο να μπεις και ακόμη δυσκολότερο να βγεις— αποφάσισα να εκπαιδεύομαι στις γεύσεις. Θα ήθελα, βέβαια, δύο-τρεις γερές ιατρικές γνώσεις, μόνο και μόνο για να μην πληκτρολογώ ένα αθώο σύμπτωμα στο Google και, τρία λεπτά αργότερα, οργανώνω το ταξίδι μου στην άλλη ζωή. Θα ήθελα επίσης να είμαι μαέστρος μεγάλης ορχήστρας ή διορατικός σκηνοθέτης σαν τον Τόνι Σκοτ. Εφόσον δεν έγινα τίποτα από τα τρία, διάλεξα τον ασφαλέστερο δρόμο: δοκιμάζω φαγητά και κάνω λιχουδιάρικες διαπιστώσεις.

Τη Δευτέρα διάβαζα «Κτιστάκης». Την Τρίτη, πάλι «Κτιστάκης». Όταν ένα όνομα επιστρέφει με τέτοια επιμονή, κάτι ξέρει — ιδίως όταν δεν το προτείνουν μόνο Χανιώτες ή Κρητικοί. Θα μου πείτε πώς το κατάλαβα. Από μια πρόχειρη εξέταση των επιθέτων που δεν τελείωναν σε «-άκης», από φωτογραφίες προφίλ χωρίς λύρα, μαντινάδα ή στίχο του Ξυλούρη και από τη γενική απουσία της φράσης «σαν την Κρήτη δεν έχει». Οι Κρητικοί αγαπάτε τον τόπο σας με έναν ενθουσιασμό που δεν κρύβεται ούτε αν προσπαθήσετε — και πολύ καλά κάνετε. Άλλωστε, η Κρήτη αποτελεί κεντρικό πυλώνα της ελληνικής γαστρονομίας, κι εγώ την έχω αδικήσει με τις λίγες αναφορές μου.

Στον Κτιστάκη της Ομόνοιας, οι λουκουμάδες Χανίων δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με μοντέρνες λέξεις, αφρούς ή «αποδομημένες» εκδοχές. Έρχονται ζεστοί, αφράτοι, ποτισμένοι όσο πρέπει και κουβαλούν σχεδόν εκατό χρόνια ιστορίας. Δοκιμάζοντάς τους, σκέφτεσαι πως η Αθήνα αλλάζει βιτρίνες, ονόματα και ρυθμούς, αλλά κρατά ακόμη μερικά σταθερά σημεία για να μη χαθούμε εντελώς. Το ωραιότερο σε αυτή τη διαδρομή δεν είναι μόνο ότι χορταίνεις με περίπου 15 ευρώ. Είναι ότι σε κάθε στάση συναντάς μια παλιότερη εκδοχή του εαυτού σου: το παιδί που περίμενε την τυρόπιτα, τον επίδοξο σεναριογράφο που πήγε το γραπτό του στον Τσιώλη, τον γιο που θυμάται τη συμβουλή του πατέρα του. Και τελικά επιστρέφεις σπίτι χορτάτος από φαγητό, ιστορίες και εκείνη τη γλυκιά αθηναϊκή μελαγχολία που, ευτυχώς, δεν χρεώνεται έξτρα.

Σχετικά άρθρα