Support art snack workers: Τα αγαπημένα τυροπιτάδικα του Ρεμί
Η αληθινή τυρόπιτα έχει χτίσει αυτή την πόλη και 3 μέρη κρατούν ακόμα τις Θερμοπύλες της.
Πόσο αγαπάω τις ζύμες! Αγαπώ υπερβολικά και τα μικρά τυροπιτάδικα, αυτά που συνεχίζουν, σε πείσμα των καιρών, να υπάρχουν. Θα ήθελα κάποια στιγμή, όταν γεράσω, να πηγαίνω σε κάποιο από αυτά και να μου λένε: «κ. Ρεμί, η τυροπιτούλα σας». Θα είναι χωρίς συνοδεία σοκολατούχου.
Ακολουθούν τα 2+1 αγαπημένα τυροπιτάδικά μου.
1. Σερραϊκόν, Περιστέρι
Οι αδελφοί Τσομαρίδη έχουν γεννηθεί στη μάνα της μπουγάτσας, στις Σέρρες, και συγκεκριμένα στο Σκούταρι.
Τη μπουγάτσα, αυτή την ομορφιά από φύλλο, την έφεραν στις Σέρρες πρόσφυγες από την Τουρκία το 1923. Λέγεται πως η ιστορία της φτάνει έως το Βυζάντιο, το οποίο είχε μεγάλη παράδοση στις πίτες αλλά και στα γλυκά ταψιού.
Στις Σέρρες υπάρχει μεγάλη σχολή ζυμοπλαστών μπουγάτσας. Όπως βγάζει η Κέρκυρα τους καλύτερους μουσικούς πνευστών και, όταν μαθαίνεις σε μια ορχήστρα ότι αυτός που παίζει τρομπέτα ή κλαρινέτο είναι Κερκυραίος, κουνάς με σιγουριά το κεφάλι σου, έτσι όταν διαβάζεις «Σερραίος» και «μπουγάτσα», λες ότι δύσκολα κάτι θα πάει λάθος.
Σε ένα μικρό μαγαζάκι παλαιάς κοπής, εδώ και 35 χρόνια, αυτά τα δύο αδέλφια φτιάχνουν μπουγάτσα με τυρί και κρέμα, τυρόπιτα σφολιάτα, στρογγυλή πίτσα ταψιού, ζαμπονοτυρόπιτα και λουκανόπιτα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Δεν θα το βρεις σε πλατφόρμες, δεν πουλάει καφέ και θέλει υπομονή με την ουρά!
2. Δωδώνη, Ομόνοια
Καμιά φορά ξεχνάς αυτούς τους θησαυρούς που είναι κρυμμένοι στην Αθήνα. Μπορεί να μου τους λέτε, να τους σημειώνω, αλλά με τις νέες πληροφορίες ξεχνιούνται.
Να σταθώ στο ότι δεν έχω προλάβει το Μινιόν, αλλά έχω προλάβει τον Λαμπρόπουλο.
Όταν επισκέφτηκα το «Ζιγκοάλα», ξαφνικά παρατήρησα ότι αυτό το στενό δρομάκι το έχω διανύσει δεκάδες φορές και ότι η διαδρομή ήταν συνδεδεμένη με μια επίσκεψη χωρίς λόγο της μαμάς στον Λαμπρόπουλο και τη δωροδοκία, για να μην γκρινιάζω, μιας τυρόπιτας από τη Δωδώνη.
Διαβάστε επίσης
Οι μαμάδες, γενικά, έχουν μέσα στο αίμα τους αυτές τις άσκοπες επισκέψεις στα καταστήματα ρούχων ή πηγαίνουν για παπούτσια και τελικά παίρνουν παλτό. Όταν κατάλαβα ότι το έχει και η Λου, ένιωσα ότι υπάρχει μια άτυπη σχολή μαμάδων στην Ελλάδα.
Ένα πρωί την προηγούμενη εβδομάδα πάρκαρα στο νέο parking του Δήμου Αθηναίων στην Κοτζιά, ένιωσα λίγο σαν τη Βίρνα Δράκου με τα περιστέρια της πλατείας και βρέθηκα στη Δωδώνη. Τυρόπιτα κουρού Δωδώνη, μετά από 35 χρόνια.
Να σταθώ στο ότι, ανάμεσα σε Μαμ και Άριστον, νομίζω πως η Δωδώνη έχει ένα ελαφρύ προβάδισμα, άνετα. Μην μου πεις όχι· τις έχω και τις τρεις κουρού στη μνήμη μου φρεσκαρισμένες.
3. Τα Πεντανόστιμα, Αθηνάς
Τα Πεντανόστιμα, βέβαια, δεν είναι κλασικά σαν τα άλλα δύο και δημιουργός τους είναι ο Φάνης από τα Καραμανλίδικα.
Πίτα από χειροποίητα φύλλα γιούφκα, παστουρμά, ελληνικά τυριά και μόνο ελαιόλαδο. Όχι βούτυρο, όχι μαργαρίνες, όχι αηδίες! Πίτα της Ανατολής, όχι αστεία.
Απίθανη, αφράτη και με κρατς απόλαυσης! Την αγαπώ κι αυτή, γιατί φέρνει μια ανατροπή!
