Το ημερολόγιο ενός Αθηνέζου στην Ξεσσαλονίκη: «Ηλιόπετρα»
Τα λιμάνια των διαφορετικών συναισθημάτων.
Η θετική αύρα του εστιατορίου είναι διάχυτη στην συνοικία της «Ηλιόπετρας» στη Θεσσαλονίκη. Μόλις πάρκαρα, ο κύριος που έχει το πάρκινγκ και πριν μερικά χρόνια το «Πασπαρτού» στο Κολωνάκι μου αποκάλυψε ότι στα 30 μέτρα υπάρχει το καλύτερο εστιατόριο της πόλης. Περνώντας ένα ζευγάρι κυριών που άκουσαν την συζήτηση, μου επιβεβαίωσαν τα λεγόμενα του. Δεν ξέρω αν στα 26 χρόνια που οδηγώ και παρκάρω σε κάποιο parking να έχουμε πιάσει συζήτηση για εστιατόριο άγνωστοι και μάλιστα να μου προτείνουν και πιάτα, όπως οι κυρίες το σούσι με τα αμπελόφυλλα.
Στις 14.30 βρισκόμουν στην «Ηλιόπετρα», η οποία είχε ξεκινήσει να γεμίζει, και στο service υπήρχαν δύο υπέροχα και ευγενικά κορίτσια που πετούσαν μαγικά σε όλο το μαγαζί, είχαν απίστευτη γνώμη και σου πρότειναν και πιάτα. Ιδιαίτερα θα αναφέρω ότι σε προστάτευαν και με τις παραγγελίες, αν το έβρισκαν υπερβολικό. Σπάνιο σε μαγαζί!
Πήραμε για αρχή ένα σούσι με αμπελόφυλλο που είχε και ένα ωμό φιλέτο, μάλλον από λαβράκι. Μου άρεσε, δεν το κρύβω, αν και απεχθάνομαι τα ωμά. Ο ταραμάς με το τριμμένο χαρούπι και από κάτω φιλέτο καβουριού, κάπου με προβλημάτισε, γιατί είχε τρεις γεύσεις σε ένα. Ο ταραμάς, αν και όχι αέρινος, ήταν πάρα πολύ γευστικός και νόστιμος και με το υπέροχο το ψωμάκι ήταν απίστευτος. Βέβαια, ο Ρεμί, σαν λιχούδης που είναι, δημιούργησε το απόλυτο σαντουιτσάκι με τον ταραμά και το καβούρι.
Από όλα τα πιάτα που πήρα, έχω μια ένσταση μόνο για το αρνί που ήταν σε σχήμα λουκάνικο, σαν μπόλια. Το βρήκα λίγο άνοστο σε σχέση με τα άλλα δύο που θα σας περιγράψω από κάτω, τα οποία ήταν πεντανόστιμα.
Το πρώτο πιάτο που με εντυπωσίασε στην «Ηλιόπετρα» ήταν το χιουνκιάρ μπεγιεντί, πάρα πολύ καλό και σαν γεύση και σαν μερίδα. Δεν ξέρω αν μπερδεύτηκαν στο κρέας, γιατί χωρίς υπερβολή ήταν σαν δύο μερίδες, όχι γαστροταβέρνας, αλλά μαγειρείου! Βέβαια, η κοπέλα του service με είχε ενημερώσει. Ο πουρές μελιτζάνας ήταν μόνο από καπνιστή μελιτζάνα και το κρέας έλιωνε στο στόμα σου: ήταν και μαμαδίστικο και καλλιτεχνικό παράλληλα. Το πιάτο όμως που με συγκλόνισε ήταν το μπιφτέκι τόνου με το μαύρο χαβιάρι της Καστοριάς, δηλαδή τους γίγαντες. Απίστευτοι σε βράσιμο οι γίγαντες, εξαιρετική η σάλτσα τους, απίστευτο το μπιφτέκι τόνου. Επικό πιάτο για σεμινάριο νόστιμης κουζίνας!
Η «Ηλιόπετρα» είναι μια πληθωρική γαστροταβέρνα που ισορροπεί με ένταση ανάμεσα στην τιμιότητα της ταβέρνας συνεργείων και στην δημιουργικότητα ενός εξαιρετικού εστιατορίου. Προσφέρει νόστιμο φαγητό και αυτό πρέπει να ενδιαφέρει ένα ελληνικό εστιατόριο του σήμερα.
Τέλος, θα αναφερθώ και σε κάτι άλλο σημαντικό που έχει προκύψει τους τελευταίους μήνες: μην πυροβολούμε κάποιον που μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από εμάς στο φαγητό. Ο καθένας μας μπορεί να κάνει διαφορετική αξιολόγηση του φαγητού από τις μνήμες του, τις εμπειρίες του, την ψυχολογική του κατάσταση. Αν ήμουν σοβαρός γευσιγνώστης, μπορεί το πιάτο με το αρνί να το χαρακτήριζα έπος και δύσκολης τεχνικής και το χιουνκιάρ αδιάφορο.
Αυτό που έχουμε καταφέρει εδώ είναι ο πλουραλισμός των απόψεων. Εμένα δεν μου αρέσουν τα ωμά, δεν γράφω για αυτά, άλλος όμως τρελαίνεται. Τι να του πω, γιατί σου αρέσουν τα ωμά; Στην αγαπημένη μου Λου δεν της αρέσει το κουνέλι, εμένα με τρελαίνει. Είναι κάποιος από τους δύο μας λάθος; Δεν μπορούν να αρέσουν σε όλους τα ίδια. Εμένα αγαπημένες μου ταινίες είναι τα Ψηλά Τακούνια, ο Εραστής της Κομμώτριας, το Superbad, ο Κλέφτης Ποδηλάτων, Λιμάνι της Χάβρης, Moonlight, το John Wick 4, το Ασταμάτητο, το Insider, το Μια Αιωνιότητα και μια Ημέρα και το Στάλκερ. Αν τις εξετάσεις, είναι διαφορετικές ταινίες, δεν υπάρχει λογική. Αλλά αυτές είναι οι αγαπημένες μου.
Μπορεί να σε πείσω ότι ο Τόνι Σκοτ είναι καλύτερος από τον Ρίπλεϊ, ενώ η άποψη αυτή είναι για χλευασμό και βάσει των βραβείων τους. Μπορεί να βαρέθηκες στο Λιμάνι της Χάβρης, εγώ όμως κλαίω από το πρώτο πλάνο βλέποντας τον πρωταγωνιστή, γιατί μου θυμίζει τον παππού μου και επειδή δεν έχουμε video του κάθομαι και βλέπω σκηνές της ταινίας για να τον φέρω στην μνήμη μου.
Οι κρίσεις είναι υποκειμενικές και αντικειμενικές μαζί. Μην ξεχνάτε ότι και ο κριτικός στον Ρατατούη μαγεύτηκε από το γαλλικό μπριάμ, γιατί του ξύπνησαν μνήμες. Άνθρωποι είμαστε με συναισθήματα και μνήμες, αυτό μας κάνει και διαφέρουμε από τις τεχνητές νοημοσύνες.
