Το ημερολόγιο ενός Αθηνέζου στην Ξεσσαλονίκη: «Διάβαση»
Η Θεσσαλονίκη έχει πολλές απαντήσεις, αλλά ευτυχώς γεννά συνεχώς καινούργιες ερωτήσεις — κυρίως την πιο κρίσιμη: «Πού τρώμε μετά;»
Η αποστολή συνεχίζεται με σοβαρότητα, συνέπεια και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση ανθρώπου που αποφάσισε μόνος του να γίνει «Μέγας και άτυπος δοκιμαστής» των σουτζουκακίων της Θεσσαλονίκης. Δεν μου ανέθεσε κανείς αυτό το έργο, δεν υπάρχει επιτροπή ούτε επίσημη σφραγίδα· υπάρχει μόνο πείνα, περιέργεια και μια αξιοσημείωτη προθυμία να θυσιάσω τη δίαιτά μου για το κοινό καλό. Επόμενος σταθμός ήταν η «Διάβαση», με την απαραίτητη ρώσικη σαλάτα να συνοδεύει την παραγγελία. Διότι υπάρχουν γεύματα που χρειάζονται τεχνική ανάλυση και άλλα που απλώς απαιτούν ψωμί, κρεμμύδι και σωστή παρέα.
Τα σουτζουκάκια ήταν εξαιρετικά: ζουμερά, καλοψημένα, με τη σωστή ένταση στα μπαχαρικά και σάλτσα που δεν βρισκόταν εκεί απλώς για διακόσμηση. Τα τοποθετώ χωρίς φόβο στο προσωπικό μου top 5. «Ρε, Ρεμί», θα μου πείτε εύλογα, «κάθε εβδομάδα βάζεις και κάποιο καινούργιο στο top 5. Θα μας πεις επιτέλους ποιο είναι το νούμερο ένα;» Η παρατήρηση είναι σωστή. Η αριθμητική μου, όμως, προσαρμόζεται στις ανάγκες της όρεξης. Το δικό μου top 5 μπορεί να φιλοξενήσει οκτώ, ίσως και δέκα μαγαζιά, αρκεί να ψήνουν καλά.
Διαβάστε επίσης
Τελικά, δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος είναι πρώτος. Σημασία έχει το ταξίδι, οι στάσεις και η δυνατότητα να δοκιμάζουμε χωρίς να μετατρέπουμε κάθε μπουκιά σε τελικό πρωταθλήματος. Γιατί να μπούμε σε ατέρμονες διαμάχες για το αν ένα σουτζουκάκι άξιζε την πρώτη ή τη δεύτερη θέση; Μας χωρίζουν ήδη αρκετά πράγματα· ας μη μας χωρίσει και το κύμινο.
Η διαδρομή, πάντως, ολοκληρώνεται ιδανικά με λουκούμια από τον Παπαδόπουλο (τριαντάφυλλο και περγαμόντο). Μετά τα σουτζουκάκια, λειτουργούν σαν γλυκιά συνθήκη ειρήνης. Φεύγεις χορτάτος, χαμογελαστός και έτοιμος να συνεχίσεις την έρευνα, με μια γλύκα κολλημένη στα δόντια. Πήρα και μια πολίτικη κρέμα από το γαλακτοπωλείο του Χατζή.
