Μου λύθηκε η απορία γιατί γίνεται πανικός στο «Ζιγκοάλα»
Μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος θέλει να βγεί, να δοκιμάσει κάτι γευστικό και να μην αιμορραγήσει.
Το «Ζιγκοάλα» άνοιξε πριν ένα μήνα στην Ομόνοια στο δρόμο και στο στενό που οι άνω των 40 θυμόμαστε έντονα λόγω του Λαμπρόπουλου. Μάγειρας είναι ο Βασίλης Xαμάμ, τον οποίο αποθέωσα και όχι άδικα λόγω των κεμπαπ του «Mirlo».
Εστιατόριο με τις γνωστές απλές διακοσμήσεις: μωσαικό κλπ. Δεν με χαλάει· σας έχω πεί ξανά, είμαι ακομπλεξάριστος σε αυτα αρκεί να μην κρύβουν αρπαχτή. Να τονίσω βέβαια σε αυτό το σημείο, επειδή σε αυτήν την χώρα λατρεύουμε το τσιμέντωμα της ιστορίας μας και μισούμε την παλιά μεσοαστική Αθήνα, το «Ζιγκοάλα» δεν ξέρω αν το έκανε για λόγους οικονομίας η για λόγους φιλοσοφίας (και τα δύο είναι για εμένα αποδεκτά) αλλά διατήρησε αρκετά απο τα στοιχεία του πρώην εστιατορίου. Ακόμα και ο παλιός κατάλογος του Αθήναιον κοσμεί τον χώρο.
Στην ερώτηση «πάλι τα ίδια δηλαδή»; Δεν θα έλεγα ναι, γιατι μιλάμε για ένα καθαρά λαικό μαγαζί, με κουζίνα άλλων θαλασσών και εξαιρετικής ατμόσφαιρας. Είχα χρόνια να ακούσω σε μαγαζί Χατζιδάκη και Ζαμπέτα και να βλέπω ετερόκλητο κοινό να μιλάει μεταξύ του. Μπορείς εύκολα να το χλευάσεις γιατί του λείπουν πραγματικά 1-2 πιο έντονα κυρίως πιάτα και σίγουρα γλυκά, αλλά να ξεκινήσω υπερφίαλη κριτική για κάτι το οποίο έχει νοστιμιά και έχει ένα κόστος 30€/ατομο δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος.
Στην τελική αυτοί που γράφουμε για γεύση, ας κάνουμε σοβαρή κριτική καμιά φορά στους μεγάλους (και στο σχεδόν απυρόβλητο) παίχτες και να μην είμαστε τόσο σοβαροί στα απλά. Ξεχνάμε ότι ο κόσμος θέλει να βγεί, να δοκιμάσει κάτι γευστικό και να μην αιμορραγήσει και ότι πια βαριέται την ανάπτυξη και την ανυπόφορη τελειότητα. Πιστεύω να σου λύθηκε η απορία γιατί γίνεται πανικός.
Προτείνω λοιπόν αν είστε δύο. να πάρετε άλλους δύο που αγαπάτε στο μέτρημα (ας είναι και δύο περαστικοί) και να πάτε στο «Ζιγκοάλα» και να πάρετε αυτό τον fine dining μπακαλιάρο με πρασοσέλινο, την φανταστική γλώσα με την Ρώσικη, τα φασόλια με το πορτοκάλι,το ξινόχοντρο με την προβατίνα και το συκωτάκι με το ρύζι και να το διασκεδάσετε με το παιχνίδι των μπαχαριών και των πολιτισμών του Βασίλη Χαμάμ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Εγώ το διασκέδασα και θυμήθηκα τον Θείο Βασίλη της Λου, που τραγουδούσε παραποιημένα τραγούδια του Καζαντζίδη, ίδιος ρυθμός άλλοι στίχοι. Ζιγκουάλα ζιγκουάλα ζιγκουάλα/Εισ’ ο ήλιος λέει κανονικά το τραγούδι Μαρία Μαρία σ αγαπώ/είσαι το φώς μου έλεγε αυτός. Τότε δούλευα σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό και μόλις το έμαθε και με έβλεπε, τραγουδούσε τα παραποιημένα τραγούδια του Καζαντζίδη έντονα, γιατί νόμιζε ότι εμείς βγάζουμε τους δίσκους.
Λίγες ημέρες πριν αρρωστήσει ο Θείος, μου είπε να μου τραγουδήσει ένα ρεφρέν από ένα τραγούδι του Καζαντζίδη «Να κάνουμε ένα έρωτα όλο τρέλα». Ήταν στο μοναδικό τραγούδι που δεν άλλαξε τους στίχους, το αφιερώνω στην γυναίκα μου είπε, του έδωσα ένα φιλί και του έκρυψα ότι είναι του Βοσκόπουλου.
